Γράφει η Μαριάννα Μωυσίδου
Η παράσταση «Το Συνέδριο για το Ιράν» του Ivan Vyrypaev παρουσιάστηκε από την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη στο Πλύφα με μεγάλη επιτυχία για δεύτερη χρονιά, κατεβάζοντας αυλαία σήμερα 13 Ιανουαρίου 2026. Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων και ο Χρήστος Θεοδωρίδης καταπιάστηκαν με αυτό το εξαιρετικό έργο με φοβερή δεξιοτεχνία και ευαισθησία.
Λίγα λόγια για την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων
Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων είναι μια ομάδα και μη κερδοσκοπική εταιρεία με έδρα την Αθήνα, η οποία δημιουργήθηκε από τον σκηνοθέτη Χρήστο Θεοδωρίδη και την χορογράφο Ξένια Θεμελή το 2009. Πρώτη φορά έκανε την εμφάνιση της ως ομάδα το 2009 με την devised παραγωγή «Ως το τέλος», στο πλαίσιο του Bob Theatre Festival. Επόμενες παραγωγές της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων αποτελέσαν: η παράσταση του βραβευμένου θεατρικού έργου «Έσπασε» του Στέλιου Χατζηαδαμίδη στο Θέατρο Σημείο (2011), η σκηνική σύνθεση «Παρθενώνας» του Χρήστου Χρυσόπουλου στο Trast (2012), η παράσταση του «Άμλετ» του Σαίξπηρ στο Θέατρο Πορεία (2014), η «Σφαγή των Παρισίων» στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου για δυο συνεχόμενες χρονιές (2016, 2017). Από το 2017-2019 η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων ασχολήθηκε με τη μελέτη και τη μετάφραση σαιξπηρικών ιστορικών δραμάτων και οργάνωνε εργαστήρια υποκριτικής σχετικά με αυτά τα κείμενα. Από αυτήν την έρευνα προέκυψε το 2019 η παράσταση «Η τραγωδία του βασιλιά Ριχάρδου Γ’» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Το 2022 η ομάδα προχώρησε με την παράσταση του έργου «Ποιός σκότωσε τον πατέρα μου» του Εντουάρ Λουί. Το 2023 η ομάδα συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ανεβάζοντας το έργο «Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη. Τα τελευταία δύο χρόνια η ομάδα συνεχίζει με τις sold out παραστάσεις του έργου «Το Συνέδριο για το Ιράν» του Ιβάν Βιριπάγιεφ στο θέατρο Πλύφα. Τον Ιανουάριο του 2026 αναμένουμε σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη την παράσταση «Ιεροτελεστία» του Γκιγιώμ Πουά στο Εθνικό Θέατρο.
Το Συνέδριο για το Ιράν | Μια ωδή στη ζωή, την αγάπη και την ελευθερία
«Αν και είναι τρέλα τούτη, υπάρχει λογική σε αυτήν»
Η παράσταση «Το Συνέδριο για το Ιράν» είναι σκηνοθετημένη από τον Χρήστο Θεοδωρίδη με λιτότητα και ακρίβεια. Οι ηθοποιοί, η μουσική, τα κοστούμια και το σκηνικό μας καθηλώνουν στην καρέκλα μας και μας καλούν σε ένα πολυποίκιλο και βαθιά συναισθηματικό ταξίδι στα βάθη του ψυχισμού μας. Βρισκόμαστε στη Δανία. Στη χώρα με τους πιο ευτυχισμένους κατοίκους. Στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Η παράσταση ξεκινάει με τους συμμετέχοντες του συνεδρίου να παίρνουν τις θέσεις τους και την υπεύθυνη για το συντονισμό του μικροφώνου και των ερωτήσεων(Ξένια Θεμελή) να κάθεται αριστερά της σκηνής σε ένα μικρό γραφείο. Ο συντονιστής της διαδικασίας Φιλίπ Ράσμουσεν(Γιώργος Κισσανδράκης), ο οποίος βρίσκεται ήδη στην σκηνή κατά την είσοδο των θεατών, σηκώνεται από την θέση του και ξεκινάει έναν μικρό χορό σ’ ένα διαμορφωμένο περιβάλλον που μόνο ένας χορός δε θα φανταζόμασταν πως αρμόζει. Κι, όμως εκείνος, τολμάει και χορεύει μέσα σε αυτήν την πυκνή, άβολη και κρύα ατμόσφαιρα.
«Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, γιατί η ίδια η έννοια της ανθρωπινότητας είναι ήδη μια φυλακή.»
Έπειτα παίρνει το μικρόφωνο, μας καλωσορίζει στην σημερινή εκδήλωση και δεν αργεί να μας αποκαλύψει πως το θέμα της σημερινής συζήτησης δε θα είναι το Ιράν καθαυτό, αλλά η σύγκρουση δύο ολότελα διαφορετικών αντιλήψεων σχετικά με το Σύμπαν και την ύπαρξη του ανθρώπου εντός του σύμπαντος αυτού. Κάπως έτσι, γρήγορα και μαγικά, είμαστε πλέον μέρος αυτής της διαδικασίας και εμείς, οι ανυποψίαστοι θεατές. Στη συνέχεια και σε όλη την διάρκεια της υπόλοιπης παράστασης, ένας-ένας οι ομιλητές τους συνεδρίου πρόκειται να σηκωθούν, να πλησιάσουν το μικρόφωνο και να μας εκθέσουν πως αντιλαμβάνονται αυτό που αποκαλούμε ζωή, έχοντας ως αφορμή πάντα το ιρανικό ζήτημα, ή κάτι απ’ αυτά που είπε κάποιος προηγούμενος ομιλητής. Πρώτος παίρνει την σκυτάλη ο Ντάνιελ Κρίστενσεν(Μάριος Μάνθος), καθηγητής Ανθρωπιστικών Επιστημών, ο οποίος αν και βρίσκεται κοντά σε μουσουλμάνους , δεν είναι ο ίδιος μουσουλμάνος, όπως με στόμφο επισημαίνει. Ο Κρίστενσεν φέρνει στη συζήτηση την έννοια της δομής. Η δομή του λαμβάνειν κυριαρχεί παντού τριγύρω, αλλά και μέσα μας. Η έννοια της απόκτησης είναι οριακά συνυφασμένη με το γονιδίωμά μας. Η σημαντική επισήμανση που κάνει ο Κρίστενσεν είναι: «πως αν θέλουμε στ’ αλήθεια η ζωή να πάει καλά για εμάς, πρέπει να μάθουμε να δίνουμε κάτι πίσω».
«Το να αποδέχομαι και το να αποχωρίζομαι είναι ένα και το αυτό.»
Επόμενος, είναι ο Όλιβερ Λάρσεν(Μιχάλης Πητίδης), καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Εκείνος μας μιλάει για το Αξίωμα του Θεού: «Η αίσθηση ότι υπάρχει στον κόσμο κάτι πιο σημαντικό από αυτά που μπορώ να δω, από αυτά που συμβαίνουν». Αυτή είναι η λεγόμενη θρησκευτική συνείδηση. Σύμφωνα με τον Λάρσεν, αν δεν αισθανθούμε-βιώσουμε αυτό το αξίωμα, είναι απλώς αδύνατο να ασχοληθούμε με το Ιρανικό ζήτημα και τους ανθρώπους που ζούνε έχοντας αυτό ως πραγματικότητα.
«Γιατί, για να «καταλάβουμε» πραγματικά κάτι, σημαίνει να το φέρουμε εντός μας, ως μια βιωμένη εμπειρία.»
Η Άστριντ Πέτερσεν (Ελευθερία Αγγελίτσα), ελευθεροεπαγγελματίας δημοσιογράφος, η οποία καλύπτει καυτά μέτωπα της παγκόσμιας επικαιρότητας, δεν κρατιέται άλλο στη θέση της. «Ακυρώνοντας» πλήρως τους προηγούμενους συνομιλητές της και τις τελείως θεωρητικές απόψεις τους περί ζωής και θρησκείας, η Πέτερσεν μας φέρνει σε επαφή με την ωμή πραγματικότητα του Ιράν σήμερα: νεαρές γυναίκες μαστιγώνονται δημόσια, τρείς άνθρωποι την ημέρα εκτελούνται, θανατικές ποινές επιβάλλονται, η ομοφυλοφιλία θεωρείται έγκλημα.
«Ας ξανακατέβουμε από τα ουράνια, πίσω στην αληθινή, τρομακτική ζωή μας.»
