Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
για την παράσταση “HIV” με τη Λίλα Παντελίδου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Γκιόκα και κείμενο Θανάση Τριαρίδη.
Ένα θέατρο στην αιχμή της πολιτικής ορατότητας. Ένα θέατρο που γίνεται δυνατό, παντοδύναμο, όταν εγκαταλείπει τη μίμηση, όταν δρα πραγματικά και όταν αναφέρει ονόματα.
Η πρώτη και κύρια αρετή αυτής της παράστασης είναι πως καταφέρνει να παρουσιάσει πλάι-πλάι την ποίηση με το ντοκουμέντο, την πολιτική πραγματικότητα του 2012 σε αδιαμεσολάβητο διάλογο με την υψηλή ποίηση, τον Άμλετ, το Θείο Βάνια. Έτσι, ο Γιώργος Γκιόκας επιτρέπει στην ιστορία των διαπομπευμένων οροθετικών να τρυπήσει το βέλο της ιστορίας της τέχνης και να μολύνει την ελληνική δραματουργία. Κι ενώ η παράσταση δεν φοβάται να συγκρουστεί με το εδώ και το τώρα, με την πραγματικότητα εντός της θεατρικής αίθουσας, είναι η αναφορά των ονομάτων (της Επίφανι Γκούντμαν, των δημοσιογράφων, των υπουργών της περιόδου) που οξύνει το βέλος και τρυπά τη σάρκα. Γιατί η παρουσία, η ορατότητα και η αναφορά φέρουν δύναμη. Όπως η αναγραφή των ονομάτων των θυμάτων, απλή αναγραφή, αποτελεί σημαντική πολιτική χειρονομία που πυροδοτεί στρατιωτικά αντανακλαστικά, έτσι και η παράσταση του HIV ξυπνά τα αντανακλαστικά ενός τυχόν συντηρητικού θεατή, θυμίζοντας πως η παροντικότητα της παράστασης επιτρέπει μια συνωμοτική παρεκτροπή: εδώ οι λέξεις λέγονται άπαξ, καρφώνονται σαν πρόκες και τα ονόματα των γυναικών που διαπομπεύτηκαν από την καταδικασμένη κυβερνητική πολιτική ηχούν σαν υπενθύμιση ενοχής, σαν προμήνυμα για τις επόμενες που θα διασυρθούν για να προστατευτούν οι νοικοκυραίοι και οι οικογενειάρχες.
Η δύναμη της Λίλας Παντελίδου και του Γιώργου Γκιόκα έγκειται στην σάρκα ―την πραγματική σάρκα― και το σώμα ―το πραγματικό σώμα― της ηθοποιού. Κανένα δίχτυ ασφαλείας, καμία «μίμηση πράξεως». Όλα, αληθινά και τωρινά, τόσο αληθινά που γίνεται δύσκολο να τα δει κανείς, τόσο αληθινά που η θέαση γίνεται επώδυνη. Μια κανιβαλιστική κοινωνία χρειάζεται παραστάσεις που να μπορούν, έστω και έτσι, να σοκάρουν.
