Γράφει ο Κωνσταντινος Αβράμης
Τα παλιά έργα του Θανάση Τριαρίδη χρήζουν μιας επανανάγνωσης και επαναθέασης και το Lacrimosa του Χρήστου Καρασαββίδη είναι μια πολύ όμορφη παράσταση.
Ενώ τα τελευταία χρόνια, ο Θανάσης Τριαρίδης μας έχει συνηθίσει σε έργα ― μανιφέστα με πολιτική ευαισθησία, με επιτακτικότητα και θάρρος, επενδύει πολύ λιγότερο στις παραστασιακές αρετές των κειμένων του. Αντίθετα, τα κείμενα που έχει γράψει στην προηγούμενη περίοδο του αποτελούν έργα υψηλής νοηματικής πυκνότητας, με περίπλοκο οντολογικό υπόβαθρο και αξιώσεις για ένα μεγάλο, σπουδαίο θέατρο. Αυτό επιχειρεί και η παράσταση στο θέατρο Nous και, εν μέρει, το καταφέρνει.
Η παράσταση αποδυναμώνεται από τα τεχνικά στοιχεία: επίδειξη φωτιστικών δεξιοτήτων, χρήση μικρόφωνων χωρίς δραματουργική σημασία ή πρακτική αναγκαιότητα, προβολή από προτζέκτορα πουπετυχαίνει μόνο να αποσπάσει από την πυκνότητα και την ανιδιοτέλεια της θεατρικής σύλληψης.
Είναι όμως μία παράσταση με αδιαμφισβήτητη ορμή. Η σκηνοθεσία του Χρήστου Καρασαββίδη αποτελεί μια προσεγμένη, τρυφερή όσο και βίαιη μεταχείριση του μύθου. Η ανάλυση ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στον φιλοσοφικό και τον σάρκινο άξονα του έργου και οι προσωπικές σκηνές έχουν δομηθεί με σεβασμό και ακρίβεια. Τίποτε δεν είναι τυχαίο εδώ και κάθε λέξη υπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς. Ειδική μνεία στις κινηματογραφικές αναφορές της σκηνοθεσίας που δυναμώνουν την πλοκή, φορτίζοντας ταυτόχρονα το κοινό με το ειδικό βάρος των σκηνών στις οποίες παραπέμπουν.
Η Κάτια Νεκταρίου καταθέτει έναν άθλο τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά, δοκιμαζόμενη σε ύψη και βάθη, σε διακυμάνσεις και μεταβάσεις που αξίζουν προσοχής. Ο σκηνικός χώρος διανοίγει τον χρόνο και τα επίπεδα της αφήγησης μέσα από την απλότητα και την ποιότητά του.
Συνολικά, μία παράσταση με ουσία, με φιλοσοφικό υπόβαθρο και έντονο σασπένς που εκπλήσσει και προβληματίζει, που σοκάρει και συγκινεί. Μια πολύ όμορφη δουλειά από ανθρώπους που αγαπούν την ουσία του θεάτρου και δεν χρειάζονται εφέ για να δημιουργήσουν δυνατές στιγμές.
