“Παράσταση στον Πατέρα. το ντοκιμαντέρ”
Το Ημερολόγιο Προβών διαμορφώθηκε από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη της παράστασης Στάθη Συμεωνίδη.
Ημερολόγιο Προβών
1.2.26
Η πρώτη μέρα στο χώρο. Καθυστέρησα. Μπέρδεψα τις ώρες. Είχαμε στις 7 και πήγαμε στις 7.30. Ανέβηκε το πρώτο ποστ. Με αγχώνει. Είναι η ευθύνη ότι θα ανέβουμε. Ζορίζομαι πολύ οικονομικά. Δεν έχω κάνει καλή οργάνωση και διαχείριση. Η παράσταση πρέπει να γεμίσει. Αλλά πιο πολύ θέλω ο κόσμος να ανταποκριθεί. Η πρόβα κύλησε ομαλά. Το ζεσταμα βοήθησε. Ενεργοποιήθηκαν. Γιατί τα κορίτσια κινούνται σε καθρέφτη; Πως θα μετακινηθεί η Καλλιόπη από το παιχνίδι στην τελετή; Η πρόβα δεν είχε όλη την ώρα καλή ροή. Είναι δική μου ευθύνη. Να εστιάζω στην καρδιά του έργου. Το Ντοκιμαντέρ γίνεται για να αποχαιρετήσουν τον σκύλο τους. Να κρατήσουμε την σκηνή με το σακάκι. Την φροντίδα του ενός με τον άλλον. Να βρούμε που μιλάνε. Το τραύμα είναι συλλογικό. Είναι κοινή η Ιστορία. Πρέπει να έχουν μεγαλύτερη εγρήγορση μεταξύ τους. Να επηρεάζει ο ένας τον άλλον. Και περισσότερη συγκέντρωση. Να πετύχουμε την ησυχία που είδα στην εκκλησία και την ιερότητα των κινήσεων του ιερέα. (να τους μιλήσω για αυτό)
2.2.26
Η δεύτερη μέρα στον χώρο. Καθυστέρησα ξανά. Μπορούσα όμως να είμαι στην ώρα μου. Ήθελα να περιμένω την Καλλιόπη να τελειώσει την δραματοθεραπεια της και να πάμε μαζί στην πρόβα. Ήθελα την παρέα της. Νιώθω μια διαφορετική σύνδεση μαζί της. Μου αρέσει και με φοβίζει. Να μην χαθεί. Στην προσωπική ερώτηση, – Γιατί είσαι εδώ; – του Χρήστου (Δαλκυριάδη) του αρέσει το έργο, στην Σάντυ αρέσει ο Κάφκα. Η Καλλιόπη θέλει σε ένα ασφαλές πλαίσιο να δει αν της αρέσει να ασχολείται με το θέατρο. Εγώ γιατί κάνω αυτό το έργο; Γιατί με αυτούς τους ανθρώπους; Νιώθω ένα πρέπει. Ότι πρέπει να βρω κάποια καλλιτεχνική ταυτότητα. Στο κεφάλι μου παίζει ο στίχος του Bloody hawk: συγγνώμη που το έχω κάνει τόσο προσωπικό αλλά δεν είχα κάπου αλλού για να μιλήσω. Νομίζω είναι το προσωπικό που με ελκύει σε αυτόν τον καλλιτέχνη. Καθώς πλέον γνωρίζω πως μπορεί να ταυτιστεί κάποιος στο βίωμα. Η πρόβα πήγε καλά. Πέρασα ωραία. Και τα παιδιά ήταν αρκετά δημιουργικά με κάποιο σφίξιμο στην αρχή που έφευγε σιγά σιγά. Χρειάζονται και άλλο ώθηση στην φαντασία. Να βρω και άλλες ασκήσεις. Κατάλαβα πως χρειάζομαι την προετοιμασία. Αλλά πρέπει να είμαι πιο παρών όπως σε αυτή την πρόβα. Να βλέπω και να αρπάζω αυτά που προκύπτουν με τον νου μου καρφωμένο στο έργο. Να ετοιμάζω το πλαίσιο αλλά να μην πηγαίνω κατά γράμμα στις ασκήσεις της προετοιμασίας που κάνω μόνος μου. Να αφηνομαι και εγώ να με εκπλήξω μέσα στο πλαίσιο που έχω ετοιμάσει και μπαίνουν τα παιδιά. Κάθε πρόβα πρέπει να έχει συγκεκριμένο πλαίσιο και στόχο. Να εστιάζω σε κάθε πρόβα σε πράγματα που θέλω να χτίσουμε.
