Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Το Παλκοσένικο έχει σήμερα τη χαρά να φιλοξενεί τις Μαρκέλλα Μαλαγάρη και Ελπίδα Μπαρούτα, μέλη της θεατρικής ομάδας «Επί Εκατό» και να κουβεντιάζει μαζί τους με αφορμή την παράσταση “Οι Μπλανς” στην οποία πρωταγωνιστούν και που κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 6/5 στο Θέατρο Επί Κολωνώ.
Μαρκέλλα και Ελπίδα σας καλωσορίζουμε στο Παλκοσένικο! Ξεκινώντας θα θέλαμε να σας γνωρίσουμε καλύτερα, λέγοντάς μας η καθεμία για την άλλη κάτι που ίσως δε γνωρίζουμε;
Ελπίδα: Η Μαρκέλλα είναι ταλεντάκι στη ζωγραφική! Και πιστεύει πως όλοι οι άνθρωποι μπορούν να ζωγραφίσουν αρκεί να μπορέσουν να δουν τον κόσμο δισδιάστατα. Βέβαια δεν το έχω επιβεβαιώσει ακόμα εγώ, μιας και μου λείπει αυτή η έξτρα δεξιότητα αντίληψης του κόσμου. Την πιστεύω όμως! Χα χα!
Μαρκέλλα: Αν σε ένα παράλληλο σύμπαν έπρεπε να επιλέξουμε μία και μοναδική στάση με την οποία θα υπάρχουμε στον κόσμο, η Ελπίδα θα επέλεγε το κατακόρυφο.
Έχετε φτιάξει τη θεατρική ομάδα “Επί Εκατό”, η οποία έχει ως αφετηρία της το σωματικό θέατρο, σε τι βαθμό θα αξιοποιήσετε αυτό το εργαλείο στην παράσταση αυτή;
Οι τεχνικές του σωματικού θεάτρου αποτέλεσαν αφετηρία για τη σύνθεση των χαρακτήρων αλλά και για τη σκηνοθεσία του έργου. Όλα δηλαδή για εμάς ξεκινούν από το σώμα. Αυτό στην παράσταση μας άλλοτε εκδηλώνεται μέσω της έντονης κινησιολογίας και άλλες στιγμές δεν είναι τόσο φανερό. Όμως η βάση είναι η ίδια.
Τι αντιπροσωπεύει για εσάς η Μπλανς Ντι Μπουά;
Μια γυναίκα που η κοινωνία έχει ήδη αποφασίσει ποια είναι, πριν καν αυτή προλάβει να το καταλάβει η ίδια. Αυτό που μας ενδιέφερε δεν ήταν η Μπλανς του Ουίλιαμς — εκείνη την ξέρουμε. Μας ενδιέφερε τι απέγινε αφού έκλεισε το βιβλίο. Τι λέει όταν δεν την κοιτάει κανείς, τι θυμάται και τι επιλέγει να παραποιήσει. Εκεί βρήκαμε κάτι πιο ενδιαφέρον από τον μύθο: μια γυναίκα που δεν ξέρει πια πού τελειώνει αυτή και πού αρχίζουν τα στερεότυπα που την έχουν διαμορφώσει. Και αυτό δεν είναι μόνο η ιστορία της Μπλανς — είναι κάτι που αναγνωρίζεις αν έχεις ποτέ αναρωτηθεί αν αυτό που νιώθεις είναι πραγματικά δικό σου ή απλώς αυτό που σου είπαν να νιώθεις.
Πιάνοντας το νήμα από εκεί που το αφήνει ο Ουίλιαμς, επιχειρείτε μια “παρέμβαση” στο μύθο της Μπλανς. Πως ισορροπείτε ανάμεσα στη συγγραφική αυθεντία και στην απόπειρα μιας νέας δραματουργικής της ανάγνωσης;
Ο Τένεσι Ουίλιαμς έγραψε ένα κομμάτι της ιστορίας μιας γυναίκας. Μίας γυναίκας φανταστικής, ενός μη υπαρκτού προσώπου, του οποίου όμως τα βιώματα για κάποιους είναι οικεία, για άλλους όχι τόσο, πάντως σε όλους είναι γνώριμα. Εμείς, λοιπόν, μέσω των Μπλανς επιχειρούμε να καταλάβουμε αυτή τη γυναίκα, ίσως να τη δικαιολογήσουμε , ίσως να την αγαπήσουμε. Σίγουρα όμως της δίνουμε χώρο να ακουστεί και να πει τη δική της πλευρά της ιστορίας, αναπόφευκτα φιλτραρισμένη μέσα από εμάς.
