Κουβεντιάζοντας με τη Χριστίνα Κυρίτση και τον Μανώλη Πιτέρη

Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη

Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση εδώ.

Χριστίνα και Μανώλη, σας καλωσορίζουμε στο Παλκοσένικο και ξεκινάω αμέσως με την παράστασή σας, το Unborn. Πείτε μας δυο λόγια για το έργο, αλλά και για τους ρόλους σας σε αυτό.

Χριστίνα: Το Unborn είναι μια ιστορία για το πώς μεγαλώνεις όταν όλα γύρω σου μοιάζουν μισοτελειωμένα. Η ηρωίδα μου έχει γενέθλια – κλείνει τα 18 – και έχει καλέσει μόνο τον αδελφό της. Εκεί, μετά από δέκα χρόνια σιωπής, οι δυο τους έρχονται αντιμέτωποι με τον χρόνο και με την αμήχανη ερώτηση «τι έγινε;». Καλούνται να δώσουν εξηγήσεις σε έναν κόσμο που δεν επέλεξαν οι ίδιοι. Και όπως σε κάθε γενέθλιο πάρτι που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εδώ, στο τέλος… σας περιμένει μια «έκπληξη».

Μανώλης: Το Unborn είναι ένα έργο ενηλικίωσης. Είμαι ο αδερφός της ηρωίδας που την επισκέπτεται μετά από 10 χρόνια, στα γενέθλια της. Η σχέση τους είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα, όμως η αμηχανία ανάμεσα τους είναι φανερή. Για αυτά που δεν έχουν πεί και για αυτά που ξέρουν ότι θα πούν. Ο αδερφός της ηρωίδας είναι ρόλος «κλειδί» στην ιστορία. Ένα πρόσωπο που η παρουσία του ξετυλίγει το κουβάρι της αφήγησης. Σε ένα έργο τόσο τρυφερά γραμμένο, οι δύο χαρακτήρες έρχονται να συνυπάρξουν και κυρίως να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Πράγμα τόσο σπάνιο, μα τόσο πολύτιμο ορισμένες φορές.

Χριστίνα, πέραν από πρωταγωνίστρια του έργου, είσαι και η συγγραφέας του. Τι σε παρακίνησε να γράψεις ένα έργο με αυτό το θέμα;

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι οι πιο δυνατές ιστορίες είναι αυτές που φοβάσαι να πεις δυνατά. Κι εγώ φοβόμουν πολύ. Το Unborn γεννήθηκε από κάτι προσωπικό αλλά και από την ανάγκη να δώσω φωνή σε όσα συνήθως καταπίνουμε.

Ανήκετε και οι δύο σε μια νέα γενιά ανθρώπων και καλλιτεχνών. Ποια ζητήματα νιώθετε πως αφορούν τόσο στη γενιά σας όσο και σ’ εσάς τους ίδιους;

Χριστίνα: Νομίζω το «πού ανήκω» είναι το μεγάλο μας θέμα. Πόλη ή επαρχία; Οθόνη ή πραγματικότητα; Η γενιά μας δεν φοβάται το επόμενο βήμα, αλλά συχνά δεν ξέρει πώς να το κάνει. Το θέατρο, ευτυχώς, είναι το μόνο μέρος που δεν χρειάζεται να κρυφτείς∙ μπορείς να τα πεις όλα και να γελάσεις με το χάος.

Μανώλης: Θεωρώ ότι μας απασχολεί έντονα η κοινωνία. Όντως το που ανήκουμε, που πηγαίνουμε, γιατί πηγαίνουμε εκεί, ποια είναι τα πιστεύω μας, ποια θα έπρεπε να είναι. Παρατηρώ πλέον μια ωμή αποτύπωση της ζωής η οποία με προβληματίζει. Πότε σταματήσαμε να ονειρευόμαστε; Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος είχε την αίσθηση της ελπίδας, οι άνθρωποι τότε ζούσαν δύσκολα, όπως σήμερα , όμως απεικόνιζαν κάτι άλλο. Λιγο γαλάζιο , λίγο ήλιο, κάτι ξανθές μπούκλες. Αυτό μου λείπει. Και σαφώς δεν εννοώ να ωραιοποιούμε τα πράγματα. Όμως είναι σημαντικό να δίνουμε σε αυτά την αξία που τους αναλογεί. Με απασχολεί το ζήτημα της προβολής. Πότε πώς και γιατί επιλέγουμε να προβάλουμε κάτι , με ποιον τρόπο και ποια μέσα. Η δική μας γενιά έχει σηκώσει στις πλάτες της τον όρο «συμπερίληψη» , πολύ δύσκολο αυτό. Τόσο σπουδαίο. Αυτό με ενδιαφέρει πιο πολύ να εξερευνήσω, τι σημαίνει συμπερίληψη..

Υπάρχει η αντίληψη πως οι νέοι δεν επιλέγουν το θέατρο ως τρόπο ψυχαγωγίας. Με βάση την προσωπική σας εμπειρία, από τον περίγυρό σας, ισχύει κάτι τέτοιο;

Χριστίνα: Οι νέοι – κι εγώ μαζί τους – όταν τελικά επιλέγουμε το θέατρο, φεύγουμε είτε ενθουσιασμένοι είτε απογοητευμένοι. Δεν είναι ότι δεν θέλουν θέατρο· απλώς θέλουν ένα θέατρο που να τους μιλάει τώρα, όχι σε μια γλώσσα που μοιάζει με παλιό manual. Τα τελευταία χρόνια, βλέπω – κι ως παιδαγωγός – πως πολλοί το επιλέγουν όχι μόνο ως έξοδο αλλά και ως διέξοδο.

