Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Η πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και ο Μιχάλης Πητίδης έφτιαξαν στο Σκίτσο 5 μία παράσταση – ρωγμή, ένα γυμνό σύμπλεγμα ιστοριών, αφηγήσεων και αντιπαραθέσεων που δεν καμουφλάρεται υπό τον μανδύα της συνοχής και της προσεκτικής συνάρθρωσης.
Πόση ψυχραιμία και συγκρότηση έχει μία αναμονή; Στην παραμονή (ή την επαύριο) μιας εξέγερσης, μιας ξεθεμελιωτικής αλλαγής που ανατρέπει όλα όσα ξέρουμε, η δραματουργική σύλληψη της παράστασης εκθέτει θραύσματα και σπαράγματα σε μία παρέλαση από ύφη και εκδοχές που καλύπτουν όλο το φάσμα του διανοητικού. Γιατί απαιτούμε από τη ζωή (και το θέατρο) να βγάζει νόημα, να ενοποιεί όλα τα επιμέρους και αντιφατικά στοιχεία σε μία ενιαία, ενοποιητική γραμμή;
Ένα δυναμικό ensemble ηθοποιών (Γιάννης Βάρσος, Τίτος Γρηγορόπουλος, Βασίλης Καραμπούλας, Κατερίνα Κρίστο, Γιώργος Ματζιάρης, Νεφέλη Παντερμαλή, Βιβή Πέτση, Θάλεια Σταματέλου) ρίπτεται εντός ενός κόσμου και προσπαθεί να πλοηγηθεί και να πλοηγήσει και εμάς. Η παράσταση εξερευνά μια τολμηρή αλυσίδα θεμάτων: το θέαμα και την κατάρρευση των αξιών, τη συνέλευση και τη ματαίωση, προσωπικά όνειρα, την αναβολή του εαυτού. Θέματα που επιβάλλουν έναν βαθμό χάους και ασυνέπειας. Και η ομάδα του Μιχάλη Πητίδη κατόρθωσε ακριβώς αυτό: να μετουσιώσει το περιεχόμενο της έρευνάς της στο πιο αρμόζον δοχείο, σε μία παραστασιακή φόρμα που κατοπτρίζει πλήρως το εννοιολογικό της περιεχόμενο.
Μία πολύ τολμηρή πρόταση, με σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα που δεν επιτρέπει στον θεατή να παραμείνει παθητικός καταναλωτής των όσων παρακολουθεί. Πόσο πρόθυμοι είμαστε, ωστόσο, να ανταπεξέλθουμε στην πρόκληση του να ρυθμίσουμε εμείς οι ίδιοι τον ρυθμό της προσοχής μας και το βλέμμα μας; Η ευθύνη του να συγκροτήσουμε, θεατές και ερμηνευτές, από κοινού την αφήγηση είναι, ίσως, πιο βαριά από όσο επιθυμεί ένα μέρος των θεατών — αυτή η σύγκρουση όμως είναι το καθήκον μιας πειραματικής σκηνής, η οποία επιβεβαίωσε, στην παρούσα περίπτωση, το όνομά της.
