Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Η νέα σεζόν ανοίγει διάλογο με την πόλη και τον άνθρωπο.
Με μεγάλες παραγωγές, νέες ελληνικές φωνές και δράσεις στους τόπους μνήμης του Πειραιά, το πρόγραμμα 2026–2027 παρουσιάστηκε σε μια Συνέντευξη Τύπου με χιούμορ, προσωπικές αφηγήσεις και επίμονες αναφορές στην καλοσύνη.
Γράφει η Ελπινίκη Νίνου.
Η καλοσύνη ήταν μια λέξη που επανερχόταν στη Συνέντευξη Τύπου του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
Στις τοποθετήσεις της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και στις παρουσιάσεις των δημιουργών διαγραφόταν η επιθυμία για ένα θέατρο που αναζητά τη συνάντηση με τον άλλον. Την Τρίτη 6 Οκτωβρίου, στην ιστορική Κεντρική Σκηνή, παρουσιάστηκε η θεατρική περίοδος 2026–2027: ένα πρόγραμμα που απλώνεται στις τρεις σκηνές του οργανισμού και συνεχίζεται έξω από το κτίριο, μέσα στην πόλη.
Ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης έθεσε εξαρχής το ζήτημα της θέσης του θεάτρου στον πολιτιστικό χάρτη. Δημοτικό ως προς τη διοικητική του ταυτότητα, αλλά με φιλοδοξίες και καλλιτεχνικό εύρος που, όπως υπογράμμισε, το τοποθετούν δίπλα στους μεγάλους θεατρικούς οργανισμούς της χώρας. Αναφέρθηκε στη στήριξη της Περιφέρειας Αττικής και του Υπουργείου Πολιτισμού και στη σύνδεση με τους πολιτιστικούς και ιστορικούς φορείς του Πειραιά. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη συμμετοχή των πολιτών μέσα από σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα.
Ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος πολιτισμού Γιάννης Χατζηαλέξης αναφέρθηκε σε περισσότερες από πενήντα δωρεάν παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη σεζόν. Στην παρουσίαση συμπεριλήφθηκε και η ανανεωμένη ψηφιακή ταυτότητα του θεάτρου, με νέο site και εφαρμογή για κινητά.
Για τον καλλιτεχνικό διευθυντή Νίκο Διαμαντή, οι λέξεις ευγένεια, ήθος και υπομονή περιγράφουν τον τρόπο λειτουργίας του θεάτρου. Η καλοσύνη, η φροντίδα και η δικαιοσύνη συγκροτούν τον άξονα του φετινού προγράμματος. Στην ομιλία του, η ανάδειξη νέων δημιουργών και η καλλιέργεια του ελληνικού έργου συνδέθηκαν με μια μακρόπνοη προσπάθεια: να δοθεί χρόνος στη γραφή, χώρος στη συνεργασία και συνέχεια στη σχέση του θεάτρου με την κοινωνία.
Η δράση «Παρέμβαση στη γραφή και στο νέο ελληνικό κείμενο» προβλέπει εργαστήρια με συγγραφείς, σκηνοθέτες, θεατρολόγους και δραματουργούς, και παρουσίαση των ολοκληρωμένων έργων με τη μορφή σκηνικών αναλογίων στην Κεντρική Σκηνή, με ελεύθερη είσοδο.
Η Κεντρική Σκηνή και η χαρά της θεατρικής συνάντησης
Από τις πιο ζωηρές στιγμές της παρουσίασης ήταν η παρέμβαση του Γιάννη Μπέζου για τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, του οποίου υπογράφει τη σκηνοθεσία, με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Ο Μπέζος μίλησε για τη μεγάλη κωμωδία ως θέατρο συμπεριφορών που ταξιδεύουν στον χρόνο. Γελάμε με τα παθήματα των ηρώων επειδή αναγνωρίζουμε σε αυτά κάτι από τα δικά μας. Η συνάντησή του στο θέατρο με τον Παπαδόπουλο ύστερα από τριάντα πέντε χρόνια έδωσε και μια προσωπική διάσταση στην ανακοίνωση. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, υπερασπίστηκε τη χαρά της θεατρικής πράξης και έφερε στο προσκήνιο τους ηθοποιούς ως πρωτεργάτες της.
Σε διαφορετικό τόνο, ο Άρης Μπινιάρης μίλησε για το «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ ως έργο που τον συγκινούσε και επιθυμούσε εδώ και καιρό να μεταφέρει στη σκηνή. Η παραγωγή, σε σκηνοθεσία και διασκευή Μπινιάρη, εξετάζει τη βία και τους μηχανισμούς ελέγχου μιας κοινότητας, φέρνοντας τη συγχώρεση αντιμέτωπη με την αδικία.