Η Πέτερσεν μας μιλά, ακόμη, για τον άνθρωπο ως ένα ελεύθερο, ζωντανό πλάσμα. Ένας άνθρωπος είναι στοιχείο της διαδικασίας της εξέλιξης και έχει, από τη γέννησή του κιόλας, οικουμενικά δικαιώματα. Το δικαίωμα στη ζωή. Το δικαίωμα στη γνώση. Το δικαίωμα να έχει κανείς την δική του αντίληψη για τον κόσμο. Το δικαίωμα στον σεξουαλικό προσανατολισμό. Τέσσερα δικαιώματα:
«Να ζεις, να μαθαίνεις τον κόσμο, να σκέφτεσαι ελεύθερα και να αγαπάς».
Η Έμα Σμιντ-Πούλσεν(Χρυσή Μπαχτσεβάνη), σύζυγος του Πρωθυπουργού της Δανίας, πρόεδρος μιας διεθνούς φιλανθρωπικής οργάνωσης και στο παρελθόν γνωστή τηλεπαρουσιάστρια, πλησιάζει το μικρόφωνο για να ρωτήσει την Πέτερσεν για μια ασάφεια που παρατηρεί ανάμεσα στα λεγόμενα και στις πράξεις της. Η ίδια γυναίκα που λίγο πριν μιλούσε για το οικουμενικό δικαίωμα στη ζωή, είναι η ίδια που λίγες μέρες πριν το συνέδριο αυτό, είχε ένα συναισθηματικό ξέσπασμα, όπως λέει η ίδια, μέσω μιας ανάρτησης στο Facebook υπέρ της καταδίκης σε θάνατο του Μοχάμεντ Αλ Τζαρίζα, ο οποίος είχε υπάρξει διοικητής μιας τρομοκρατικής οργάνωσης. Πρόσωπο το οποίο είχε γνωρίσει πολύ καλά η ίδια και για αυτό ισχυρίζεται πως έχει ένα «κάποιο προσωπικό δικαίωμα να εύχεται τον θάνατό του». Η Πέτερσεν και αυτή η ασάφεια ανάμεσα στα ιδεώδη της και σε αυτά που πράττει, μας είναι γνώριμη ως θεατές, από εμάς τους ίδιους. Παρόμοιες συγκρούσεις ενυπάρχουν στον καθένα μέσα μας, και «Το συνέδριο για το Ιράν», τις αποκαλύπτει. Μπορεί να λείπει μια παραδοσιακή θεατρική δομή, όπου θα καλούσε τους θεατές να ακολουθήσουν τις πορείες ηρώων και τα παθήματά τους, έχοντας ως αποτέλεσμα την πλήρη ταύτιση ή όχι μαζί τους, αλλά στο «Συνέδριο για το Ιράν» κυριαρχεί κάτι άλλο. Όπως λέει κι ο σκηνοθέτης της παράστασης, Χρήστος Θεοδωρίδης: «Ο ήρωας αυτού του θεατρικού έργου είναι ο θεατής του». Με κάθε τοποθέτηση των ομιλητών, με κάθε πρόταση, οι ίδιοι οι θεατές έρχονται αντιμέτωποι με τις εσωτερικές συγκρούσεις τους. «Κανένας δεν ξέρει κανέναν και κανείς δεν βλέπει στ αλήθεια κανέναν, γιατί όλοι βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της ολόδικής τους προδιάθεσης.» Όταν συμβαίνουν ερωτήσεις από τους καθήμενους ομιλητές προς τον κεντρικό ομιλητή, τότε είναι που συχνά ανάβουν τα αίματα στη συζήτηση και η σύγκρουση δυο ολότελα διαφορετικών κόσμων και οπτικών είναι ολοφάνερη. Ενώ, καθώς ακούμε τον κάθε ομιλητή να εκθέτει την άποψη του γύρω από τη ζωή, μπορεί άλλοτε να διαφωνούμε με μερικά και άλλοτε να συμφωνούμε, αλλά στο τέλος της ομιλίας όλοι μοιάζει να έχουν εκθέσει με εύστοχο και πλήρη τρόπο την άποψη τους και να μας έχουν κερδίσει με κάτι στα λεγόμενά τους.
