Ο τελευταίος αντάρτης
Το Ημερολόγιο Προβών διαμορφώθηκε από τη σκηνοθέτιδα της παράστασης Ιωάννα Νιάχα.
Αύγουστος 2025
Ανάγκη επανεκκίνησης της ομάδας. 6 χρόνια απουσίας είναι πολλά για μια ομάδα
με συνεχή πορεία. Το καλλιτεχνικό μου παιδί πρέπει να μεγαλώσει κι άλλο.
Πολλοί προβληματισμοί και εμπόδια μου βάζει το μυαλό, όμως η φωτίτσα της
ψυχής έχει ανάψει. Επικοινωνώ με τον βασικό πυρήνα των ηθοποιών, τους
«παλαίμαχους» όπως τους αποκαλώ, τους εκθέτω την ιδέα μου αλλά και τις
δεύτερες σκέψεις μου.
Στα μάτια τους είδα την λαχτάρα για δημιουργία και από το στόμα τους άκουσα το
«Πάμε!». Αποφασίστηκε η επιστροφή να γίνει με ένα έργο που αγαπήσαμε και δεν
ολοκληρώσαμε, καθώς ο κορονοϊός έκοψε άδοξα την επιτυχημένη του πορεία.
« Ο Τελευταίος Αντάρτης» θα επέστρεφε!
Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2025
Αγώνας δρόμο να βρούμε θέατρο, αφού όλα έχουν κλειστεί από τον Μάιο.
Παράλληλα οργάνωση παραγωγής και ακρόαση για να βρούμε τις δυο
αντικαταστάσεις.
Κλείσαμε στο «Άβατον»! Μάλλον το σύμπαν μας έδειξε ότι έπρεπε να συνεχίσουμε
στο χώρο όπου είχε γίνει το πρώτο ανέβασμα. Βρέθηκαν οι δύο ηθοποιοί
(Κωνσταντίνα- Δήμητρα) και ετοιμαζόμαστε για ανάγνωση. Ανάγκη να αναλάβει
κάποιος ως βοηθός μου, αφού παράλληλα τρέχω κι άλλη παραγωγή εκτός Αθηνών
και πιέζομαι με την οργάνωση. Η παλιά συμμαθήτρια από την δραματική σχολή
εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός και δέχεται την πρόταση μου να αναλάβει ως
βοηθός. Χιονία καλώς ήρθες στην παραγωγή.
Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2025
Πρώτη ανάγνωση και τα μάτια των παλιών βουρκώνουν. Αναλογιζόμαστε μάλλον τι
έχει αλλάξει στα 6 χρόνια απουσίας και τι έχει μείνει σταθερό. Ανάγκη για
μοίρασμα μεταξύ μας και με τον κόσμο. Πρέπει να πούμε τις ιστορίες αυτών των
ανθρώπων! Βγαίνει πρόγραμμα και ξεκινάμε πρόβες δίνοντας έμφαση στο λόγο και
στον χαρακτήρα του κάθε ρόλου. Η Λυδία έχει αλλάξει ρόλο και συνειδητοποιώ τι δυνατότητες έχει και πόσο λάθος έκανα, που δεν είχε τον ρόλο της Αλεξάνδρας στο
πρώτο ανέβασμα… Η Χάρις κλαίει πάντα στο μονόλογο της Λυδίας. Η Μαρία βγάζει
την πολύχρωμη κασετίνα της και σημειώνει μέχρι και το κόμμα. Δήμητρα και
Κωνσταντίνα αρχίζουν να μπαίνουν στα παπούτσια του ρόλου. Σιχαίνομαι να κάνω σημειώσεις.
