Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο Παλκοσένικο την αγαπημένη ηθοποιό, Μαρία Παρασύρη,
η οποία πρωταγωνιστεί στο μονόλογο “Σωτηρία” της Χαράς Ρόμβη, σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη, που ανεβαίνει κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Από Μηχανής Θέατρο.
Μαρία, σε καλωσορίζω στο Παλκοσένικο, ελπίζω να μη σε πειράζει να μιλάμε στον ενικό. Υποδύεσαι τη Σωτηρία Μπαρτζώκου στην παράσταση. Την αγάπησες τη “Σωτηρία” σου; Θέλεις να μας τη συστήσεις;
Τη Σωτηρία δεν μπορείς να μην τη αγαπήσεις. Γιατί πίσω από τις υπερβολές, το χιούμορ, τις αντιφάσεις της, κρύβεται ένας άνθρωπος που πεινάει για ζωή, για αναγνώριση, για αγάπη. Είναι μια γυναίκα από την επαρχία που έρχεται στην Αθήνα των αρχών του ’80 με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Λατρεύει το σούπερ μάρκετ και συνηθίζει να πηγαίνει εκεί κάθε μέρα , δύο φορές τη μέρα, για να ξεσκάει. Ένα απόγευμα, χωρίς να το πάρουν χαμπάρι, την κλειδώνουν εκεί μέσα κατά λάθος και εκεί αποκαλύπτεται σιγά σιγά ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος, γεμάτος τραύματα αλλά και βαθιά ανθρωπιά.
Οι εναλλαγές των συναισθημάτων της ηρωίδας είναι συνεχείς στην παράσταση και η μεταβάσεις σου, ας μου επιτραπεί να πω τη γνώμη μου, εξαιρετικές. Πόσο απαιτητική ήταν ερμηνευτικά η διαδικασία μέχρι να φτάσετε στο αποτέλεσμα που απολαύσαμε;
Η Σωτηρία αλλάζει συνεχώς και απότομα, όπως αλλάζουν οι άνθρωποι στη ζωή. Το δύσκολο ήταν να μην προσπαθώ να ελέγξω αυτές τις αλλαγές, αλλά να τις ακολουθώ. Να μην παίζω τις μεταβάσεις, αλλά να μένω μέσα σε αυτό που συμβαίνει κάθε φορά. Σε αυτό βοήθησε πολύ και το κείμενο της Χαράς Ρόμβη, που σου επιτρέπει να στηριχτείς πάνω του. Και, με έναν τρόπο, χρειάζεται να το έχεις λίγο κι εσύ αυτό το κουσούρι: να αφήνεσαι και να νιώθεις ασφαλής μέσα σε αυτή τη διαρκή εναλλαγή.
Ερμηνεύεις το ρόλο μιας γυναίκας που δεν ήταν μία, αλλά πολλές γυναίκες της εποχής της και ίσως να είναι ακόμα. Με τα ίδια όνειρα, τους ίδιους φόβους και τις ίδιες ανάγκες. Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο προσόν της Σωτηρίας και ποιό το μεγαλύτερό της ελάττωμα;
Το μεγαλύτερο προσόν της είναι η επιμονή της να συνεχίζει, ακόμα κι όταν όλα γύρω της μοιάζουν αδιέξοδα. Δεν εγκαταλείπει τη ζωή. Δεν μπορώ να βρω κάποιο ελάττωμα στη Σωτηρία αλλά σίγουρα την ταλαιπωρεί ότι για χρόνια έμαθε να σωπαίνει, να καταπίνει πράγματα και να καταπιέζεται .
Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με το σκηνοθέτη της παράστασης Θανάση Δόβρη;
Έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές με τον Θανάση Δόβρη και υπάρχει μεταξύ μας αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, να σκηνοθετήσει έναν γυναικείο μονόλογο βασισμένο σε βιβλίο, σκέφτηκε τη Σωτηρία της Χαράς Ρόμβη και εμένα για την ερμηνεία. Και εντελώς τυχαία, είμαστε και παντρεμένοι.