Η Πούλσεν, έχοντας ήδη πάρει το λόγο από πριν, αρχίζει την τοποθέτησή της μιλώντας για τους ευτυχισμένους κατοίκους ενός περουβιανού χωριού στο οποίο έμεινε με την ομάδα της για έναν μήνα. Αυτοί οι άνθρωποι έμοιαζαν να έχουν ένα βαθιά ριζωμένο αίσθημα ευτυχίας. Ήταν λες και είχαν όλοι τους ένα μυστικό, «ένα είδος γνώσης ενός πράγματος αδιανόητα σημαντικού και υπέροχου, αλλά κρυμμένου για το γυμνό μάτι». Η Πούλσεν, λοιπόν, μας κάνει να αναλογιστούμε τι είναι αληθινή ευτυχία για εμάς. Την Πούλσεν διακόπτει ο πολιτικός αναλυτής και συντάκτης, Μάγκνους Τόμσεν (Πάρης Αλεξανδρόπουλος), ο οποίος σε όλη την διάρκεια του έργου με κάτι διαφωνεί και εξαγριωμένος ζητά να τοποθετηθεί ή παίρνει το λόγο αυθαίρετα μόνος του. Ο Μάγκνους αντιπροσωπεύει το θυμό μέσα μας, εισβάλλει από εκεί που δεν το περιμένεις, μιλά ορμητικά, συνειρμικά, βιωματικά και με έντονη συναισθηματική φόρτιση. Θέτει ερωτήματα από την περιοχή του τραύματός του. Άλλοτε προσβάλλει τους συνομιλητές του και άλλοτε ζητά συγνώμη για αυτό φέρνοντας τις τύψεις του στο προσκήνιο και την αδυναμία του να διαχειριστεί το περιβάλλον αυτό του συνεδρίου και την κοινωνική φόρμα που αυτό επιτάσσει.
«Το νόημα της ζωής είναι να ζεις και να προοδεύεις μέσω της εξελικτικής ανάπτυξης, από μια κατώτερη οντότητα, σε μια ανώτερη.»
Ο Γκουστάβ Γένσεν(Γιώργος Σαββίδης), Δανός συγγραφέας και φιλόσοφος, αναφέρεται στον ακούσιο ερχομό μας στην ζωή, δηλαδή στην γέννηση, και στην άνευ ελέγχου αποχώρησή μας απ’ αυτήν, δηλαδή στον θάνατο, για να καταλήξει πως η ελευθερία πρόκειται απλά για μια πλάνη, καθώς η ανθρώπινη ζωή είναι απλά το αποτέλεσμα δυο πραγμάτων: των γονιδίων και του κοινωνικού περιβάλλοντος. Η Άστριντ Πέτερσεν τον διακόπτει κάνοντας μια προσωπική επίθεση στον Γένσεν, πρώην σύζυγό της, καταρρίπτοντας τις ιδέες του περί ζωής, παραθέτοντας μας τις απόψεις της σύγχρονης ψυχολογίας, ιατρικής και βιολογίας πως: «το νόημα της ζωής του ανθρώπου περικλείεται στην ίδια τη ζωή του». Στη σύγκρουση των Γένσεν και Πέτερσεν, είναι δύσκολο να διακρίνουμε αν είναι κυρίως ιδεολογική σύγκρουση ή και πόσο βαθιά προσωπική μεταξύ τους, λόγω και της πρότερης κοινής τους πορείας στη ζωή. Εδώ το προσωπικό περιπλέκει τις καταστάσεις, τα κάνει όλα ακόμη πιο θολά και ο θεατής μένει να αναρωτιέται πόσο αντικειμενικός υπήρξε ο ίδιος στη ζωή του σε παρόμοιες καταστάσεις. Κάπου εδώ ο συντονιστής του συνεδρίου, Ράσμουσεν, καλείται να διευκρινίσει τον σκοπό αυτού του συνεδρίου. «Ζούμε όλοι σε έναν κόσμο, είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα, μια βάρκα που μου φαίνεται ότι μπάζει λίγο – κι ίσως όχι τόσο «λίγο», ίσως το νερό εισβάλλει ορμητικά από το ρήγμα και έχουμε βάλει πλώρη για τον βραχώδη πάτο της θάλασσας όλοι μας μαζί», απαντά μεταξύ άλλων. Η παράσταση της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων μας καλεί να εξερευνήσουμε αυτήν την πορεία προς τον πάτο της θάλασσας, η οποία διακόπτεται ευχάριστα μόνο από τη μουσική, το χορό και την αγάπη.