Ιανουάριος -Μάρτιος 2026
Οι πρόβες γίνονται πλέον σκηνικές και όλα παίρνουν μορφή. Ο ενθουσιασμός των
«παλαίμαχων» μεγάλος και πρέπει να τους συγκρατήσω. Τα καινούργια κορίτσια
ενσωματώνονται σε αυτό το «παιχνίδι» και ξεκινάει η ραπτική. Κόψε-Ράψε
σκηνοθετικά. Σκέφτομαι να αλλάξω κάποια μουσικά κομμάτια. Ασκούν «βέτο» η
βοηθός και οι ηθοποιοί καθώς το κομμάτι της έναρξης το λατρεύουν. Θα τους κάνω
το χατίρι για μοναδική φορά. Πρόβλημα με τα ρούχα! Δεν υπάρχουν τα παλιά,
πρέπει να αγοραστούν καινούργια… Παραγγελίες, αποδείξεις, το κομπιουτεράκι
ανα χείρας και φύγαμε.
Η τριτοξαδελφη της σκέψης, η αμφιβολία, επιστρέφει και μου σκαλίζει το μυαλό.
Θα αντέξουμε οικονομικά;
Συνάντηση με παλιό μου καθηγητή από την σχολή και μέντορα. «Ιωάννα συνέχισε
να κάνεις, αυτό που κάνεις όλο αυτά τα χρόνια.» Οι τριτοξαδέλφες πήραν δρόμο!!!
Ανθίζουν οι νερατζιές της Αθήνας και ανθίζει και η παραγωγή.
Ένας μήνας για την πρεμιέρα!
Απρίλιος 2026
Να στείλει τα δελτία η Χρύσα, να βγουν οι αφίσες, να κρεμαστεί το banner στο
θέατρο, να αρχίσει η προπώληση, να μπούμε για τελικές πρόβες στο θέατρο, να
ρυθμίσω φώτα, να τσεκάρω προτζέκτορα, να… μετά από 16 χρόνια αυτό το άγχος
δεν περνάει;
Από το προβάδικο στο θέατρο η μετάβαση είναι περίεργη. Αλλάζω εισόδους,
προσθέτω στοιχεία, αφαιρώ, στήνω σκηνικά. Οι ηθοποιοί χαρούμενοι και
αγχωμένοι παράλληλα. Κοντεύει η πρεμιέρα!
Κυριακή των Βαΐων, Κωνσταντίνα και Δήμητρα ξενυχτισμένες από τις εκτός
θεάτρου δουλείες τους, η Λυδία με τροφική δηλητηρίαση, η Χάρις πρόσεχε όλο το
βράδυ την Σίσσυ (σκυλί) που ήταν άρρωστη, η Μαρία με αρχή υπερκόπωσης, στην
Χιονία έδωσα ρεπό και εγώ ανα τακτά χρονικά διαστήματα στο κινητό, για να
μαθαίνω από την αδελφή μου, για την υγεία του πατέρα μου.
Φτάνουμε στο τέρμα!
Η προπώληση πάει πολύ καλά, ξεκινάνε οι δημοσιεύσεις και οι πρώτες συνεντεύξεις.
Τεχνική πρόβα με πίεση. Περιορισμένος χρόνος για να στήσω φώτα και να κάνω
πέρασμα. Πάντα θα θέλω λίγο ακόμα χρόνο….
21 Απριλίου και η μέρα της πρεμιέρας έφτασε. Όλοι και όλα στην θέση τους. Ο
κόσμος φτάνει και περιμένει να μπει.
Ο Κοσμάς με ρωτάει πως είμαι και αν χρειάζομαι κάτι. Ναι, να εξαφανιστώ αλλά
μάλλον δεν γίνεται. Χώνομαι στο ηλεκτρολογείο μαζί με τον τεχνικό. Χρόνια το χούι
να βλέπω τις πρεμιέρες κρυμμένη ανάμεσα σε καλώδια και οθόνες.
Πρώτο κουδούνι και ίσως πάθω καρδιακό…
Τέλος παράστασης…
Χειροκρότημα!
Υπόκλιση!
Ανάσα ανακούφισης!
Τα καταφέραμε!
Το μοίρασμα επετεύχθη!
Το «παιδί μου» μεγαλώνει…..