3.2.26
Έφτασα πρώτος. Σχεδόν στην ώρα μου. Η κούραση της ημέρας κέρδισε τον στόχο της δουλειάς. Εγινε κεντρικό θέμα πρόβας η οργάνωση. Η οργάνωση του πάρτυ για την ενίσχυση της παράστασης. Μιας παράστασης που ακόμα δεν έχει σώμα. Πως θα απεμπλακούν οι ηθοποιοί από την ευθύνη οργάνωσης; Τι θα δούμε στην επόμενη πρόβα; Να δημιουργηθεί ο χώρος της αναμονής του Πατερα στον πρόλογο του έργου. Πως καθυστερούμε την έναρξη;
4.2.26
Είμαι πολύ πιεσμένος. Αγχώνομαι αν θα προλάβουν να γίνουν όλα όσα χρειάζονται για την παράσταση. Καταλαβαίνω για ακόμα μια φορά πόσο σημαντικό είναι να έχω κάπου να μιλάω. Θα καθυστερούσα προγραμματισμένα στην πρόβα. Η Καλλιόπη ήταν εκεί. Πήρε την ευθύνη να ανοίξει το θέατρο. Καταλαβαίνω πως βιάζομαι. Τα σκέφτομαι όλα μαζί. Και αυτό με κλειδώνει και με κάνει να νιώθω μόνος. Ενώ δεν είμαι. Έχω ηρεμήσει και έχω καταλάβει, ότι η παράσταση θα βγει όπως είναι να βγει και με όση δουλειά έχουμε κάνει. Προσπαθώ να αποδεχτώ ότι είναι οκ αυτό. Προσπαθώ να θυμάμαι να μην έχω στόχο την τελειότητα αλλά την πρόοδο. Πηγαίνω στην πρόβα. Πιο ελαφρύς και σίγουρος απ ότι ξεκίνησε η μέρα μου. Πετυχαίνω στο δρόμο τη Σαντυ στα χαμένα. Βλέπω ότι είναι φορτισμένη. Τα μάτια της λαμπυρίζουν στο σκοτάδι από το κλάμα. Δεν λέμε τίποτα για αυτό, αλλά δεν κάνουμε και πως δεν συμβαίνει. Μια δύσκολη μέρα και για τους δύο, και παμε στην πρόβα. Θυμάμαι τα λόγια του κωνσταντίνου. Στην ερώτηση μου – πως τα καταφέρνεις να οργανώνεις τόσα πράγματα; – η απάντηση του ήταν ένα απλό, μ’ αρέσει. Πρώτη φορά με αγχώνουν πράγματα που μου αρέσουν. Και όμως η συνήθεια με κάνει να τα αντιμετωπίζω όπως αντιμετώπιζα πράγματα που δεν μου αρέσουν. Ξεκινά η πρόβα. Λίγο άγουρα. Προσπαθώ να τους κάνω να ζεσταθούν και να δω τα εργαλεία που έχω ετοιμάσει πως δουλεύουν. Δεν εξηγώ πολύ και αυτό τους κάνει να σκέφτονται αρκετά. Όταν κάτι δεν λειτουργεί κατευθείαν, δυσκολεύομαι να επιμείνω. Υποφέρω όταν τους βλέπω να σκέφτονται πολύ. Δεν ξέρω πως να παρέμβω. Επιμένω. Κάτι έρχεται, όμως δεν ξέρω αν ταιριάζει στο έργο. Προσπαθώ να κάνω συνδέσεις. Πετυχαίνουν μόνο όταν δεν σκέφτομαι το μετά και μένω σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Επόμενη άσκηση. Παράταση του χρόνου. Θέλω να δημιουργήσουμε αναμονή. Πετυχαίνει η αμηχανία σε εμένα ως θεατή. Ομως βλέπω την παραίτηση της βαρεμάρας στους ηθοποιούς που είναι όρθιοι και δεν έχουν από κάπου να κρατηθούν. Δίνω διάλειμμα μου ήταν δύσκολο να διαχειριστώ την αμηχανία που ήθελα να δημιουργήσω. Στην Καλλιόπη δεν λειτουργεί το διάλειμμα, πρέπει να βρω τρόπο να το διαχειρίζομαι. Να ζεσταθούν μετά το διάλειμμα ξανά. Κάπως λειτούργησε. Επόμενη άσκηση να μεταφέρουν συνεχώς το σακάκι. Η επανάληψη λειτουργεί στα κορίτσια. Ο Χρήστος δυσκολεύεται να βρει νόημα