Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Στο θέατρο Πόρτα, ο Θωμάς Μοσχόπουλος παρουσιάζει μία ανατομία ενός ερωτικού τριγώνου, ένα ασύλληπτο έργο ταυτόχρονα κλασικό και εντελώς σύγχρονο.
Πως να αναφερθεί κανείς σε ό,τι αποτελεί την κοινωνική τάξη, και τον έρωτα που ανακύπτει ενίοτε ως εργαλείο χειραγώγησης, άλλοτε ως απωθημένο και πάντοτε ως χειρονομία απελπισίας; Ο Μοσχόπουλος καταθέτει ένα κείμενο πιστό καθ’ όλα ως προς την ουσία και τη ρωγμή στο στομάχι που προκαλεί το υλικό απ’ όπου αντλεί την έμπνευσή του. Ο Στρίνμπεργκ, με τις συναισθηματικές καταιγίδες και την εκρηκτική του απόγνωση διαφαίνεται πίσω από κάθε λέξη του έργου. Τι και αν πρόκειται για ένα κείμενο με λεκτικές αναφορές στη ζωή των τελών του δεκάτου ενάτου αιώνα; Η φύση της αδιέξοδης σχέσης χτίζεται με όρους απολύτως σημερινούς και ο πανέμορφος σκηνικός χώρος (Βασίλης Παπατσαρούχας), μέσα στην αισθητική αρτιότητά του, αναδεικνύει ακριβώς την αέναη παροντικότητα και το λευκό του άσπιλου που τυραννά τους χαρακτήρες.
Άλλοτε χειριστικοί και άλλοτε θύματα, οι χαρακτήρες πασχίζουν να επιβιώσουν. Και οι τρεις ηθοποιοί (Γιάννης Καράμπαμπας, Νίκος Κοσώνας, Θεόβη Στύλλου) έρχονται ως παγιδευμένα θηράματα να υπηρετήσουν αψεγάδιαστα ένα κείμενο λεπτοδουλεμένο, βασανιστικά εντελές. Η εργατική τάξη ερωτεύεται για να επιβιώσει, προσαρμόζεται και προσπαθεί να κερδίσει ένα εισιτήριο εξόδου από την επισφάλεια. Η αριστοκρατική τάξη ποθεί με αφέλεια, σε μια προσπάθεια να υπάρξει, χειραγωγεί και χειραγωγείται από την αποστειρωμένη τυραννία της περιττότητάς της. Οι ηθοποιοί, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση, κατορθώνουν να σαρκώσουν το άκρως συγκεκριμένο και μέσα από αυτό να μας επιτρέψουν να δούμε το κοινωνικό πλαίσιο που διαφαίνεται μέσα και πέρα από το γυμνό σαρκίο.
Μία παράσταση ακρίβειας, μια σπουδή στην τριαδικότητα και ένα έξοχο παράδειγμα επαναδιαπραγμάτευσης των κλασικών κειμένων.