Επιμέλεια Συνέντευξης: Κωνσταντίνος Αβράμης
Το Παλκοσένικο έχει τη χαρά να φιλοξενεί την ηθοποιό Ειρήνη Δένδη που πρωταγωνιστεί στην παράσταση Δεσμώτης που ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Olvio.
Πως ορίζεις την ελευθερία στην Αθήνα του 2025; Αυτό στο οποίο μας καλείς από σκηνής, είναι διακύβευμα και της προσωπικής σου ζωής;
Η ελευθερία είναι διακύβευμα της προσωπικής μου ζωής, η ελευθερία χωρίς προϋποθέσεις που σας καλώ στην παράσταση ως 17χρονη, δεν είναι πια. Η ανευ προϋποθέσεων ελευθερία για μια νέα κοινωνία ίσως είναι ουτοπική. Σήμερα όμως εγώ πιστεύω και ετυμολογικά στην έννοια της ελευθερίας. Τα όρια και οι υποχρεώσεις είναι ένας τρόπος να επιτευχθεί η ελευθερία. Πιστεύω πως αυτή η υπάρχουσα κοινωνία έχει τη δυνατότητα να γίνει η κοινωνία που θέλουμε. Βλέπω αισιόδοξα τον κόσμο, προσπαθώ μέσα στη δυσκολία της εποχής να κάνω αυτό που αγαπώ για να είμαι ελεύθερη, ελεύθερη να εκφράζομαι, να δρω , να αντιδρώ, να μιλάω. Δεν είναι δεδομένα εφόδια αυτά. Το κόστος της ελευθερίας είναι πάντα μεγάλο. Οι καιροί αυτοί απαιτούν μεγάλες ανατροπές καθώς πλέον μοιάζουν δυστοπικοί αλλά αυτό δεν σημαίνει πώς κάτι τέτοιο είναι άμεσα εφικτό. Έχει χαθεί ο προσωπικός χρόνος, έχει χαθεί το ενδιαφέρον για εμας και για τον κόσμο. Η τέχνη δίνει ακόμα αυτό το πάτημα. Υπάρχει χώρος απλά έχει κόστος.
Η παράσταση έχει έντονη απεύθυνση προς το κοινό. Σε συγκινεί περισσότερο ένα θέατρο «ρεαλιστικό» με τέταρτο τοίχο ή προτιμάς μια πιο μετωπική παράσταση;
Κάθε παράσταση οφείλει να επιτελεί το σκοπό της. Και η συγκεκριμένη με τον τρόπο αυτό θεωρώ ότι το πετυχαίνει. Με σκοπό να μας συμπεριλάβει, να μας ξεσηκώσει, να αναλάβουμε τις ευθύνες των επιλογών μας, των ψήφων μας. Δυστυχώς στη χώρα μας η ανάληψη ευθυνών δεν είναι κάτι που συνηθίζεται. Δύσκολα το κάνουμε.
Αυτό το θέατρο με συγκινεί, που αναλαμβάνει την ευθύνη του και θέλει να πει κάτι. Η επιθυμία με συγκινεί. Η ειλικρίνεια. Το θάρρος. Αλλά και η έκθεση της δειλίας, είναι εξίσου θαρραλέα και συγκινητική. Ίσως και περισσότερο κάποιες φορές.
Πλάι στην υποκριτική, ασχολείσαι και με τον αθλητισμό. Υπάρχουν κοινοί τόποι ανάμεσα στα δύο;
Ο αθλητισμός ουσιαστικά ανοίγει ένα δίαυλο επικοινωνίας με το σώμα. Το θέατρο είναι σώμα. Πνευματικά μόνο δεν γίνεται να αφεθείς σε ένα έργο τέχνης, είναι ελιτισμός για εμένα. Το σώμα επιβάλλεται να είναι εκεί να ακούει να συνομιλεί με το περιεχόμενο. Και από μόνος του ο αθλητισμός είναι εκτόνωση, υγεία, πέρα από το θέατρο.
Πως ήταν η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη της παράστασης;
Η συνεργασία ήταν τόσο καλή όσο όταν δουλεύω με την ομάδα μου. Επαλήθευσε την θεωρία μου ότι η δουλειά στο θέατρο μπορεί να γίνει και με απόλυτα υγιή τρόπο. Με κατανόηση, με χιούμορ, με πολλή δουλειά δημιουργική. Να ανυπομονείς να πας στην πρόβα. Είμαι τυχερή που είχα αυτή την συνεργασία και σε αυτή την ερώτηση μπορώ μόνο να εκθειάσω με απόλυτη ειλικρίνεια τον Κώστα. Αναρωτιόμουν τί θα σου απαντούσα, αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα…!