στην επανάληψη. Δοκιμάζει θέσεις με το αρκουδάκι. Η μουσική τους βάζει σε κόσμο. Τον Χρήστο περισσότερο. Η δράση των κοριτσιών τους αναγκάζει πιο εύκολα λόγω της εξάντλησης να είναι εκεί. Μπουμ. Και ο Χρήστος βρίσκει μια ιερότητα στην επανάληψη. Φτιάχνει τον τέταρτο τοίχο της άμυνας που θέλουμε να πετύχουμε και αυτό είναι συγκινητικό μαζί με την διαδρομή των κοριτσιών. Αυτός είναι ο τέταρτος τοίχος του Χ. Η απομόνωση σε έναν φανταστικό παιδικό κόσμο. Πιάνουν τα κλάματα την Καλλιόπη. Αυτό μάλλον εννοούν αν το συναίσθημα προκύψει. Ότι δεν το φέρεις ή το παίζεις. – Έβλεπα, την έβλεπα ολόκληρη τη Σαντυ. – Αυτά ήταν τα λόγια της Καλλιόπης, στην ερώτηση γιατί σε έπιασαν τα κλάματα. Πολύ όμορφο. Λίγο συζήτηση για την πρόβα. Όλοι έχουν όρεξη να μιλήσουν. Βγαίνουμε και καθόμαστε κι άλλο. Όλοι έχουν ανάγκη να αποφορτιστούν. Αυτό προκαλεί συζητήσεις. Πάμε προς το μετρό. Χωρισμένοι, αγόρια – κορίτσια. Ο Χρήστος φεύγει με το πατίνι του. Εμεις μπαίνουμε στο μετρό. Προλάβαμε το τελευταίο. Η Σάντυ πεινάει και καθόμαστε με την Καλλιόπη, οι τρεις μας για ένα σουβλάκι. Μιλάμε και μιλάμε και μιλάμε. Αυτός θελω να είναι ο λόγος που κάνουμε θέατρο. Η συνάντηση. Η προσωπική επαφή. Και ας έχει ατέλειες η τέχνη. Ας μην γίνω ο καλύτερος σκηνοθέτης. Μπορώ να γίνω ο καλύτερος σκηνοθέτης και φίλος για τους συνεργάτες μου;
8.2.26
Η αρχική κακή οργάνωση με έφερε στο σημείο να μην έχουμε χώρο σήμερα. Μπορούσαμε να βρούμε, μου πρότεινε η Καλλιόπη να πάμε στον χώρο της δουλειάς της. Αρνήθηκα. Στο πρόγραμμα βάλαμε με τον κωνσταντίνο, σήμερα να δουλέψουμε τον ήχο από το – είσαι περήφανος -. Δεν είχα προλάβει να οργανωθώ για την πρόβα. Όταν μπορούσα επέλεξα να ξεκουραστώ. Και σήμερα επέλεξα την παρέα από την δουλειά. Θα μπορούσα να καθίσω να ετοιμάσω την πρόβα, όμως πήγα για φαγητό με τη Σαντυ και την Καλλιόπη. Αυτή η επιλογή ακολούθησε και την πρόβα. Δουλέψαμε σχεδόν 1 ώρα από τις 4 που είμασταν όλοι μαζί. Ξεχνώ πάλι να βλέπω τα θετικά. Κλείσαμε την – Πάπια – για να κάνουμε πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης για την παράσταση. Η Καλλιόπη έκανε την συνεννόηση. Είναι πολύ καλή σε αυτό και ας ζορίζεται. Δεν ξέρω πώς γίνεται να χάσει η ευγένεια. Ο Μάριος ετοίμασε τις αφίσες. Μου άρεσαν πολύ. Δεν είδα τον ίδιο ενθουσιασμό από τα παιδιά και αυτό κάπως με έριξε. Γιατί δεν μπορώ να χαρώ κάτι μόνος μου; Εμένα μου άρεσαν, γιατί δεν με καλύπτει αυτό; Όπως στο τέλος του έργου η Ζ θέλει την καθολική αποδοχή. Έχουμε αφίσες και πάρτυ. Λείπει το μέσα. Πρέπει να δώσω μορφή, για να φύγει το άγχος. Να δουλέψω στην επόμενη πρόβα το πώς θα αρχίσει το έργο. Πως θα σπάσει η επανάληψη του σακακιου, από το Ντοκιμαντέρ. Να κρατήσω: επανάληψη Χ, Ψ, Ζ με το σακάκι. Την κίνηση του Χ. Το τρέμουλο στο τραγούδι.
