Σήμερα το Παλκοσένικο έχει τη χαρά να φιλοξενεί την Αγγελίνα Λάτση που σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Τέλεση”
του Φώτη Δούσου που ανεβαίνει κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Studio Μαυρομιχάλη.
Τι ήταν αυτό που σας κέντρισε στην «Τέλεση» του Φώτη Δούσου και σας έκανε να θελήσετε να τη μεταφέρετε στη σκηνή;
Ο Φώτης έχει καταφέρει να περάσει στο χαρτί την αβεβαιότητα που βίωνα, και βιώνω ακόμη ως νέα ηθοποιός και καλλιτέχνις. Έτσι με βρήκε η Τέλεση. Έχει έναν γρήγορο ρυθμό, αποτυπώνει την ανάγκη για καταστροφή που βιώνουμε ώστε να βρούμε τον εαυτό μας, τον δρόμο που ακολουθούμε για να κυνηγήσουμε ένα όνειρο. Αυτό ήταν που με γοήτευσε: ότι το κείμενο είναι ζωντανό και «ανασαίνει» πάνω στη σκηνή. Δείχνει την ζωή πίσω από όσα φτάνουν σε μια πρεμιέρα, φωτίζει όλες τις πτυχές μας, το καλό και το κακό. Διαβάζοντας το μπήκα πολλές φορές στη σκέψη: “Είμαι κακός άνθρωπος;”. Όλοι μας υποθέτω έχουμε νιώσει αδικημένοι, άλλοτε με αιτία και άλλοτε χωρίς. Από ένστικτο το διάλεξα το έργο και από την ανάγκη μου να βρεθώ στη σκηνή να μιλήσω για το χάος ενός νέου δημιουργού που άκουσε πολλές “δεν κάνεις για αυτό”. Είμαι τυχερή που μας εμπιστεύτηκε ο Φώτης.
Ο Άρης φτάνει στο σημείο να κολλήσει τη μάσκα στο πρόσωπό του για να παίξει τον Οθέλλο. Τι συμβολίζει αυτή η πράξη;
Θα με πουν τρελή αν πω το πάθος, αλλά αν δεν είναι πάθος και θέληση τότε τι είναι; Είμαστε σε μια συνεχή προσπάθεια να αποδείξουμε ότι αξίζουμε, είτε στους άλλους είτε και στον ίδιο μας τον εαυτό. Αντικειμενικά το να κολλήσεις στο πρόσωπο σου μία μάσκα είναι μια λάθος απόφαση, αλλά βουτώντας στα σκοτάδια μας μαθαίνουμε να κολυμπάμε.
Χάνει τον εαυτό του ο ηθοποιός μέσα από ένα ρόλο;
Θα έλεγα πως βρίσκει τον εαυτό του ή καλύτερα πτυχές του εαυτού του. Είναι πολύ γοητευτικό να μπορείς να αφήσεις κομμάτια σου να εκδηλωθούν μέσα από έναν ρόλο, που δεν μπορείς να αφήσεις ελεύθερα στην καθημερινότητά σου. Όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και στο θέατρο αν δεν βάλουμε τα όρια μας μπορούμε να χάσουμε τον εαυτό μας. Ακόμα και τότε όμως υπάρχει δρόμος να ανακαλύψεις πως έφτασες μέχρι εκεί, τι κατέστρεψε. Αυτό συμβαίνει και στους ήρωες μας, ο καθένας σπάει με τον δικό του τρόπο και κάποιοι καταφέρνουν να γυρίσουν στην αρχή – από εκεί που ήταν πιστοί στον εαυτό τους.
Το έργο αγγίζει θέματα ταυτότητας, δημιουργίας και αυτοκαταστροφής. Ποιο μήνυμα θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Σε όλα έρχεται η στιγμή της λύτρωσης. Αυτό λέω κι εγώ στον εαυτό μου φτάνοντας στο τέλος της κάθε μας παράστασης.
Ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που ακούσατε ως τώρα για την παράσταση;
Στην παράσταση υπάρχει έντονο το στοιχείο της μάσκας και ως σκηνικό αντικείμενο. Μια θεατής λοιπόν ανέφερε ότι η μάσκα της άφησε την εντύπωση μέσα απ’ όσα ακούγονται για αυτήν, ότι έχει ξαναφορέσει. Ότι κι άλλοι άνθρωποι την φόρεσαν, ίσως να επέλεξαν και να την κολλήσουν κι εκείνοι στο πρόσωπο τους. Αυτό το σχόλιο κάτι ξεκλείδωσε μέσα μου, δεν το είχα σκεφτεί πριν το ακούσω. Η μάσκα είναι λες και έχει κομμάτια ανθρώπων πάνω της, όπως και ο καθένας μας. Ακούγοντας το συνειδητοποίησα ότι ο τρόπος που κινούμαι, υπάρχω ή ακόμα και οι σκέψεις μου καμιά φορά, είναι σχεδόν όλα προϊόν ανθρώπων που αγάπησα, θαύμασα, μίσησα, ανθρώπων που μ’ έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.
Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση εδώ.
