Η μητρότητα δεν είναι ασπρόμαυρη, είναι όλα τα χρώματα μαζί!

Στο άκουσμα της λέξης μητέρα, ο καθένας μας έχει κάτι διαφορετικό να σκεφτεί για τη σημασία της. Στο λεξικό γράφει ότι είναι ο θηλυκός γονέας ενός παιδιού. Στο προσωπικό λεξικό της ψυχής μου όμως, σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη. Έτσι την έμαθα. Χωρίς ανταλλάγματα. Να μπορώ να είμαι ο εαυτός μου και να αγαπιέμαι ακριβώς γι’ αυτό.

Η μητρότητα είναι γεμάτη σκέψεις, χρώματα και μνήμες που χαράζονται βαθιά μέσα μας.
Ως κόρη, νιώθω ευγνωμοσύνη. Γιατί έχω τη δική μου μαμά δίπλα μου. Πάντα εκεί, σιωπηλά ή φανερά, αλλά σταθερά.

Ως μητέρα κάπως έτσι προσπαθώ να υπάρχω κι εγώ μέσα στον δικό μου ρόλο. Να αγαπώ τα παιδιά μου γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελα να γίνουν. Γιατί η αλήθεια είναι πως τα παιδιά δεν τα φέρνουμε στον κόσμο για να είναι “δικά μας”. Τα φέρνουμε για να είναι ο εαυτός τους. Για να ανακαλύψουν τη δική τους διαδρομή, τη δική τους φωνή, το δικό τους νόημα σε αυτή τη ζωή.

Κι όμως… μέσα σε αυτή τη διαδρομή της μητρότητας, συχνά πιάνω τον εαυτό μου να γεμίζει με προσδοκίες. Να θέλω να πετύχουν, να είναι “σωστοί άνθρωποι”, να ανταποκριθούν σε όσα η κοινωνία ορίζει ως σωστά. Και χωρίς να το καταλαβαίνω, τους φορτώνω βάρη που ίσως δεν τους ανήκουν. “Πρέπει” και “θέλω” που δεν είναι δικά τους. Όνειρα που δεν γεννήθηκαν από τις δικές τους ψυχές. Και τότε γεννιέται μέσα μου ένα ερώτημα:
Η αγάπη μου είναι πράγματι χωρίς όρους; Ή μήπως κρύβει μέσα της μικρές, αθόρυβες προσδοκίες; Γιατί αυτά τα πλάσματα δεν είναι δικά μου. Είναι ψυχές που ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο μέσα από μένα, αλλά όχι για μένα. Ήρθαν για εκείνα.

Ίσως, τελικά, ο ρόλος μου δεν είναι να καθορίσω τη διαδρομή τους, αλλά να στέκομαι δίπλα τους όσο τη χαράζουν. Να τα στηρίζω, να τα ακούω, να τα αγαπώ, ακόμα κι όταν ο δρόμος τους δεν μοιάζει με αυτόν που είχα φανταστεί. Να θυμάμαι πως δεν είμαι εδώ για να κάνουν τα δικά μου θέλω πραγματικότητα. Αλλά για να έχουν τον χώρο να γίνουν αυτό που πραγματικά είναι.

Γιατί γιορτάζουμε τη Γιορτή της Μητέρας;

Για να μας δώσουν τα παιδιά μας κάρτες και λουλούδια;
Όχι.

Η Γιορτή της Μητέρας είναι κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο συχνά την αντιμετωπίζουμε. Δεν είναι απλώς μια μέρα γεμάτη δώρα, ευχές και τυπικά “σ’ αγαπώ”. Είναι μια υπενθύμιση. Μια υπενθύμιση του τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους. Να δίνεις χωρίς να περιμένεις. Να στέκεσαι δίπλα σε μια άλλη ψυχή, όχι για να την ορίσεις, αλλά για να τη στηρίξεις να γίνει αυτό που είναι.