9.2.26
Έφτασα στην ώρα μου. Σήμερα θα δει πρόβα και ο κωνσταντίνος. Ξέρει πως να βοηθήσει. Τον εμπιστεύομαι και τον συμπαθώ πολύ. Και τα παιδιά νιώθουν άνετα μαζί του από πέρσι. Που πάλι είχε βοηθήσει κομβικά. Νομίζω θα τον ήθελαν πιο πολύ για σκηνοθέτη αλλά δεν ζηλεύω, καταλαβαίνω τους λόγους. Είναι πιο σίγουρος σε κάποια πράγματα. Βρίσκει τρόπους πιο κατανοητούς για να ζητήσει αυτό που θέλει. Μπερδεύομαι πολύ όταν θέλω να δώσω μια οδηγία. Τους φοβάμαι. Η Καλλιόπη παρατήρησε ότι λέω τις κοινές οδηγίες μόνο στην Σάντυ. Αυτό τη μπλοκάρει λίγο και ενισχύει την ανασφάλεια. Όταν κάτι δεν λειτουργεί κάνω γκριμάτσες και βγάζω ήχους. Πρέπει να το προσέξω. Εκνευρίζομαι με εμένα που δεν μπορώ να μεταδώσω καθαρά αυτό που θέλω. Γράφω πάντα το ημερολόγιο μια μέρα μετά. Τώρα γράφω αρκετές μέρες μετά. Δεν τα θυμάμαι όλα. Πάλι κάτι που με βοηθάει, μόλις δω αποτέλεσμα το παρατάω. Πρέπει να επιμείνω σε αυτό που βλέπω ότι μου φέρνει αποτέλεσμα.
10.2.26
Πάλι στην ώρα μου. Στην πρόβα δουλέψαμε, πώς θα κινούνται οι χαρακτήρες. Όλοι φέρανε ωραία υλικά. Η Σαντυ ότι ψάχνει, το ψάχνει για να το φέρει και μετά. Δεν το αντιμετωπίζει σαν ξεχωριστή άσκηση. Να τονίσω στην Καλλιόπη και στον Χρήστο, από αυτά που βρίσκουν τι είναι μέσα στο έργο ώστε να το κρατήσουν. Να επέμβω στα παιδιά την στιγμή που κάνουν κάτι.
