Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Γράφεται συχνά πως για την τάδε παράσταση ο χώρος «μεταμορφώθηκε από μια απλή σκηνή σε κάτι άλλο» ή πως «μεταφερθήκαμε από την Αθήνα στο μακρινό…». Τίποτε από αυτά δεν μπορεί να γραφτεί για τη «Σκιά της Μύγας» και αυτό είναι ένα σπουδαίο κατόρθωμα της παράστασης.
Καμία αλλαγή φωτισμών, καμία αποκοπή από τους ήχους του έξω κόσμου. Τίποτε το μυθοπλαστικό δεν γεννιέται εδώ. Η σκηνοθεσία του Τάσου Καρακύκλα μας κρατά στο απόλυτο, πραγματικό τώρα, στην Αθήνα του gentrification, της φασαρίας και, εν τέλει, της απομάγευσης. Αυτή η απόλυτη γύμνια καθιστά το έργο συνάμα οικείο και μοναδικό, φιλόξενο όσο και επαναπροσδιοριστικό.
Φυσικά, οι αρετές αυτές ενυπάρχουν όλες στο κείμενο που ακούσαμε στο Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μικτών Παραστατικών Τεχνών. Το κείμενο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη φέρει αυτή τη σαγηνευτική απλότητα. Κανένας μυθικός κόσμος, κανένα σαιξπηρικό μέγεθος με τα φληναφήματά του δε χωρά εδώ. Στο κείμενό της πρωταγωνιστεί η ευαισθησία, η λεπτή αισθαντικότητα και το αποτύπωμα που αφήνουν πίσω τους τα πράγματα που έχουν πια παρέλθει. Πρόκειται για μία γραφή που δείχνει τα αναγνώσματα που έχει αφομοιώσει, λόγου χάρη τους εκπληκτικούς μονολόγους του Ρίτσου, μα δεν επιδεικνύει την δεξιοτεχνία της. Μονάχα προσφέρει στην ηθοποιό λαβές για μια πολύ πραγματική ερμηνεία.
Η Σοφία Λιάκου υπήρξε δαιμόνια στην απλότητά της. Όλη της η δουλειά ισορρόπησε πάνω στην κόψη μεταξύ της παροντικής και της δραματουργικής συνθήκης. Ενίοτε με σαφή απεύθυνση και άλλοτε αποτραβηγμένη στον αναστοχασμό της· κάποτε υπαρκτή και άλλοτε σαν ίσκιος αυτής που ξεπούλησε όλα όσα της κληρονομήθηκαν.
Η ηρωίδα της «Σκιάς της Μύγας» κατορθώνει να είναι ταυτόχρονα ένας απλός άνθρωπος αλλά και η ίδια η πόλη. Και εδώ η Πόλη διανοίγεται σαν ένα πεδίο εκμετάλλευσης και προδοσίας, εγκατάλειψης και ανάπλασης. Και ο ήχος του τρένου που περνά μας υπενθυμίζει τις συνέπειες της κερδοσκοπίας.