«Η ζωή απλώς κυλάει.»
Ο Πατέρας Αυγουστίνος(Άρης Λάσκος), καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, επισημαίνει πως κάθε πράμα έχει το χώρο του και το νόημα του και ότι κάθε άνθρωπος πέρα από δικαιώματα, έχει και υποχρεώσεις. Κατακλείδα στη συλλογιστική του είναι ότι η ελευθερία μας είναι να πούμε «ναι» στον κόσμο που λέει σε εμάς «όχι». Για άλλη μια φορά, ο Μάγκνους διακόπτει τη ροή του συνεδρίου και διερωτάται εξαγριωμένος τι γίνεται όταν αυτά τα «ναι» τα λένε παιδιά σε έναν κόσμο που θέλει μόνο το κακό τους; Ο Πατέρας Αυγουστίνος καλεί τον Μάγκνους, αλλά και όλους εμάς να πούμε «ναι», όχι στον φρικτό κόσμο, «αλλά στον αφόρητο πόνο που ζει μέσα στην καρδιά μας από τη στιγμή που μας συνέβη αυτό και που ποτέ δε θα φύγει από την καρδιά μας επειδή σε ολόκληρη την πορεία της ζωής μας προσπαθούμε να προσποιηθούμε πως δεν υπάρχει πόνος μέσα μας». Ο Μάγκνους σαν να ήταν μικρό παιδί τον ρωτά: «Και τι να κάνω λοιπόν;», και εκείνος του απαντά: «Ό,τι κάνουμε κι οι υπόλοιποι – να κλάψεις και ν’ αγαπήσεις».
Ο Πασκουάλ Άντερσεν(Βασίλης Τρυφουλτσάνης), επίτιμος μουσικός διευθυντής της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Δανίας, έρχεται να μας υπογραμμίσει πως η αλήθεια είναι κάτι με το οποίο συνδέεσαι, κάτι που μπορείς μόνο να το νιώσεις μέσα στην καρδιά σου. Τονίζει, επίσης, πως στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μία ζωή, η πνευματική ζωή. Καταλήγει αποκαλύπτοντας μας πως η ανεκτικότητα, η προσωπική ελευθερία και η εξελικτική ανάπτυξη είναι μονάχα τα αντικείμενα της προσωπικής μας παρηγοριάς. «Γιατί η μόνη ελευθερία που δίνεται στους ανθρώπους είναι η ελευθερία από τον εαυτό.» Τέλος, εμφανίζεται η Σιρίν Σιραζί(Νίκη Χρυσοφάκη), ιρανή ποιήτρια, κάτοχος Βραβείου Νόμπελ και τελευταία ομιλήτρια για αυτό το συνέδριο. Η Σιραζί αποφασίζει αυθόρμητα να μας αποκαλύψει τις σκέψεις της για την ελευθερία της που ένιωσε να χάνεται όταν αγάπησε πρώτη φορά και την προσωπική ελευθερία που ένιωθε όταν έκλεινε τα μάτια της ως μικρό κοριτσάκι στο σπίτι της και σκεφτόταν ότι ήθελε, ως ένας απόλυτα ελεύθερος άνθρωπος. Η Σιραζί, στο τέλος, ομολογεί πως το κύριο πράγμα στο οποίο οφείλει τη ζωή της και ο λόγος που στέκεται σήμερα εδώ, μπροστά μας, είναι η αγάπη. Το συνέδριο κλείνει με το ποίημα της Σιραζί «Αυτό είναι όλο» και με έναν ξέφρενο, απελευθερωτικό χορό απ’ όλους τους ομιλητές, υπό τη συνοδεία του «Now I’m Gone» του Beirut.
«Τι απίστευτη προσωπική ελευθερία – να μη φοβάσαι τις ίδιες σου τις σκέψεις.»
