Μέσα στο ήδη πλούσιο, γεμάτο θησαυρούς σεντούκι των αθηναϊκών σκηνών για φέτος, η χοροθεατρική παράσταση «Το Βιβλίο της Ανησυχίας – Ημερολόγιο Αποχαιρετισμού» ξεχωρίζει σαν ένα μικρό, λαμπερό διαμαντάκι. Όχι κραυγαλέο∙ κρυμμένο, εύθραυστο, μα βαθιά πολύτιμο.
Εμπνευσμένη από το Το Βιβλίο της Ανησυχίας και τη Θαλασσινή Ωδή του Φερνάντο Πεσσόα, η παράσταση δεν επιχειρεί να «μεταφράσει» το έργο του στη σκηνή. Το αφήνει να περάσει μέσα από τα σώματα.
Οι ηθοποιοί–χορευτές (Θησέας Μαρκόπουλος, Νικόλας Ρούβαλης, Λεωνίδας Σιούπουλης, Ιωάννα Ταπίνη, Αναστασία Τζιωρτζίδη, Ανατολή Τσελαρίδου) μοιάζουν με ρευστά, σχεδόν άυλα πλάσματα. Σαν να έχουν υφανθεί από τα ίδια τα λόγια του Πεσσόα: από όνειρα, εικόνες, επιθυμίες και ευχές. Οριακά ανθρώπινοι, περισσότερο υπάρξεις σε μετάβαση παρά χαρακτήρες, κινούνται σε ένα σύμπαν όπου ο στοχασμός αποκτά σάρκα και ο χορός μετατρέπεται σε σκέψη.
Όλη η παράσταση μοιάζει κεντημένη στο χέρι. Με άπειρη υπομονή, με φροντίδα, με αγάπη και μαεστρία. Τίποτα δεν περισσεύει, τίποτα δεν βιάζεται. Η σκηνοθεσία του Πάρη Μαντόπουλου ρέει αβίαστα, σαν ένα ήσυχο ποταμάκι που σε παρασύρει χωρίς να το καταλάβεις — μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι βρίσκεσαι ήδη πολύ βαθιά μέσα του.
Το φευγιό, τα όνειρα, η αναζήτηση νοήματος και σκοπού: όλα εκείνα που κάνουν την καρδιά να φουσκώνει, αγγίζονται με ένα σχεδόν μαγικό ραβδί από αυτή την ομάδα θεατρίνων. Και αν έχεις έστω και λίγη — τόση δα — ευαισθησία, είναι αδύνατον να μη σου ξεφύγει ένας λυγμός, ένας αναστεναγμός, ίσως κι ένα δάκρυ.
Όχι από απόγνωση.
Από ανησυχία.Γιατί, τελικά, ησυχία κάνουν μόνο οι νεκροί.
Και αυτή η παράσταση είναι ζωντανή. Πολύ.