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου, παρουσιάζοντας την επιστροφή της «Τζένη Τζένη» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, πρόσφερε άφθονο γέλιο στην αίθουσα. Μίλησε θερμά για τη διοίκηση και την οργάνωση του θεάτρου, αλλά και για το βάρος που έχει για έναν καλλιτέχνη η παρουσία του σε αυτή τη σκηνή. Ήταν μια παρέμβαση που μετέφερε την αίσθηση οικειότητας με τον χώρο και τους ανθρώπους του.
Ο «Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» του Ιουλίου Βερν παρουσιάστηκε από τον Στέλιο Χατζηαδαμίδη, ο οποίος υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία. Όπως εξήγησε, η παράσταση δημιουργήθηκε για τους συγκεκριμένους συντελεστές και για τον συγκεκριμένο τόπο, τον Πειραιά. Στο κέντρο της δραματουργίας βρίσκεται ο άνθρωπος: το ταξίδι στον κόσμο γίνεται και μια περιήγηση γύρω από τον εαυτό, σε μια πρόταση για όλη την οικογένεια.
Ο Βασίλης Κατσικονούρης στάθηκε στη συνέχεια του έργου του «Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση», σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, που επιστρέφει με ανανεωμένη διανομή. Υπογράμμισε το επίπεδο της παραγωγής, τη φροντίδα στη διανομή και τη στήριξη του Δημοτικού Θεάτρου, αναδεικνύοντας τη σημασία που έχει για το ελληνικό έργο η ουσιαστική υποστήριξη ενός οργανισμού.
Στο Φουαγιέ: ιστορίες, επιθυμία και προσωπική μνήμη
Οι παρουσιάσεις των παραγωγών του Φουαγιέ έφεραν πιο κοντά την προσωπική μαρτυρία και τη λογοτεχνία. Η Βίλια Χατζοπούλου, που διασκευάζει και σκηνοθετεί τον «Χρόνο από δεύτερο χέρι» της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, στάθηκε σε μια ουσιώδη διάκριση: η συγγραφέας συλλέγει ανθρώπους και τις ιστορίες τους, αντί να τους επινοεί. Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με μουσική Νίκου Κυπουργού και εικαστική συμβολή του Γιώργου Ρόρρη.
Ο Γιώργος Καλογερόπουλος έδωσε μια σκηνική γεύση από τη «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ, που παρουσιάζεται σε μετάφραση και μεταγραφή της Χαράς Σύρου και του Θανάση Τριαρίδη. Ο Παντελής Φλατσούσης παρουσίασε τα «Ταξίδια που ποτέ δεν έκανα», με δραματουργία της Παναγιώτας Κωνσταντινάκου.
Ιδιαίτερη συγκίνηση είχε η αναφορά του Φίλιππου Τσιτσόπουλου στον πατέρα του. Η περφόρμανς «Feldeinsamkeit Tonight — Μοναξιά κι απόψε στους αγρούς της μνήμης» συνδέει την προσωπική με τη θεατρική μνήμη. Η αφήγησή του στη συνέντευξη Τύπου έφερε στο προσκήνιο τη σκηνική παρουσία του πατέρα του, τους ρόλους που ερμήνευσε και εκείνους που ο γιος φαντάζεται ότι θα μπορούσε να είχε ερμηνεύσει.
Τη Σοφία Καψούρου εκπροσώπησε η Μαρία Σωτηριάδου, παρουσιάζοντας την «Εφτάσαρκη», με πρωτότυπη μουσική του Μίνου Μάτσα, για την Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου. Η αναφορά σε μια γυναίκα που παραμένει λιγότερο γνωστή από όσο αξίζει στη δράση της έθεσε το ερώτημα ποιους θυμόμαστε και σε ποιους οφείλουμε περισσότερα από όσα γνωρίζουμε.
Η Χριστίνα Τασκασαπίδου παρουσίασε το «Πόσο αγαπώ να αγαπώ», μια πρόταση που συνδυάζει λόγο, μουσική, εικόνα και διάδραση με το κοινό. Ο Γιάννης Φασόης, μιλώντας για τον «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, έστρεψε την προσοχή στη μεταμόρφωση ως διαδικασία ωρίμανσης και ενηλικίωσης. Οι διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις μοιράζονται το ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αλλάζει και σχετίζεται.