Συχνά δουλεύεις σε μικρής κλίμακας, δυναμικές παραστάσεις που προβάλλουν το έμφυλο ζήτημα, όπως για παράδειγμα οι MUSES. Ποιες θεματικές, ποιοι χώροι, ποιοι θεατές σου ταιριάζουν περισσότερο;
Η αλήθεια είναι πως για την ώρα δουλεύω σε παραστάσεις που προβάλουν πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα με αρκετά ριζοσπαστικό, άμεσο τρόπο. Αυτό από τη μία είναι σημαντικό γιατί υπάρχει χώρος να μιλήσουμε για όλα όσα θέλουμε από την άλλη το πεδίο δεν έχει χώρο για όλους. Είναι ρίσκο το πολιτικό εναλλακτικό θέατρο, και σίγουρα δεν είναι βιώσιμο. Και επειδή αναφέρεις και συγκεκριμένα το MUSES, για εμένα είναι μια πολύ σημαντική performance σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Κανελλοπούλου καθώς είναι αμιγώς πολιτικό θέατρο. Είναι πολιτικός ο τρόπος που δουλεύουμε ως ομάδα, πολιτικό το κείμενο, η δραματουργία της Γεωργίας, αλλά και το ίδιο το παραστασιακό γεγονός, η performance.
Ποιο στοιχείο ξεχωρίζεις στη γραφή της Νατάσας Σιδέρη; Τι σου λείπει από τη νέα ελληνική δραματουργία;
Η γραφή της Νατάσας είναι αιχμηρή, θαρραλέα, θέτει βασική της θεματική την πολιτική επικαιρότητα της χώρας σχολιάζοντας την μέσα από τη δραματουργία της. Το έργο επικεντρώνεται σε ένα πολύ πρόσφατο ζήτημα που αφορά τα δάνεια και όλη η αλληγορία των “φίλων” που δανείζουν λεφτά ως μια αναγωγή στις τράπεζες θεωρώ ότι πετυχαίνει το σκοπό του. Είναι ένα έργο πολιτικό για εμένα, που διευκρινίζει το γεγονός ότι όπου υπάρχουν δάνεια υπάρχουν και δεσμώτες. Και αυτό μου λείπει από την ελληνική δραματουργία, η επικαιρότητα, η ρήξη με το σύστημα, η θέση. Νομίζω ότι η Νατάσα το πετυχαίνει με αποτέλεσμα το έργο σου προκαλεί θυμό για την καταστολή στην οποία έχουμε υποβληθεί ως άτομα, ως χώρα.
Μια παράσταση ολοκληρώνεται όταν συναντά το κοινό της. Έχεις υπάρξει ποτέ σε κάποια δουλειά που να θεωρούσες πως είναι αξιόλογη αλλά που να μην κατάφερε να συναντήσει το κοινό της;
Φυσικά, οι περισσότερες!! Για να συναντήσει το κοινό της μια παράσταση θέλει χρόνο, προώθηση, έχει κόστος. Δεν τίθεται θέμα περιεχομένου εδώ ή ποιότητας ενός έργου.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου και, αν υπάρχει, ποιο είναι το νήμα που ακολουθείς από τη μία παραγωγή στην επόμενη;
Το νήμα είναι η ομάδα μου πάντα, η θεατρική, NAP (Not a project) και η σεναριακή ομάδα με την οποία γράφουμε μια σειρά τις “Κατσαρίδες”. Η ομάδα είναι ο μόνος τρόπος να μένεις πάντα ενεργός δημιουργικά και να μη χάνεις την πίστη σου. Παράλληλα αυτή την περίοδο θα γίνει η προβολή της ταινίας Memento mori του Μάκη Τσούφη στην οποία παίζω και ανυπομονώ να τη δω γιατί είναι η πρώτη μου ταινία και επαφή με τον κινηματογράφο. Α! Θα βρεθώ σύντομα και στη μουσική σκηνή με τον METAMAN live σε Θεσσαλονίκη και Χανιά. Αυτό είναι μια νέα δημιουργική εξερεύνηση. Νομίζω θα πάει πολύ καλά!!