Πολλοί ίσως δεν γνωρίζουν ή δεν σκέφτονται βαθύτερα το γιατί αυτής της ημέρας. Κι όμως, δε δημιουργήθηκε για την επιφάνεια. Δημιουργήθηκε για να τιμήσει τη μητρότητα ως στάση ζωής. Ως πράξη αγάπης, φροντίδας και αντοχής.

Ίσως, τελικά, αυτή η μέρα δεν αφορά τόσο στο τι θα λάβουμε ως μητέρες…
αλλά στο τι θα θυμηθούμε.
Να θυμηθούμε ποιες θέλουμε να είμαστε μέσα σε αυτόν τον ρόλο.
Να ξαναδούμε την αγάπη μας και να αναρωτηθούμε αν είναι πραγματικά ελεύθερη. Γιατί η μητρότητα δε μετριέται σε λουλούδια και κάρτες.
Μετριέται στις στιγμές που αφήνουμε χώρο.
Στις στιγμές που αγαπάμε χωρίς να κρατάμε.Ο ρόλος της μητέρας δεν είναι μόνο μαύρος ή άσπρος. Είναι πολύχρωμος και γεμάτος μυρωδιές.

Έγινα μαμά δύο φορές. Η πρώτη φορά ήταν μια εμπειρία που με σημάδεψε. Δύσκολη, βαριά, γεμάτη φόβο και ερωτήματα.
Η δεύτερη, όμως, ήρθε σαν μια μορφή λύτρωσης. Σαν να άνοιξε μέσα μου ένας χώρος πιο ελεύθερος, πιο αληθινός. Κι όμως, ακόμη παλεύω. Παλεύω με όσα κουβαλάω μέσα μου, με φάσεις που έρχονται και φεύγουν, άλλοτε ήσυχα κι άλλοτε έντονα. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι φταίω. Ακόμα και για πράγματα που δεν είναι στον έλεγχο μου. Στιγμές που χάνομαι σε ένα βαθύ σκοτάδι και αναρωτιέμαι “γιατί σε μένα”. Αλλά δεν μένω εκεί. Γιατί υπάρχουν δύο μικρά πλάσματα που με κοιτούν, που χαμογελούν, που απλώνουν τα χέρια τους για μια αγκαλιά. Και μέσα σε αυτές τις απλές, καθαρές στιγμές, βρίσκω κάθε φορά το φως.

Όχι γιατί όλα γίνονται εύκολα.
Αλλά γιατί υπάρχει ένας λόγος να συνεχίσω.
Η μητρότητα για μένα δεν είναι τελειότητα. Είναι παρουσία. Είναι να σηκώνομαι ξανά, ακόμα κι όταν μέσα μου όλα βαραίνουν.
Είναι να υπάρχω. Να είμαι εδώ. Για εκείνα. Και σιγά σιγά… και για μένα.Σαν μητέρα, δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου: να προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι λίγο καλύτερη μέσα σε αυτόν τον ρόλο.

Με αγάπη. Με υπομονή. Με επιμονή.

Όλοι μας κουβαλάμε βάρη σε αυτή τη ζωή. Άλλοι μικρότερα και άλλοι μεγαλύτερα. Κανείς όμως δεν είναι χωρίς βάρος.
Κι όμως, πάντα υπάρχει μια ελπίδα.
Ότι αυτά τα πλάσματα που φέραμε στον κόσμο θα βρουν τον δρόμο τους. Ότι θα είναι ευτυχισμένα με τις δικές τους επιλογές.

Και αν όχι…
Θα υπάρχει πάντα η μαμά.

Ο άνθρωπος που αγαπά χωρίς όρια και χωρίς φραγμούς.
Που όσο σκοτάδι κι αν νιώθει μια ψυχή, θα γίνεται εκείνη το κόκκινο χρώμα μέσα στην καρδιά κάθε παιδιού.

Σταθερά. Σιωπηλά. Αληθινά.