«Το Συνέδριο για το Ιράν» πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων γιατί καταφέρνει, έχοντας μια λιτή σκηνική δομή και φόρμα, να προβληματίσει, να ταξιδέψει, να ανακουφίσει, να προσκαλέσει και τελικά να συν-κινήσει τους θεατές. Σε μια χώρα όπου όλα είναι ήρεμα και αδιαπραγμάτευτα, στην Δανία, οι ήρωες του έργου αυτού, άνθρωποι μιας ανώτερης κοινωνικής τάξης, έρχονται να εκφέρουν άποψη για το Ιράν, μια χώρα που οριακά γνωρίζουν. Μιλούν δίχως να τους περνάει από το μυαλό πως είναι και εκείνοι μέρος του προβλήματος και αγνοούν τα προσωπικά τους τραύματα, τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους. Όλα αυτά, όμως, είναι και αυτά μέρος της μοναδικής ανθρωπινότητάς τους. Έτσι οι θεατές ταυτίζονται δίχως να έχουν καταλάβει ακριβώς το γιατί, αλλά η παράσταση πετυχαίνει το σκοπό της. Οι θεατές γίνονται επιβάτες σε αυτό το μακρύ, ατέρμονο και δίχως σίγουρο προορισμό ταξίδι όλων μας προς την αγάπη. Κι, όπως λέει κι ο Χρήστος Θεοδωρίδης: «Η αγάπη για άλλη μια φορά στην Ιστορία του ανθρώπου είναι μια επείγουσα επιταγή».
Οι ηθοποιοί της παράστασης μας καλούν σε μια προσωπική αναμέτρηση με το «εγώ» μας και καταφέρνουν επάξια να έρθουν αντιμέτωποι με τα θέματα του έργου. Καθένας τους προσθέτει κάτι νέο στην υπάρχουσα σκηνική σύνθεση. Με φοβερή γενναιοδωρία και ευαισθησία προσεγγίζουν κάθε πρόταση που καλούνται εκφράσουν, με αποτέλεσμα να μας παρασέρνουν ένα βήμα πιο κοντά τους και πιο κοντά στον ίδιο μας τον εαυτό. Η μουσική υπάρχει άλλοτε διακριτικά σε όλη την διάρκεια της παράστασης και άλλοτε με εξάρσεις, όπως χαρακτηριστικά και πολύ εύστοχα χρησιμοποιείται στην κορύφωση του μονολόγου του Βασίλη Τρυφουλτσάνη ως μαέστρος Άντερσεν.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Τίνα Τζόκα είναι λιτά, αλλά και ακριβή, καθώς εξυπηρετούν την δημιουργία της απαιτούμενης ατμόσφαιρας ενός συνεδρίου και εξυπηρετούν με επιτυχία τους διακριτούς ρόλους που ο καθένας υποδύεται. Η χορογραφία της Ξένιας Θεμελή, έρχεται να φέρει τη λύτρωση, την ανάσα και την ελπίδα σε αυτό το συνέδριο. Μικρές εξάρσεις χορού από μερικούς ήρωες δίνουν μια νότα ζωής στην παγερή ατμόσφαιρα που επικρατεί στις σιωπές του συνεδρίου, ώσπου τελικά η Νίκη Χρυσοφάκη ως Σιραζί στο τέλος φέρνει το μήνυμα της αγάπης ως ελπίδα για όλους εμάς και αυτό ξεσπά σε έναν ολοζώντανο, πηγαίο, πρωτόγονο, ελεύθερο χορό από όλους τους ομιλητές. Ακόμη κι οι θεατές, αν και παραμέναμε καθήμενοι, ήταν σα να χορεύαμε μαζί με τους ηθοποιούς γιατί κάτι κινούταν μέσα μας αδιάκοπα.
Συντελεστές παράστασης
Κείμενο: Ivan Vyrypaev
Μετάφραση: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης
Δραματουργία: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου – Χρήστος Θεοδωρίδης
Χορογραφία: Ξένια Θεμελή
Σκηνικά | Κοστούμια: Τίνα Τζόκα
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης
Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός σκηνογράφου & ενδυματολόγου: Κυριακή Φόρτη
Φωτογραφίες | Video | Γραφιστικός σχεδιασμός: ThatLongBlackCloud
Οργάνωση παραγωγής: Άννα Τιαγκουνίδου
Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου
Παραγωγή: Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων
Ερμηνεύουν: Ελευθερία Αγγελίτσα, Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Ξένια Θεμελή, Γιώργος
Κισσανδράκης, Άρης Λάσκος, Γιώργος Σαββίδης, Μάριος Μάνθος, Χρυσή Μπαχτσεβάνη,
Μιχάλης Πητίδης, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Νίκη Χρυσοφάκη