11.2.26
Φτανω σχεδόν 1 ώρα μετά. Προγραμματισμένα. Τις Τετάρτες αργώ. Είναι εκεί και ο Χαράλαμπος. Κάνουμε πάλι την ίδια άσκηση να θυμηθούν τι έχουν βρει. Πάλι δεν επεμβαίνω στο να τονίσω τι είναι μέσα στον κόσμο που θέλουμε να φτιάξουμε. Μάλλον έχω αποφασίσει να πάω περισσότερο με το παιχνίδιασμα και όχι με την τελετουργία. Είναι μια παιδική τελετουργία. Έχω σημειώσει για την Καλλιόπη και τον Χρήστο τις κινήσεις που θέλω. Να βρει και η Καλλιόπη τις κοφτές κινήσεις. Η αντίθεση των κινήσεων με την Σαντυ να είναι, ύψωμα, μπαλκόνι. Ο Χρήστος να μεταφέρει τα λόγια του Κάφκα, χωρίς συναίσθημα. Ποια θα είναι η κίνηση των κοριτσιών, στο είσαι περήφανος για εμένα; Το απευθύνουν στον Πατέρα; είναι εκεί; θέλει έναν πιο γρήγορο ρυθμό. Λίγο βαρέθηκα στο πολύ αργό. Θα βαρεθεί και το κοινό; Δεν πρέπει να βαρεθεί εδώ. – – Βγάλαμε φωτογραφίες. Ασχολήθηκα πολύ και με ρούφηξε. Με άγχωσε. Ποιος θα έρθει; Θα είναι ωραίο αυτό που θα δει; Αξίζει αυτό που κάνω; Έχασα το κέντρο μου. Πέρασε όλη η μέρα έτσι. Έπρεπε να βγω να δω έναν άνθρωπο. Κλειστηκα. Το κατάλαβα. Θα κρατήσω αυτό. 23.2.25 Μετά από μεγάλο κενό ξαναγράφω. Έχω περάσει δύσκολα τις προηγούμενες μέρες. Πολύ άγχος. Είμαστε πίσω χρονικά. Δεν μπορώ να εμπνεύσω στην πρόβα. Μου λείπει αυτό το κάτι. Η πηγαία όρεξη για δουλειά. Με καταβάλει το άγχος να είναι όλα όπως πρέπει. Σήμερα όμως η πρόβα πήγε καλά. Πήγα στην πρόβα, χωρίς πολύ όρεξη.
11.3.26
Σημερα έχουμε γενική. Φτάνω προγραμματισμένα τελευταίος, είναι Τετάρτη. Μου αρέσει τρομερά αυτή η ενέργεια – του λίγο πριν. Αυτές οι γραμμές γράφονται πολλές μέρες μετά. Δεν είχα μυαλό να γράψω. Όλο το άγχος μου εστίασε μόνο σε τεχνικά θέματα. Η τελευταία πρόβα πρέπει να γίνει πρωί, σε άλλο χώρο από αυτό που θα παίξουμε γιατί το απόγευμα θα δουλεύω αλλού. Να δούμε λεπτομέρειες, και ότι έχουν ανάγκη τα παιδιά.
12.3.26
Αύριο έχουμε πρεμιέρα. Ξανά διαβάζω τις προηγούμενες μέρες. Δεν έχουμε κρατήσει πολλά από εκείνα που έγραφα να κρατήσουμε. Η προβολή του βίντεο δεν φαίνεται καλά, δεν πειράζει. Θα το διορθώσουμε μετά την πρεμιέρα. Προσπαθώ να συγκεντρώσω κάπου όλα τα οργανωτικά λάθη, ώστε να μην ξανά γίνουν.
13.3.26
Σήμερα έχουμε πρεμιέρα. Είναι Παρασκευή και 13. Το θέατρο θα είναι γεμάτο. 40 άνθρωποι θα είναι εκεί για εμάς. Μετά από δύο προηγούμενες προσπάθειες να μοιραστούμε αυτό το έργο, είναι η πρώτη φορά που επιλέγω να έχει τέλος. Είναι σημαντικό για εμένα να κλείσει αυτός ο κύκλος. Να θυμηθώ να πάρω νερά να κεράσουμε αν κάποιος χρειαστεί. Το λαπτοπ να έχει μπαταρία. Φτάνω στο θέατρο. Είμαι πολύ αγχωμένος αλλά νιώθω ζωντανός. Δεν μου περνάει τίποτα αδιάφορο και αυτό μου αρέσει και ας με αγχώνει. Προσπαθώ να δω ποια πράγματα μπορώ να ελέγξω και ασχολουμε μόνο με αυτά. Έχουν φτάσει όλοι. Μου αρέσει να βλέπω κρυφά την προετοιμασία των ηθοποιών. Είναι μια προετοιμασία έκθεσης. Όλα είναι έτοιμα για να μοιραστούμε την παράσταση.
