Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Η παράσταση “Νεκροταφείο αυτοκινήτων”, στον καινούργιο χώρο «Φρένο», αποδεικνύει πως το θέατρο του Παραλόγου δεν ανήκει στο παρελθόν.
Μέσα από διαφορετικά νήματα και ιστορίες, εκ πρώτης ασύνδετες, ο Οδυσσέας Ζήκας μας ταξιδεύει σε ένα εντελώς ιδιοσυγκρασιακό σύμπαν, που μπορεί να ονομάζεται μετα-αποκαλυπτικό, αλλά η πραγματικότητά του είναι πέρα για πέρα παροντική. Δανειζόμενοι στοιχεία από πολύ διαφορετικές θεατρικές παραδόσεις, ενίοτε με σαφείς χειρονομίες κι άλλοτε με αυτοσχεδιαστικούς μονόλογους, κάποτε με μια γλυκιά, ανεπεξέργαστη προφορικότητα και άλλοτε με πολύ συγκεκριμένη ηχοποίηση, οι ηθοποιοί (Αναστάσης Γεωργούλας, Μαριαλένα Ηλία, Στέργιος Μικρούτσικος, Σπύρος Μπόσγας, Γιώργος Φασουλάς, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου) δημιουργούν ένα εντυπωσιακό θεατρικό καλειδοσκόπιο.
Ο έρωτας, η δίωξη, η βία, η μουσική, η εξουσία, η μηχανή (ως τοτέμ και κειμήλιο συνάμα) και η επιμονή της ανθρωπινότητας αποτελούν μερικά από τα μοτίβα του «νεκροταφείου αυτοκινήτων». Ένα χειροποίητο αλλά πολύ προσεγμένο έργο, που το κείμενο του Αρραμπάλ συνδιαλέγεται με την αθηναϊκή πραγματικότητα. Αντιμετωπίζοντας με ειρωνεία και χιούμορ τα αποφθέγματα του έργου, αυτοσαρκαζόμενη και θραυσματική, η παράσταση πυκνώνει τις αρετές του αθηναϊκού ιδιώματος των τελευταίων χρόνων. Ένα θέατρο από και για νέους ανθρώπους, χωρίς απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα, αλλά με ένα βαθύ άλγος για το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων.
Στο «νεκροταφείο αυτοκινήτων» η σιωπή και η αποσπασματικότητα, η καταδίωξη και ο έρωτας συνυφαίνονται για να δημιουργήσουν μια εντελώς παράλογη παρτιτούρα, η οποία απελευθερώνει τον θεατή από τις στερεότυπες συμβάσεις του θεάτρου. Καμία ψυχολογική διερώτηση, καμία ανάγκη για εγκεφαλική «κατανόηση» της πλοκής. Ο θεατής προσκαλείται να αφεθεί και, αν το κάνει, θα γνωρίσει μια σειρά από εντυπωσιακές λεπτομέρειες σε μια παράσταση που ζει μετά από την καταβαράθρωση κάθε συνεκτικής ιστορίας. Ένα θέατρο καινούργιο που αναδεικνύει όλες τις αρετές του παλιού.