Η παράστασή σας αγκαλιάστηκε από το Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου και συνεχίζεται στο Από Μηχανής θέατρο. Τι πιστεύεις πως είναι αυτό που την κάνει ξεχωριστή;
Νομίζω η ειλικρίνειά της. Δεν κρίνει, δεν ηθικολογεί. Κοιτάζει τους ανθρώπους της Μεταπολίτευσης με κατανόηση, χωρίς να τους αγιοποιεί ή να τους καταδικάζει.
Για να σε γνωρίσουμε λίγο καλύτερα, θέλεις να μας πεις πότε αποφάσισες ότι θέλεις να ασχοληθείς με την υποκριτική και να μας μιλήσεις για τα πρώτα σου βήματα;
Είχα συνοδεύσει μια φίλη μου σε μια ερασιτεχνική ομάδα γιατί ντρεπόταν να πάει μόνη της . Μετά από κάποιες συναντήσεις συνέχισα κι εγώ με την ομάδα. Καταλάβαινα ότι κάτι μου άρεσε εκεί, κάτι με παρηγορούσε, κάπως ένιωθα ότι ανήκω. Έβρισκα συναρπαστικό να παίζω έναν άλλον άνθρωπο και να ερευνώ τον τόπο του, την εποχή του, το τί διαμόρφωσε τη σκέψη του. Μου φαινόταν ότι έτσι η ζωή μου περνάει πιο όμορφα. Μετά το σχολείο και με την προτροπή του πατέρα μου – που μου είπε «ή θα το κάνεις επαγγελματικά ή καθόλου (νομίζω ότι είναι ο μόνος Έλληνας πατέρας που το είπε αυτό ποτέ) – έδωσα εξετάσεις και έτσι ξεκίνησαν όλα.
Και τι σου έχει χαρίσει μέχρι σήμερα;
Μου έδωσε έναν χώρο όπου μπορώ να υπάρχω ολόκληρη. Με την ευαλωτότητά μου και τη σκληρότητά μου, τη σιωπή μου, τη μικρότητα και τη μεγαλοσύνη μου. Και ουσιαστικές συναντήσεις με ανθρώπους .
Υπάρχουν ασχολίες που απολαμβάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου;
Μου αρέσει να είμαι με τους ανθρώπους μου, να βλέπω παιδικές ταινίες με τον γιο μου, να φροντίζω το σπίτι μας και να χάνομαι σε μεγάλους περιπάτους στη φύση.
Στο Παλκοσένικο αγαπάμε να συλλέγουμε θεατρικές στιγμές. Υπάρχει κάποια σημαντική στιγμή ή παράσταση που να έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη σου και που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας ;
Είχα φύγει για 2 εβδομάδες λόγω ασθένειας από μια παράσταση που έπαιζα και το έργο συνεχίστηκε κανονικά, με αντικατάσταση. Την ημέρα που επέστρεψα, αδύναμη ακόμα, βγαίνω στη σκηνή μου και ο συμπαίκτης μου πρέπει να είναι άγριος πολύ και να μου μιλάει ειρωνικά. Αυτός όμως όταν γύρισε το κεφάλι του και με είδε χαμογέλασε τόσο πλατιά! Σαν να μου έλεγε «καλώς ήρθες! Μας έλειψες!» Μου ζέστανε την καρδιά. Δεν θα το ξεχάσω αυτό γιατί ήταν μια στιγμή βαθιά εγκάρδια κι αληθινή. Οι συναντήσεις με τους ανθρώπους είναι αυτές που δίνουν πραγματικό νόημα σε κάθε συνεργασία.
Μέχρι πότε θα ταξιδέψει η Σωτηρία και ποια είναι τα σχέδια και το όνειρά σου για το μέλλον;
Η Σωτηρία θα παίζεται στην επάνω σκηνή του Από Μηχανής μέχρι τις 11 Ιανουαρίου. Μετά θα ξεκινήσω πρόβες για την καινούργια ταινία του Φωκίωνα Μπόγρη το «Δημόσιο πρόσωπο» που κινείται στον κόσμο της ραπ και είναι μια ταινία για το πώς η ανάγκη για ορατότητα – δημοσιότητα χωρίς επίγνωση και όρια , μπορεί να μετατραπεί σε βία προς τους άλλους και προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Σωτηρία” εδώ.