Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Το Παλκοσένικο έχει σήμερα τη μεγάλη χαρά να φιλοξενεί τον αγαπημένο ηθοποιό Δημήτρη Μαμιό και να κουβεντιάζει μαζί του με αφορμή την παράσταση «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, στην οποία πρωταγωνιστεί και που ανεβαίνει Τετάρτη με Κυριακή στο Θέατρο Μικρό Χορν.
Δημήτρη σε καλωσορίζω στο Παλκοσένικο και ξεκινώντας θα ήθελες να μας συστήσεις το ρόλο σου και να μας μιλήσεις για τις σχέσεις του με τους άλλους δύο χαρακτήρες του έργου;
Καλησπέρα και από εμένα. Ο ρόλος μου σε αυτό το έργο έρχεται με το όνομα Τάκης ή όπως αναγράφεται στο έργο ως αστυνομικός, κάθε ήρωας αντιπροσωπεύει κάτι μεγαλύτερο, εδώ είναι η εξουσία. Όλο το έργο διαδραματίζεται στην επαρχία, οπότε μιλάμε για διαφορετικού τύπου εξουσία από ένα αστικό περιβάλλον και αυτό αλλάζει τα πράγματα ως προς τη στροφή του ρόλου και τη διαμόρφωση του. Ο Τάκης βρίσκει στον Σταύρο τον φίλο-πατέρα και λέμε πατέρα και λόγω της διαφοράς ηλικίας, αλλά το καταλαβαίνουμε και από τον μεταξύ τους διάλογο. Στη Χαρούλα έχει τον ανεκπλήρωτο έρωτα και το ανεκπλήρωτο εμφανίζεται και υπαρξιακά μέσα σε αυτή την επαρχία.
Μετά από πολλές επιτυχημένες συνεργασίες με τη Σοφία Καραγιάννη, συναντιέστε για μία ακόμη φορά στον Άγριο Σπόρο. Πόσο καθοριστική ήταν αυτή η νέα ανάγνωση που έκανε η Σοφία στο σπουδαίο έργου του Γιάννη Τσίρου;
Με την Σοφία δουλεύουμε χρόνια και αυτό λέει πολλά, αυτό το κομμάτι της ποίησης στο θέατρο είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για εμένα και είναι ο τρόπος μας να βλέπουμε κάτι κοινά, συν προς την αγάπη μας προς το παράλογο. Άρα ήταν πολύ καθοριστική η ανάγνωση της Σοφίας για εμένα γιατί απλά μου ταιριάζει.
Πώς προέκυψε η πρώτη συνεργασία με τη Σοφία Καραγιάννη και την ομάδα GAFF;
Με τον Ιωσήφ δουλέψαμε μαζί στο Θεσσαλικό θέατρο και με τη μία είδαμε ότι είχαμε χημεία. Φτιάχναμε από το τίποτα ολόκληρες σκηνές και χορογραφίες δύσκολες. Έτσι, όταν γύρισα από Λάρισα δουλεύαμε με τη Σοφία και τον Ιωσήφ στην “Πανούκλα” και έδεσε το γλυκό, βραβευτήκαμε και εγώ και η Σοφία και όλοι. Η ομάδα πέτυχε, που λέμε.
Υπάρχει κάποιο σημείο του έργου που πιστεύεις πως σοκάρει ή προβληματίζει περισσότερο το κοινό;
Αυτό που σοκάρει το κοινό είναι όταν βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτό το περιβάλλον και ταυτιστεί.
Στις μέρες μας πόσο εύκολα μπορεί να θυσιαστεί το θεμελιώδες τεκμήριο της αθωότητας, απέναντι στα κοινωνικά αντανακλαστικά και τις προκαταλήψεις;
Στις μέρες μας η αθωότητα θεωρείται ελάττωμα, αυτό από μόνο του είναι και η πηγή του κακού. Θεωρούμε μαγκιά το ποιος θα κλέψει πιο πολύ από τον άλλον, ποιος θα κάνει τη μεγαλύτερη λαμογιά, ποιος θα εξαπατήσει, όλα αυτά γίνανε αρετές και η αθωότητα συνώνυμο της ηλιθιότητας.
Για ποιους λόγος θα έπρεπε να δει κάποιος κατά τη γνώμη σου τη συγκεκριμένη παράσταση; Πιστεύεις πως θα μπορούσε να επηρεάσει θετικά το έργο εφήβους και γενικότερα τους νέους ανθρώπους;
Γενικά το έργο έχει να δώσει πολλά και σε ενήλικους θεατές και σε εφήβους και αυτό οφείλεται πέρα από εμάς κυρίως στον Γιάννη Τσίρο, που έχει γράψει αυτό το έργο και είναι ωραίο το ότι υπάρχουν ακόμα τέτοιοι συγγραφείς, πολύ χαίρομαι.
Πολλές φορές οι νόμοι καθορίζονται από χορτάτους ανθρώπους και επιβάλλονται σε ανθρώπους που πεινούν, κάτι που γίνεται φανερό και στο έργο του Τσίρου. Ποιες είναι οι σκέψεις σου πάνω σε αυτό;
Το γρανάζι, το σύστημα είναι
Βάσει της θεατρικής σου πορείας ένα εύλογο ερώτημα είναι το αν επιλέγεις εσύ ή αν προκύπτουν στο δρόμο σου έργα που έχουν έναν βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό αντίκτυπο.
Νομίζω ότι τα έργα, μετά από ένα καιρό μέσα στη δουλειά, σε επιλέγουν και τα επιλέγεις. Όλα τα μεγάλα έργα έχουν κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα και εγώ έχω την τύχη να δουλεύω σε αυτά, σαν ερευνητής ηθοποιός ψάχνοντας και εγώ ποιος είμαι.
Μέχρι πότε θα πάει ο Άγριος Σπόρος; Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου και κυρίως τα όνειρά σου;
Για φέτος θα πάει μέχρι το Πάσχα και βλέπουμε για του χρόνου. Τα όνειρα δεν τα αποκαλύπτω, γιατί δεν περιμένω να μου κατέβει κάτι ουρανοκατέβατο, απλά τα κάνω όπως μπορώ.
Στο Παλκοσένικο αγαπάμε να συλλέγουμε θεατρικές ιστορίες, στιγμές που έλαβαν χώρα σε ανύποπτο χρόνο, είτε πάνω στη σκηνή, είτε πέριξ αυτής, στα παρασκήνια, στα καμαρίνια, στην πλατεία, στο φουαγιέ και δε φωτίστηκαν από τους προβολείς. Έχεις κάποια τέτοια στιγμή που να σου έχει μείνει στη μνήμη και που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
Μια μέρα -δεν θα πω σε ποιο έργο- είχα ένα μονόλογο και παθαίνω το λεγόμενο «σεντόνι», αλλά δε σταμάτησα, μιλούσα για 5 λεπτά σε μια δική μου γλώσσα και είπα μόνο την τελευταία λέξη σωστά. Όλοι οι άλλοι, είχαν παγώσει και μετά στα καμαρίνια έφαγα καζούρα!
Διαβάστε εδώ περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Άγριος Σπόρος”