Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Η Ομάδα Τροχιές παρουσιάζει μια παράσταση τόσο παροντική και αναγκαία που μοιάζει σαν να υπήρχε από πάντα.
Αυτό είναι, μερικές φορές, ένα σημείο τομής στην πρόσληψη του θεάτρου: όταν μία παράσταση επιτυγχάνει να οριοθετήσει ένα πεδίο με τόσο καθαρό τρόπο, όταν κατορθώνει να παρουσιάσει ένα θέμα και μια τεχνική που μας αφορά προσωπικά, τότε ο θεατής της παραχωρεί έναν χώρο στη μνήμη του που μοιάζει να προϋπήρχε δεσμευμένος για αυτήν την παράσταση. Η δουλειά, λοιπόν, της Νοεμής Βασιλειάδου κατοικεί στη θεατρική ιστορία, σαν ένα γεγονός-φάρος που αποτελεί απορία πώς δεν υπήρξε νωρίτερα.
Κι όμως, δε θα μπορούσε να έχει υπάρξει νωρίτερα. Το ψευδοντοκιμαντέρ που παρουσιάζεται στη σκηνή του Φρένο αποτελεί ένα αραβούργημα, ένα μαεστρικό υφαντό που συνθέτει τη στεγαστική κρίση με την κρίση των συλλογικοτήτων. Πως μιλάμε και πως υπάρχουμε ως μέλη μιας ομάδας; Έχουμε την ικανότητα να δομήσουμε δομές μεγαλύτερες του εαυτού μας; Το θέμα της παράστασης κατοπτρίζεται άψογα στην τεχνική της. Πρόκειται για ένα καθαρό δείγμα ενός ρεύματος που κατακτά ολοένα και περισσότερο το νεοελληνικό θέατρο: ένα θέατρο λόγου, όπου η χορική αφήγηση διακόπτεται από δραματοποιήσεις σκηνών και ο θεατής, αν και ποτέ δε φεύγει από τη συνθήκη του θεάτρου, εισδύει στην ιστορία αδιαμαρτύρητα και απροφάσιστα. Μόνο για να αναδυθεί ξανά, όταν τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο.
Όλη η ομάδα των ηθοποιών (Δημήτρης Γούλιος, Μαρία Καραγκιοζίδου, Γρηγόρης Λιόλιος, Βασίλης Μπόγδανος, Χάρις Σερδάρη, Σοφία Στυλιανού) έφερε κάτι το ιδιοσυγκρασιακό και, ταυτοχρόνως, κοινό στη σκηνική τους σύμπραξη. Κατάφεραν να μας φέρουν εντός του κατεπείγοντος με μία φρέσκια προσέγγιση. Κατάφεραν να κάνουν ανθρώπους που δεν συχνάζουν σε συνελεύσεις να αντιληφθούν την ατμόσφαιρα, την ταχύτητα, τον ρυθμό που επικρατεί εκεί. Και, πάνω απ’ όλα, κατάφεραν να σπάσουν τις ρήσεις του Μαρκ Φίσερ, πως τάχα «είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού». Στο Φρένο γεννιέται ξανά, εύθραυστη και ημιτελής, μία κοιτίδα όπου μπορεί κανείς να οραματιστεί μία πόλη διαφορετική.
Κι εδώ κάπου ελλοχεύει αυτή η αντίσταση που αναφέρεται και στο έργο: η Αθήνα βλέπει συνεχώς τις μικρές σκηνές να πολλαπλασιάζονται. Άνθρωποι αμειβόμενοι ανεπαρκώς πασχίζουν, και ενίοτε κατορθώνουν, να παράγουν τέχνη υψηλής πολιτικής και αισθητικής αξίας. Πόσο εύκολο είναι να αντισταθεί κανείς στην ιδρυματοποίηση των καλλιτεχνικών κινημάτων; Είναι επιτρεπτό να εκχωρούμε τις πιο εξαιρετικές φωνές του θεάτρου μας στην υπηρεσία των ιδρυμάτων που, είμαι βέβαιος, πασχίζουν ή θα πασχίσουν να εκμεταλλευτούν την δουλειά τους;
Η ομάδα Τροχιές και η Νοεμή Βασιλειάδου είναι από αυτά τα παραδείγματα καλλιτεχνών που έχουμε, ως κοινό, την ηθική υποχρέωση να στηρίζουμε με την παρουσία μας. Όχι μόνο επειδή κάνουν σπουδαίες παραστάσεις. Αλλά επειδή έχουμε χρέος να παραμείνει η δουλειά τους αδιαμεσολάβητα και ανυπότακτα δική τους.