Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Είναι Κυριακή και πριν φύγουμε από το σπίτι για να πάμε στην παράσταση «Ο κύριος Βρομυλος», νιώθω μια γλυκιά αγωνία.
Κοιτάζω την κόρη μου, που έχει φορέσει με ενθουσιασμό το όμορφο φόρεμά της και έναν κόκκινο φιόγκο στα μαλλιά της, έχοντας στα μάτια της τη χαρά της προσμονής.
Κι ύστερα στρέφω το βλέμμα στο γιο μου, που κρατάει σφιχτά το βιβλίο του και μοιάζει διστακτικός να το αποχωριστεί. Μια μικρή ανησυχία με κυριεύει και του λέω τρυφερά: «δε σου ζητώ να αφήσεις αυτό που αγαπάς, μόνο να δώσεις χώρο και σε κάτι καινούργιο». Θέλω τόσο πολύ να τον κερδίσει η σκηνή.
Φεύγοντας από το σπίτι, κρατώντας τους από το χέρι, έχω την ελπίδα πως στο τέλος θα μοιραστούμε την ίδια λάμψη στα μάτια.
Μπαίνοντας στην αίθουσα του “Θεάτρου Τέχνης – Καρόλου Κουν”, με τη σκηνή να απλώνεται στα αριστερά μας, το σκηνικό είναι ήδη ορατό. Σαν να έχω ανοίξει κρυφά την πόρτα ενός έτοιμου κόσμου που περιμένει να ζωντανέψει.
Με εντυπωσιάζει πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να χωρέσεις τόσους χώρους και τόσες διαφορετικές ατμόσφαιρες πάνω σε μια σκηνή.
Η Άνδρη Θεοδότου επιστρέφει στο Θέατρο τέχνης – Καρόλου Κουν, από όπου ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία, αυτή τη φορά αναλαμβάνοντας τη θεατρική διασκευή. Και τη μετάφραση του ομώνυμου βιβλίου «ο κύριος Βρομύλος», του Ντέιβιντ Ουάλιαμς, όπου στηρίζεται η παράσταση έχει επιμεληθεί η ίδια. Ένα βιβλίο γεμάτο εναλλαγές και εικόνες.
Σκέφτομαι την προσπάθεια, τη φαντασία και τη λεπτομέρεια που χρειάζονται για να μετατραπούν οι σελίδες σε ζωντανή εμπειρία και μέσα μου γεννιέται ένας θαυμασμός για όλους εκείνους, που καταφέρνουν να κάνουν το αδύνατο να μοιάζει τόσο φυσικό, μπροστά στα μάτια μας.
Ο Δημήτρης Δεγαΐτης ως σκηνοθέτης, αυτό που κατάφερε πάνω στη σκηνή μοιάζει με έργο βαθιάς φροντίδας. Φαντάζομαι πόσο απαιτητικό θα ήταν το να ενώσεις τόσους χώρους, τόσες εικόνες, τόσους χαρακτήρες και να τους δώσεις ρυθμό και ψυχή, ώστε όλα να κυλήσουν αβίαστα. Κι όμως, το αποτέλεσμα έδειχνε τόσο φυσικό, τόσο ζωντανό, σαν να είχε γεννηθεί ακριβώς για εκείνη τη σκηνή.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού ήταν πραγματικά υπέροχα. Αξιοποίησε με ευρηματικό τρόπο γνώριμα στερεοτυπικά στοιχεία, όπως τη στολή του αμερικανικού σχολείου της Χλόης, το πουκάμισο με βάτες της μαμάς, τη φούστα της «τέλειας» αδελφής, συνθέτοντας έναν ζωντανό σκηνικό κόσμο που στήριζε ουσιαστικά το σενάριο. Κάθε επιλογή, από τη χρωματική παλέτα έως τις υφές και τις επιμέρους μεταμορφώσεις, ήταν λειτουργική.
Αξίζει πραγματικά να αναφέρω πώς η Δούκισσα (το σκυλάκι του Βρομύλου) ήταν μια ξύλινη μαριονέτα, την οποία κάθε φορά χειριζόταν με δεξιοτεχνία κάποιος από τους ηθοποιούς. Μέσα από την κίνηση και την εκφραστικότητα που της έδιναν, έμοιαζε να έχει δική της ψυχή, σε τέτοιο βαθμό που ξεχνούσες πως ήταν ξύλινο. Αυτή η επιλογή όχι μόνο ανέδειξε τη θεατρική μαγεία, αλλά πρόσθεσε και μια ιδιαίτερη τρυφερότητα στη σκηνή, θυμίζοντάς μας πόσα μπορεί να γεννήσει η φαντασία όταν συναντά το ταλέντο.
Η μουσική του Νίκου Τσέκου είχε έναν διακριτικό, σχεδόν νεανικό ροκ παλμό, που έδινε ζωντάνια και ρυθμό στην παράσταση. Βοηθούσε ουσιαστικά στις εναλλαγές της ατμόσφαιρας, κρατώντας το κοινό σε εγρήγορση.