Σε ποιο σκεπτικό στηρίξατε την επιλογή σας να είναι δύο οι Μπλανς και πώς λειτουργεί αυτή η συνθήκη στην παράσταση;
Θέλαμε να κάνουμε ορατό κάτι που στο πρωτότυπο έργο παραμένει αόρατο: την εσωτερική φωνή που δεν αφήνει τη Μπλανς να προχωρήσει. Το σκεπτικό ήταν απλό — αντί να την ακούμε να μιλά για αυτή τη φωνή, να τη δούμε να στέκεται δίπλα της. Έτσι ο θεατής καταλαβαίνει ταυτόχρονα δύο πράγματα: πόσο ανάγκη έχει η Μπλανς αυτή την παρουσία για να τροφοδοτεί τις παραισθήσεις της, αλλά και πόσο κακό της κάνει ακριβώς αυτή η ίδια παρουσία.
Πόσο διαφορετική θα είναι η εμπειρία για μια θεάτρια ή έναν θεατή που έχει δει το “Λεωφορείον ο πόθος” σε σχέση με κάποια/ον που δεν την έχει δει;
Ένα σημαντικό στοιχείο για το έργο είναι πως δεν αποτελεί αυστηρά τη συνέχεια του “Λεοφορείον ο Πόθος”. Ναι μεν, η ιστορία ξεκινάει εκεί που την αφήνει ο Ουίλιαμς, αλλά είναι ένα αυτοτελές έργο. Φυσικά για κάποια/ον που γνωρίζει ήδη τους χαρακτήρες θα είναι πιο οικείο, παρόλα αυτά δεν είναι προαπαιτούμενο, καθώς Οι Μπλανς σε εντάσσουν ομαλά στον κόσμο τους.
Η παράσταση “Οι Μπλανς” διακρίθηκε στο OFF-OFF Athens Theatre Festival 2025 και επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου Επί Κολωνώ, τι πιστεύετε πως την έκανε να ξεχωρίσει;
Ίσως γιατί μοιραστήκαμε την ιστορία αυτής της γυναίκας με όση ειλικρίνεια μπορούσαμε. Η δουλειά είναι συλλογική, χωρίς ιεραρχία — και αυτό ίσως να κάνει το αποτέλεσμα πιο αληθινό. Όταν κανείς δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι για τον εαυτό του, μένει μόνο η ιστορία.
Ποια θεωρείτε πως είναι η αξία της ύπαρξης τέτοιων φεστιβάλ, ειδικά για νέες και νέους δημιουργούς;
Πιστεύουμε δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να σου δίνεται η ευκαιρία να μοιραστείς τη δημιουργικότητα σου και τις ιδέες σου. Ειδικά στα πλαίσια ενός φεστιβάλ όπου η ανταλλαγή γίνεται επί εκατό!
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια ή/και όνειρα και τι να περιμένουμε από την ομάδα “Επί Εκατό”;
Η διάκριση στο φεστιβάλ μας έδωσε κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα βραβείο: την πίστη ότι η παράσταση έχει κάτι να πει και από τα όρια ενός φεστιβάλ. Από Βόλο και Σκόπελο φτάσαμε Θεσσαλονίκη — και θέλουμε να συνεχίσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις. Παράλληλα μας ενδιαφέρει πολύ η εκπαίδευση — γι’ αυτό διοργανώνουμε και σεμινάρια σωματικού θεάτρου. Και φυσικά μας ενδιαφέρει η δημιουργία νέων, πρωτότυπων έργων — όπως έγινε και με τις Μπλανς. Ξέρουμε ότι το κοινό μας περιμένει να δει κάτι καινούριο, ελπίζουμε να ανακοινωθεί σύντομα το νέο μας εγχείρημα.