Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Κάποια πράγματα είναι ανυπεράσπιστα.
Είδαμε το «Endgame, 4 ημέρες και 7 λεπτά» στο Μικρό Κεραμεικό. Μια σειρά από ιστορίες που δε δεσμεύονται από καμία αναγκαιότητα, βούληση, ροή ή συνοχή. Μια πληθώρα αναφορών σε τραγούδια, βιβλία, ποιήματα και τσιτάτα. Τραγούδι ενίοτε και άλλοτε θέατρο σκιών. Χωρίς να περιορίζονται σε κάποιον ομοιόμορφο υποκριτικό κώδικα, οι ηθοποιοί μιλούν απελευθερωμένες από τις συμβάσεις και τις τεχνικές που διδάσκονται στις δραματικές σχολές. Μία παράσταση που καταφέρνει τόσο η πρόθεση όσο και η πραγμάτωσή της να μη μοιάζει σε τίποτε με τις παραστάσεις που θαυμάζουμε και συζητάμε για μέρες μετά.
Ποιο είναι, λοιπόν, το μέτρο και η αναφορά στη σημερινή θεατρική δημιουργία; Υπάρχουν εγχειρήματα (1) που αντλούν τη ζωή τους από το πολιτικό τους αίτημα· όταν μία παράσταση έχει να καταγγείλει κάτι το κατεπείγον, ακτινοβολεί επαρκώς για να μην εξαρτάται από τους όρους των εισιτηρίων. Υπάρχουν, επίσης, (2) εγχειρήματα που έχουν κάτι το πολύ προσωπικό, εξομολογητικό ή ερευνητικό· αυτά αποτελούν εμμονές των δημιουργών τους και γίνονται ακριβώς επειδή υπάρχει κάτι που οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν παρά να το παρουσιάσουν. Κι αυτές οι παραστάσεις ακτινοβολούν, χάρη στο πάθος τους. Έπειτα, υπάρχουν και (3) εκείνες οι παραστάσεις που γίνονται από φιλοδοξία, αναγνωρισιμότητα ή λαχτάρα για την ίδια τη δραματικότητα και την αποδοχή του κοινού· αυτές οι παραστάσεις φέρουν τόσο υψηλή τεχνική αρτιότητα, ακριβώς γιατί οι συντελεστές θέλουν να επαινεθούν για την τεχνική τους και όχι για την ιστορία που αφηγούνται.
Υπάρχουν όμως και παραστάσεις που μοιάζουν να μην ανήκουν σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Το φλέγον θέμα, η προσωπική εμμονή και η προσκόλληση στην τεχνική μοιάζουν να μην αφορούν, να μην απασχόλησαν τις δημιουργούς. Και όταν προσπαθεί κανείς να βάλει σε λέξεις αυτές τις παραστάσεις δεν έχει να πει απολύτως τίποτε. Κάποια πράγματα είναι ανυπεράσπιστα.