Ο Ουσίκ Χανικιάν χαρίζει στο ρόλο του Βρόμυλου απολαυστικό χιούμορ, γεμίζοντας κάθε σκηνή με γέλιο και ζεστασιά. Με την εκφραστικότητα του αποδίδει τόσο πειστικά τον χαρακτήρα, που σχεδόν «αισθανόσουν» τη βρωμιά του, όπως μια φιγούρα καρτούν που αποπνέει οσμές με υπερβολικό, κωμικό τρόπο.
Η Ναταλία Δήμου, στο ρόλο της μητέρας, αποδίδει με πειστικότητα τη γνώριμη, αυστηρή μητρική φιγούρα, που όλοι αναγνωρίζουμε. Με τον σταθερό και επιβλητικό τόνο της φωνής της ανακαλεί εκείνες τις στιγμές, όπου η μητρική καθοδήγηση γινόταν πιο απαιτητική, χαρίζοντας στο ρόλο αλήθεια.
Ο Γιάννης Ζαράγκαλης δίνει στο ρόλο του πατέρα μια αίσθηση ασφάλειας και ζεστασιάς, με γλυκύτητα και αυθεντικότητα.
Η Κατερίνα Μεφσούτ ενσαρκώνει τη Χλόη με ζωντάνια και γλυκύτητα, γεμίζοντας κάθε σκηνή με φως και αθωότητα.
Η Αθηνά Ανανιάδη υποδύεται δύο ρόλους. Τη «φίλη» που πληγώνει τη Χλόη με ζήλια και πείσμα, αλλά και την καταπιεσμένη αδερφή που τη μαρτυρά, για να κερδίσει την αγάπη της μαμάς τους. Με την ερμηνεία της φωτίζει με τρυφερότητα τις ανασφάλειες που κρύβονται πίσω από τις πράξεις.
Ο Άγγελος Αγγελακόπουλος δίνει χρώμα και ζωντάνια στους χαρακτήρες του, με θετική αύρα και χιούμορ που μαγνητίζει.
Ο Γιάννης Μιχαηλίδης ενσαρκώνει τους ρόλους του με κύρος και αξιοπρέπεια, προσφέροντας μια έντονη παρουσία στη σκηνή.
Η ομάδα αυτή δημιουργεί μια σκηνή γεμάτη ζεστασιά, γέλιο και αυθεντικό συναίσθημα που μένει αξέχαστη στην καρδιά του κοινού.
Μικροί θεατές – μεγάλες εντυπώσεις
Η παράσταση που είδαμε άρεσε πάρα πολύ στα παιδιά μου! Το καθένα βρήκε διαφορετικά πράγματα να θαυμάσει και να ταυτιστεί με την ιστορία και αυτό ήταν για μένα το πιο όμορφο.
Στο κοριτσάκι μου φάνηκε πολύ αστείος ο κύριος Βρομύλος και μετά την παράσταση επαναλάμβανε συνέχεια, γελώντας, ότι όταν έκανε μπάνιο η μυρωδιά ήταν… χειρότερη! Της άρεσαν πολύ τα ρούχα της μαμάς και αυτό το κατάλαβε όποιος περαστικός βρέθηκε στη βόλτα μας, αφού ανέφερε ότι θέλει και εκείνη να γίνει μαμά και να ντύνεται με τόσο ωραία outfits. Γέλασε με την ψυχή της όταν ο Ινδός του Αγγέλου χόρευε και μιλούσε γρήγορα για να πουλήσει τα πράγματά του.
Εδώ να προσθέσω ότι στο τέλος της παράστασης, η ευγένεια και η απλότητά του Δημητρη Δεγαΐτη με συγκίνησαν ακόμη περισσότερο. Δέχτηκε με χαμόγελο τα συγχαρητήρια της μικρούλας μου και τη ρώτησε τρυφερά αν της άρεσε το έργο, δίνοντάς της την αίσθηση πως η γνώμη της είχε αξία. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως εκτός από ταλέντο, αυτό που ξεχώριζε ήταν η ανθρωπιά του.
Το αγοράκι μου γέλασε πολύ, τόσο με τον κύριο Βρομύλο, όσο και με τον Ινδό! Εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τον μπαμπά, Γιάννη Ζαράγκαλη, όταν έπαιζε κιθάρα και ερμήνευε το τραγούδι.
Είπε χαρακτηριστικά ότι θα μπορούσαν να παίζουν και οι υπόλοιποι κάποιο μουσικό όργανο, ώστε να φτιάξουν μπάντα και να τραγουδούν αγαπημένοι.
Με έναν πολύ προσεγμένο και όμορφο τρόπο, τα παιδιά πήραν το μήνυμα στοργής και αποδοχής, που θέλει να περάσει η παράσταση. Η πιο ειλικρινής επιβεβαίωση ήρθε από τα παιδάκια μου, που στο τέλος είπαν πως ο κύριος Βρομύλος ήταν ευτυχισμένος έτσι όπως ζούσε. Αυτή η παιδική διαύγεια συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το νόημα της παράστασης.