Η Σκηνή Ωμέγα: αξίες, συγκρούσεις και διασταυρώσεις
Στη Σκηνή Ωμέγα, ο Παναγιώτης Αδάμ παρουσίασε την οπερέτα του Ζακ Όφενμπαχ «Δάφνις και Χλόη», με υπότιτλο «Του Πάνα το σουραύλι», δίνοντας έμφαση στη σατιρική της διάθεση και στην επιθυμία να φέρει το έργο κοντά στο ελληνικό κοινό.
Ο Δημήτρης Λιόλιος μίλησε για την «kyrá.frosýnı (κυρά.Φροσύνη)», μια σκηνική αλληγορία με αφετηρία το ντοκουμέντο, γύρω από την Ευφροσύνη Βασιλείου και τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν μαζί της. Ο Άρης Λάσκος παρουσίασε την «Κάθοδο των εννέα» του Θανάση Βαλτινού, με τρεις ηθοποιούς, αναζητώντας συνδέσεις με τη σημερινή καθημερινότητα.
Στο παιδικό πρόγραμμα, ο Ηλίας Τσούμπελης παρουσίασε «Τα παιδιά που θέλουν να σώσουν τους θησαυρούς τους». Η ενεργή συμμετοχή των παιδιών αποτελεί βασικό στοιχείο μιας παράστασης που θέτει ερωτήματα για την αξία: ποιοι είναι οι θησαυροί μας; Υπάρχουν θησαυροί σημαντικότεροι από άλλους;
Η Αλίκη Στενού παρουσίασε τη συνάντηση της «Μηχανής Άμλετ» του Χάινερ Μύλλερ και των «Αποπειρών» του Μάρτιν Κριμπ, που σκηνοθετεί η ίδια και ο Γιώργος Παύλου. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη συνομιλία των δύο σκηνοθετικών προσεγγίσεων και στην αναζήτηση ενός κοινού σκηνικού πεδίου.
Η Γιώτα Αργυροπούλου, με την ομάδα blindspot, παρουσίασε τη «Βαβέλ», της οποίας υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία: ένα σκοτεινό, κωμικό έργο με χώρο δράσης ένα τηλεφωνικό κέντρο διαχείρισης συναισθηματικών προβλημάτων. Η Γεωργία Κατσίλα, που διασκευάζει και σκηνοθετεί τη «Γκόλφω» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, έθεσε στο επίκεντρο τις αξίες που εξακολουθούν να μας αφορούν και να μας διχάζουν.
Όταν η πόλη γίνεται σκηνή
Η σχέση με τον Πειραιά διατρέχει και τις δράσεις έξω από τις αίθουσες. «Τα Ντοκουμέντα του Πειραιά ΙΙ» στρέφονται σε αφανείς τόπους και ιστορίες της πόλης. Στις 31 Οκτωβρίου, η περιπατητική δράση «Η Σπιναλόγκα του Πειραιά», σε δραματουργία και σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη και Δημήτρη Λιόλιου, πραγματοποιείται με σπουδαστές της Δραματικής Σχολής «Πράξη Επτά». Παράλληλα, οι πλατείες και οι ανοιχτοί χώροι προβλέπεται να φιλοξενήσουν νέες συναντήσεις δημιουργών και κοινού.
Το πρόγραμμα της σεζόν περιλαμβάνει και άλλες παραστάσεις και δράσεις. Εδώ σταθήκαμε σε εκείνες που παρουσιάστηκαν από τους ίδιους τους συντελεστές τους στη συνέντευξη Τύπου, κρατώντας κάτι από τη ζωντάνια και την προσωπική ματιά των παρεμβάσεών τους. Το πλήρες πρόγραμμα είναι διαθέσιμο στην επίσημη σελίδα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
Από τη συνέντευξη Τύπου έμειναν οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οι καλλιτέχνες μίλησαν για τη δουλειά τους: το χιούμορ του Μπέζου και του Παπαδημητρίου, η προσωπική επιθυμία του Μπινιάρη, η μνήμη του Τσιτσόπουλου, η επιμονή της Χατζοπούλου στις αληθινές ανθρώπινες ιστορίες. Το πρόγραμμα θα κριθεί, βέβαια, στις παραστάσεις και στη συνάντησή τους με τους θεατές. Η παρουσίασή του, όμως, έδωσε ήδη μια εικόνα ενός θεάτρου που επενδύει στους ανθρώπους του και επιδιώκει να κρατήσει ανοιχτή τη σχέση του με την πόλη.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Σχετικά Άρθρα:
Η ιστορία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά σε 5 Στάσεις
DOGVILLE του Lars Von Trier | Σκηνοθεσία Άρης Μπινιάρης | από 25/11 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Τζένη Τζένη | Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος | από 30/9 Δημοτικό Θέατρο Πειραιά