Γράφει ο Αβραάμ Σεκέρογλου
Infinity human: Οι σκιές της αιωνιότητας
Το είδος της επιστημονικής φαντασίας είναι ταυτόχρονα το πιο δύσκολο και το πιο εύκολο είτε είσαι συγγραφέας, είτε αναγνώστης. Εύκολο γιατί αρκεί μια high concept ιδέα, μια παραλλαγή της σημερινής πραγματικότητας και ένα ξεχείλωμα της φαντασίας για μια τεχνολογία, μια ανακάλυψη ή μια κοινωνικοπολιτική συνθήκη ώστε να δημιουργηθεί η βάση για μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Δύσκολο γιατί τα περισσότερα θέματα έχουν ειπωθεί, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως η ιδέα δεν αρκεί για να κάνεις μια ιστορία ενδιαφέρουσα. Πρέπει να στηριχτεί από μια πλοκή που θα κρατήσει τον αναγνώστη και από ολοκληρωμένους χαρακτήρες με βάθος για τους οποίους θα υπάρξει νοιάξιμο και ταύτιση.
Το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα, του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Νικόλαου Τασιόπουλου, συγκεντρώνει και τα καλά και τα κακά στοιχεία του είδους. Μια πολύ ιδιαίτερη και σχετικά πρωτότυπη ιδέα που αφορά την Τεχνητή Νοημοσύνη, το πιο hot θέμα της εποχής μας είναι η βάση για να χτιστεί πάνω του κάτι ενδιαφέρον. Η επινόηση της Αλγοκρατίας, ενός πολιτεύματος στο οποίο κυβερνά ένας αλγόριθμος με όλα τα πλεονεκτήματα (τήρηση νόμων χωρίς εξαιρέσεις, εξάλειψη προσωπικού συμφέροντος, απουσία πολέμων και δυστυχίας, βέλτιστη χρήση των πόρων) αλλά και τα μειονεκτήματα (έλλειψη ενσυναίσθησης στην τήρηση των νόμων, απουσία προσωπικής επιλογής, έλλειψη ανάγκης δημιουργίας) τραβάει αρχικά τον αναγνώστη και τον προετοιμάζει για κάτι πολύ δυνατό.
Ωστόσο η συνέχεια δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες. Οι χαρακτήρες είναι αδύναμοι και η ψυχρότητα τους εμποδίζει τον αναγνώστη από το να ενδιαφερθεί γι αυτούς. Η ιστορία είναι απλή και σε αρκετά σημεία προβλέψιμη. Οι ανατροπές δίνουν πόντους στην ιστορία αλλά έρχονται αργά, ενώ το αυτοαναφορικό κομμάτι (χωρίς να θέλουμε να δώσουμε περισσότερα στοιχεία για την πλοκή) δεν προσθέτει αυτό που θα μπορούσε στην πραγματικότητα. Το βιβλίο σε αρκετά σημεία μοιάζει περισσότερο με μια φιλοσοφική αναζήτηση του συγγραφέα η οποία γίνεται μέσα από τις αναζητήσεις των ηρώων του. Το μικρό πρόβλημα είναι ότι οι αναζητήσεις των ηρώων του δεν δικαιολογούνται αρκετά. Όλα όσα γίνονται συμβαίνουν επειδή πρέπει να γίνουν, επειδή κινεί τα νήματα κάποιο αόρατο χέρι, αυτό του συγγραφέα. Αλλά ακόμα και όταν ανακαλύπτονται όλα, ο αναγνώστης συνεχίζει να αναρωτιέται.
Οι συμβολισμοί ονομάτων, λέξεων, αριθμών και ακόμα και του πλήθους των κεφαλαίων, δίνουν μια όμορφη πινελιά, που αν μη τι άλλο δείχνουν την δουλειά και τη μελέτη που έχει ρίξει ο συγγραφέας για να γράψει το βιβλίο του, αλλά σε κάποια σημεία φαίνεται περισσότερο η ιστορία να υπηρετεί τους συμβολισμούς (όπως ο αργός ρυθμός για να βγουν τα κεφάλαια 52), παρά οι συμβολισμοί να υπηρετούν την ιστορία όπως θα έπρεπε. Σε γενικές γραμμές είναι μια καλή προσπάθεια για τον νέο συγγραφέα και σίγουρα περιμένουμε να δούμε την συνέχεια στο έργο του με ακόμα καλύτερες ιστορίες.
