Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Η Κυριακή μας ήταν αφιερωμένη στο θέατρο. Μια μικρή οικογενειακή εξόρμηση που περιμέναμε με χαρά.
Η κορούλα μου σκεφτόταν από το προηγούμενο βράδυ ποιον φιόγκο θα βάλει στα μαλλιά της. Έτσι, πρωί-πρωί χτενίσαμε παρέα τα μαλλάκια της, βάλαμε τον πιο φανταχτερό κόκκινο φιόγκο της και ξεκινήσαμε για το «Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα».
Θα βλέπαμε το «Ρωμαίος & Ιουλιέτα …σαν τον σκύλο με τη γάτα.»
Τα χαμηλά φώτα, η προσμονή, οι ψίθυροι και τα γέλια των παιδιών… όλα μια μικρή τελετουργία σε έναν χώρο φιλόξενο, καθαρό και ζεστό.
Τα παιδιά στις πρώτες θέσεις, ώστε να βλέπουν τη μαγεία και τον ρομαντισμό να ξεδιπλώνονται. Όσα δεν ήθελαν να αποχωριστούν τη μαμά, κάθισαν μαζί της, αλλά στις μπροστινές σειρές του θεάτρου . Η υπεύθυνη σκηνικής επιμέλειας της παράστασης, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, αφού φρόντισε να έχουν όλοι και κυρίως τα παιδιά καλή ορατότητα, έδωσε το σήμα για την έναρξη.
Το έργο είχε τη σωστή δοσολογία χιούμορ για μικρούς και μεγάλους. Φαίνεται πως ο Γιάννης Καλατζόπουλος με το κείμενό του και η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με τη σκηνοθεσία της βρήκαν το μαγικό φίλτρο ώστε να παρουσιάσουν ένα θέαμα που αρέσει σε όλους.
Αξιοσημείωτο είναι ότι τα κοστούμια της Δέσποινας Βολίδη ήταν καταπληκτικά: προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Οι ηθοποιοί εμφανίζονταν μπροστά μας ως γάτες και σκύλοι. Ήταν δύσκολο να διακρίνεις τα ανθρώπινα πρόσωπά τους κάτω από το υπέροχο μακιγιάζ.
Ο Θάνος Ρούμπος, ως Ρωμαίος – ένας Έλληνας Ποιμενικός – γεμάτος χαρά αγάπη και παιχνιδιάρικη ενέργεια. Με απλότητα και ζεστασιὰ έγινε σύντροφος που ποτέ δε προδίδει. Μια ερμηνεία που με σεβασμό και τρυφερότητα έκανε κάθε παιδί να χαμογελά.
Η Κατερίνα Τσεβά, ως Ιουλιέτα – γάτα Αγκύρας – φωτεινή, ναζιάρα, λεπτεπίλεπτη και γεμάτη αριστοκρατική χάρη, μας γοήτευσε με την αθωότητα, τη γλυκιά της ένταση και την εξαιρετική της άρθρωση.
Η φανταστική Μαρουσώ Γεωργοπούλου, ως γατό-παραμάνα, κατάφερε κάτι σχεδόν μαγικό. Πήρε έναν από τους πιο εμβληματικούς, τρυφερούς και χιουμοριστικούς ρόλους του Σαίξπηρ και τον μετέτρεψε σε μια εκρηκτική σκηνική παρουσία, γεμάτη νιαουρίσματα και απρόσμενη χάρη. Με κάθε της κίνηση έδινε μια φαντασμαγορική διάσταση. Σαν να ξέφυγε από τις σελίδες του έργου και να απέκτησε… μουστάκια και μια αφοπλιστική γατίσια σοφία.
Ο Χρήστος Χρήστου, ως ο πιστός φίλος του Ρωμαίου, με αμεσότητα, ζωντάνια και αφοπλιστική αφοσίωση, έγινε αλησμόνητος. Ο φίλος που όλοι θα θέλαμε δίπλα μας.
Ο Νίκος Καραστέργιος υποδύθηκε τον πατέρα Λαυρέντιο ως τον πιο γλυκό, γηραιό σκύλο που είδαμε ποτέ. Ήταν σαν να κουβαλούσε πάνω του χρόνια σοφίας, απλότητας και αθόρυβης δύναμης. Ένας διαφορετικός Λαυρέντιος – όχι μόνο καθοδηγητής, αλλά μια μορφή που έκλεψε τις καρδιές όλων.
Ο Πασχάλης Μερμιγκάκης, ως γάτο-ξάδερφος της Ιουλιέτας, γεμάτος ιδιοτροπίες, συνδύαζε γατίσια αταξία με αριστοκρατική υπεροχή. Έφερνε στη σκηνή χιούμορ, ζωντάνια και μια γλυκιά υπεροψία.
Μικροί θεατές – μεγάλες εντυπώσεις
Στο διάλειμμα, η μικρή μου έτρεξε κοντά μου – αν και είχε επιλέξει να καθίσει με τον αδερφό της στις μπροστινές θέσεις.
«Μαμά, εγώ θα είμαι η Ιουλιέτα!» είπε, σε πλήρη ταύτιση με την πρωταγωνίστρια.
«Εμένα μου άρεσε ο φίλος του Ρωμαίου! Έχει πολλή πλάκα», είπε ο 7χρονος μικρός μου.
«Εμένα μου άρεσε η μουσική περισσότερο!», συμπλήρωσε η κόρη μου, με τσαχπινιά- ήθελε τον τελευταίο λόγο.
Κάποιος μικρούλης γελούσε με ένα αστείο της παράστασης ξανά και ξανά…
Ένας άλλος μικρός θεατής χαρακτήρισε την παράσταση pocket rock musical και το μοιράστηκε δυνατά με όλη την αίθουσα. Πράγματι, η μουσική του Γιούρι Στούπελ σε συνδυασμό με τις χορογραφίες της Τάνια Στρούπελ, έκανε τεράστια εντύπωση στο παιδικό κοινό.
Βλέποντας τα παιδιά να γελούν με τα αστεία των χαρακτήρων και να χορεύουν με τη μουσική, συγκινήθηκα. Η παράσταση ήταν ένα ευχάριστο θέαμα για μικρούς και μεγάλους, με απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη ματιά. Το σημαντικότερο – καθόλου βαρετή. Σκεφτόμουν πως καλά έκανα που πήγαμε εκεί αυτό το κυριακάτικο πρωινό.
Δεν ξέρω αν συγκινήθηκα επειδή ήταν τόσο καλή η παράσταση ή επειδή μεγαλώνουν τα παιδιά μου και βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους. Ίσως και τα δύο.
Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως αυτή η Κυριακή θα μείνει στην καρδιά μου. Μια μικρή τρυφερή υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά μας.
Μερικές φορές αρκεί απλώς ένα θέατρο, μια μουσική και παιδικά χεράκια που κρατάς σφιχτά…