Μανώλης: Πράγματι, υπάρχει αυτή η αντίληψη. Δεν είναι εντελώς λανθασμένη. Βέβαια δυσκολεύομαι να απαντήσω. Θέλω να πω, ηθοποιός είμαι , έχω έναν πολύ συγκεκριμένο κύκλο και αυτός ο κύκλος βλέπει θέατρο. Παρατηρώ όμως εμάς τους νέους και βλέπω πόσο σπάνιο είναι να γνωρίσεις κάποιον να πηγαίνει θέατρο. Μάλλον έχει να κάνει με τον όγκο της πληροφορίας και πως αυτός διοχετεύεται πλέον σε εμάς. Με την διάσπαση προσοχής και τον ψυχοφθόρο τρόπο ζωής που μας ξεζουμίζει οικονομικά και χρονικά. Απο την άλλη βλέπω παραστάσεις sold out και νέους ανθρώπους στα καθίσματα και σκέφτομαι μήπως απλώς θέλει λίγο χρόνο εξοικείωσης, έναν άλλο τρόπο προσέγγισης;

Το Unborn είναι μια παράσταση που απευθύνεται και στο νεανικό κοινό;

Μανώλης: Το έργο αυτό έχει το καταπληκτικό προνόμιο, να μιλάει για παιδιά. Όλοι μας δεν είμαστε; Όλοι μας δεν έχουμε να πούμε μια ιστορία; Όλοι μας δεν θέλουμε να ακούσουμε μια ιστορία; Ναι απευθύνεται σε νέους. Έχει χιούμορ, έχει στιγμές αγάπης , αγκαλιάς. Είναι μία υπενθύμιση και ένα άγγιγμα στην πλάτη των νέων.

Χριστίνα: Απευθύνεται σε άτομα από 15 ετών και πάνω. Έχει σημεία με σκληρή αφήγηση αλλά και καυστικό χιούμορ. Αν έχεις υπάρξει έφηβος – ή αν νιώθεις πως δεν τελείωσες ποτέ το «μεγάλωμα» – τότε είναι σίγουρα για σένα. Αν είσαι νέος που θέλεις να βρείς τη φωνή σου ή τη ψάχνεις, θέλω να σε γνωρίσω και εγω και η ηρωίδα.

Στο Παλκοσένικο συλλέγουμε προσωπικές ιστορίες που αφορούν το θέατρο. Κάποια παράσταση που σας ενέπνευσε, σας έμεινε αξέχαστη;

Χριστίνα: Θα πω το Οξυγόνο που είδα φέτος σε σκηνοθεσία του κ. Κουτλή. Από το πρώτο λεπτό δεν σταμάτησα να κλαίω· ακόμα και τώρα που το φέρω σαν μνήμη νιώθω ένα σφίξιμο στο στήθος. Το είχα ανάγκη, από όλες τις απόψεις.

Μανώλης: Σίγουρα θυμάμαι το «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Την είχα δει 15 φορές, τότε έφηβος. Κάθε φορά σκεφτόμουν το ίδιο. Εγώ μια μέρα, θέλω να κάνω αυτό. Ήταν η στιγμή που είπα, εδώ ξέρω να αναπνέω , εδώ ξέρω να πατάω, εδώ ξέρω να πετάω.

Κλείνοντας, υπάρχει κάτι που δεν σας ρώτησα και θα θέλατε να μας πείτε;

Χριστίνα: Θα ήθελα να πω πως η Αθήνα είναι μια πανέμορφη, απαιτητική πόλη και να δώσω ένα μήνυμα στα παιδιά που μόλις τελείωσαν τις δραματικές σχολές – όπως εγώ και ο Μανώλης: μην τα παρατήσετε, ακόμα κι αν απογοητεύεστε. Θυμάμαι την τελευταία φορά που κράτησα δίσκο σε εστιατόριο και είπα: «Αυτό ήταν, πάμε για το όνειρο τώρα». Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην «Πρωτοβουλία για το Παιδί», που αγκάλιασε το έργο μας και του έδωσε αληθινό αντίκρισμα.

Μανώλης: Για κάθε άνθρωπο που το διαβάζει αυτό. Το Unborn , και γενικά το θέατρο είναι μια συνεχόμενη υπενθύμιση να μην τα παρατάμε και κάθε φορά να «ενηλικιωνόμαστε» ξανά και ξανά και ξανά. Είτε δουλεύουμε μέσα σε αυτό , είτε απλώς είμαστε θεατές και δουλεύουμε άλλα πράγματα βλέποντας αυτό. Είναι τεράστια η χαρά μας και ανυπομονούμε τόσο πολύ να δείτε αυτή την δουλειά. Μια δουλειά που ξεκίνησε από μια σκέψη , συνεχίστηκε από μία «τρέλα» και τελικά αγκαλιάστηκε από τόσο σπουδαίο κόσμο. Από τους συνεργάτες μας που είναι για εμάς πολύτιμοι αλλά και από την « Πρωτοβουλία για το παιδί» που κάνουν ένα εξαιρετικό κοινωνικό έργο.