Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Στο Θέατρο Αργώ η παράσταση «Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες» κατάφερε από την πρώτη στιγμή να κερδίσει τα παιδιά. Το κείμενο των Άγγελου Αγγέλου και Έμης Σίνη είναι έξυπνο με διαλόγους, που έχουν χιούμορ, ενώ ταυτόχρονα περνούν αξίες για τη συνεργασία και την κατανόηση, καθιστώντας την ιστορία απολαυστική για μικρούς και μεγάλους.
Η σκηνοθεσία του Φοίβου Συμεωνίδη αναδεικνύει με φυσικότητα τη ζωντάνια και τη ροή του έργου. Κάθε σκηνή είναι μελετημένη, ώστε να κρατά το ενδιαφέρον των παιδιών, ενώ οι ηθοποιοί καθοδηγούνται με τρόπο που τους επιτρέπει να εκφραστούν αυθόρμητα και να δώσουν ζωντάνια στο σύνολο της παράστασης.
Τα σκηνικά της Μαρίνας Κωσταντινίδου είναι λειτουργικά δημιουργώντας έναν κόσμο που τα παιδιά μπορούν να ακολουθήσουν εύκολα. Τα κοστούμια της Ηλιάνας Σκουλάκη είναι παιχνιδιάρικα και ευφάνταστα, ταιριάζουν απόλυτα με τους χαρακτήρες και τη διάθεση του έργου.
Η Αφροδίτη Κλεοβούλου έφερε στη σκηνή μια ξεχωριστή ζωντάνια και ευαισθησία. Με τις όμορφες εναλλαγές προσωπικοτήτων που κλήθηκε να αποδώσει, απέδειξε πόσο ευέλικτη και εκφραστική ηθοποιός είναι. Κάθε αλλαγή ρόλου γινόταν με φυσικότητα και χάρη, κάνοντάς μας να ξεχνάμε ότι βλέπουμε την ίδια ηθοποιό. Όμως ο ρόλος που κέρδισε πραγματικά την καρδιά μας ήταν η Τούλα. Ένας χαρακτήρας πλημμυρισμένος από αρώματα και αύρα ανατολής με συναίσθημα, αλήθεια και ζεστασιά. Μέσα από αυτή την ερμηνεία, μας χάρισε στιγμές γέλιου που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό.
Ο Βασίλης Χατζηδημητράκης έδειξε το ταλέντο και την ευελιξία του μέσα από τις αλλαγές ρόλων. Κάθε του εμφάνιση είχε χαρακτήρα και ένταση, αποδεικνύοντας πόσο αφοσιωμένος είναι στην τέχνη της υποκριτικής. Παρ’ όλα αυτά, ο ρόλος που ξεχώρισε και αγαπήσαμε ιδιαίτερα ήταν εκείνος του Ιγνάτιου. Με χιούμορ, αυθεντικότητα και ζωντάνια, κατάφερε να δώσει στον χαρακτήρα μια ξεχωριστή ταυτότητα, χαρίζοντάς μας στιγμές γέλιου, που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη μας.
Ο Γιάννης Οικονομίδης απέδειξε τη δυναμική του παρουσία στη σκηνή μέσα από τις εναλλαγές ρόλων και προσωπικοτήτων. Με αυτοπεποίθηση και έντονη εκφραστικότητα κατάφερε στο ρόλο του βασιλιά να άγγιξει το κοινό. Με μια ερμηνεία γεμάτη κύρος αλλά και βαθύ συναίσθημα, κατάφερε να συγκινήσει τους θεατές. Ήταν μια ερμηνεία που άφησε έντονο αποτύπωμα και ένωσε μεγάλους και μικρούς σε ένα δυνατό χειροκρότημα.
Και οι τρεις ηθοποιοί απέδειξαν ότι το θέατρο ζωντανεύει πραγματικά όταν υπάρχει πάθος, συνεργασία και αγάπη για τους ρόλους. Με τις εναλλαγές χαρακτήρων αλλά και με τους κεντρικούς ρόλους, μας χάρισαν μια παράσταση γεμάτη συναίσθημα, δύναμη και μαγεία.
Μικροί θεατές – μεγάλες εντυπώσεις
Πριν ακόμη ξεκινήσει η παράσταση, η μαγεία είχε ήδη αρχίσει. Καθισμένοι στις θέσεις μας με τα παιδιά μου παρατηρούσαμε τα σκηνικά που υπήρχαν ήδη στη σκηνή. Χωρίς καμία καθοδήγηση, η φαντασία τους πήρε φωτιά. Ο γιος μου κοίταξε το κεντρικό παράθυρο και αποφάνθηκε πως του θύμιζε «δόντι δράκου», ενώ οι σημαίες του σκηνικού τον έκαναν να πιστεύει ότι ήταν ένα κάστρο. Μέσα σε λίγα λεπτά είχε ήδη στήσει ολόκληρη ιστορία: μια μάχη ανάμεσα σε βασιλιάδες που τελικά… ήταν ξεροκέφαλες κουτάλες!
Και κάπως έτσι, πριν καν ακουστεί η πρώτη ατάκα, τα παιδιά είχαν ήδη γίνει συμμέτοχοι στο θεατρικό παιχνίδι. Όταν τελικά αποκαλύφθηκε πως η «διαμάχη» ανήκε σε δύο μάγειρες και όχι σε βασιλιάδες, ο ενθουσιασμός τους δεν μειώθηκε, αλλά έγινε γέλιο και προσμονή.
Οι μικροί μου θεατές είχαν πολλά να πουν:
«Θέλω να ξαναδώ την παράσταση γιατί πέρασα τέλεια! Μου άρεσε πάρα πολύ! Οι μάγειρες ήταν αστείοι και τσακώνονταν συνέχεια!» «Η αγαπημένη μου ήταν η Τούλα γιατί ήταν αστεία!» «Οι μάγειρες ήταν λίγο ξεροκέφαλοι, αλλά στο τέλος έγιναν φίλοι!»
Μέσα από το γέλιο, τα παιδιά μου εντόπισαν και το μήνυμα:
ότι η επιμονή χωρίς διάλογο δεν οδηγεί πουθενά, ενώ η συνεργασία μπορεί να λύσει ακόμα και τις πιο δύσκολες διαφωνίες.
Και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στον διάλογο που ακολούθησε μετά:
— Ζωή: «Σαν εμάς όταν μαλώνουμε για τα παιχνίδια;»
— Αντώνης: «Ακριβώς σαν εμάς.»
— Ζωή: «Τότε… να μην είμαστε κι εμείς ξεροκέφαλοι!»
— Αντώνης: «Συμφωνώ. Αλλά την επόμενη φορά που θα πάμε στην κουζίνα, εγώ θα βοηθήσω τη μαμά με τα υλικά!»
Η παράσταση «Δύο ξεροκέφαλες κουτάλες» τα κέρδισε ολοκληρωτικά. Χωρίς δεύτερη σκέψη μου δήλωσαν πως ήταν «η καλύτερη παράσταση που έχουν πάει». Το έξυπνο κείμενο, οι ζωντανές και παιχνιδιάρικες ερμηνείες, αλλά και η αμεσότητα των ηθοποιών δημιούργησαν μια εμπειρία γεμάτη χαρά.
Γιατί τελικά, το θέατρο για παιδιά δεν είναι μόνο διασκέδαση αλλά ο καθρέφτης της καθημερινότητάς τους. Και όταν αυτό γίνεται με χιούμορ, ευαισθησία και φαντασία, τότε οι μικροί θεατές φεύγουν με μεγάλες εντυπώσεις.