Γράφει η Ελπινίκη Νίνου
Οι Μεθυσμένοι του Ίβαν Βιριπάγιεφ στο Θέατρο Olvio
Μια μεθυσμένη διαδρομή προς το θείο.
Το έργο του Ίβαν Βιριπάγιεφ Οι Μεθυσμένοι είναι μια παράξενη εξομολόγηση – ένα φιλοσοφικό παραλήρημα μέσα από τη μέθη, όπου η απώλεια του ελέγχου γίνεται αφορμή για μια αλλόκοτη διαύγεια. Οι ήρωες, βυθισμένοι στο αλκοόλ, ξεστομίζουν αλήθειες που νηφάλιοι δεν θα τολμούσαν· αναμετρώνται με την ενοχή, τον έρωτα, τον Θεό, την απελπισία. Το κείμενο, με τη χαρακτηριστική του ρωσική ειρωνεία και υπαρξιακή ευαισθησία, απαιτεί αυστηρή δραματουργική συνοχή και λεπτούς χειρισμούς στις εναλλαγές τόνου – αλλιώς κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακατάληπτη φλυαρία.
Πέρα όμως από τη φιλοσοφική του διάσταση, το έργο εισχωρεί με τόλμη σε ένα σχεδόν θεολογικό πεδίο: στη σχέση ανάμεσα στην ηθική και στη θεία κρίση. Οι χαρακτήρες του Βιριπάγιεφ δεν συζητούν απλώς για το σωστό και το λάθος – μιλούν με την αγωνία εκείνων που αισθάνονται ότι κρίνονται. Η ηθική δεν εμφανίζεται ως κοινωνική σύμβαση, αλλά ως κάτι που απορρέει από μια ανώτερη δύναμη, από έναν Θεό που δεν είναι απόμακρος, αλλά παρών, μέσα στις αντιφάσεις και στις μεταπτώσεις τους. Ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δηλώσει ότι εμπνέεται από τον σουφισμό και την Καμπάλα, όπου ο Θεός δεν είναι θεσμός, αλλά εμπειρία· «ο Θεός είναι το κρασί και οι μεθυσμένοι οι ερωτευμένοι». Έτσι, η μέθη αποκτά μεταφυσική διάσταση: είναι η στιγμή που το ανθρώπινο χάνει τα όριά του και, έστω για λίγο, αγγίζει το θείο.
Στην παράσταση, αυτή η θεολογική-ηθική ένταση επιχειρείται να αποδοθεί, αλλά δεν αποκτά πάντα το βάθος που απαιτεί το κείμενο. Οι ερμηνείες δεν είναι αδύναμες, ωστόσο συχνά χάνεται ο ρυθμός και ο τόνος, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η δραματική ένταση. Οι σχέσεις των χαρακτήρων χρειάζονται μεγαλύτερη συνοχή και πλάσιμο, ώστε να αποκαλυφθεί το υπαρξιακό υπόβαθρο του έργου. Η σκηνοθεσία, αν και διαθέτει ενδιαφέρουσες ιδέες, αφήνει τους ηθοποιούς κατά στιγμές απροστάτευτους, χωρίς σαφές στήριγμα στη ροή και στις εσωτερικές εναλλαγές. Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση διατηρεί στιγμές αλήθειας και μια ειλικρινή προσπάθεια να αναμετρηθεί με το φως και το σκοτάδι του ανθρώπου που μεθά – όχι μόνο από το αλκοόλ, αλλά και από τις ίδιες του τις σκέψεις.
Παίζουν
Άννα-Μαρία Γάτου, Γιώργος Κωνσταντίνου, Βασίλης Μπόγδανος, Γιώργος Κωνσταντινίδης, Υρώ Τσάμογλου
Συντελεστές
Συγγραφέας: Ivan Vyrypaev
Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε
Σκηνοθεσία: Ανδρέας Παράσχος
Σκηνικά / Κοστούμια: Μαρίνα Κωνσταντινίδου
Κίνηση: Τάσος Παπαδόπουλος
Μουσική: Μαρενγκλέν Μπούζο
Γραφιστικός σχεδιασμός: Ζωή Πάπαρη
Φωτιστικός σχεδιασμός: Γεωργία Τσελεπή
Projection: Δήμητρα Τζαλαβρέτα
Trailer: Αθηνά Τρούσσα, Ιάσονας Πρελορέντζος, Μαλβίνα Παπάζογλου
Μίξη / Mastering: David Prudent
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσινάρης
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη
Παραγωγή: Bloom Theatre Group