Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο Παλκοσένικο τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο και να κουβεντιάζουμε μαζί του με αφορμή την παράσταση “Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας” του Εντουάρ Λουί, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σωτηρίου, που ανεβαίνει στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00.
Καλησπέρα Κωνσταντίνε, πριν μιλήσουμε για την παράσταση θέλουμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα. Πότε αποφάσισες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός; Υπήρξε κάτι ή κάποιος/α που σε ενέπνευσε;
Καλησπέρα και ευχαριστώ για την πρόσκληση για συζήτηση – συνέντευξη! Νομίζω πως το «μικρόβιο» για τις πιο παραστατικές τέχνες το είχα από μικρός . Μόνος μου έκανα παραστάσεις, χορευτικά και συναυλίες, με μόνο ακροατή τον εαυτό μου . Πιο συγκεκριμένα όμως, για το θέατρο, η σκέψη ήρθε όταν μπήκα στη θεατρική ομάδα του σχολείου μου, στην πρώτη λυκείου. Το θεατρικό παιχνίδι και η συνεργασία με τις καθηγήτριες που το είχαν αναλάβει, αλλά και τους συμμαθητές μου – συμμαθήτριες μου, με έφεραν στο σημείο να καταλάβω και να αναγνωρίσω πολλά πράγματα για τον εαυτό μου. Αυτό το ξαφνικό άνοιγμα με έκανε να πιστέψω πως αυτός είναι ο δρόμος που θέλω να πάρω.
Δουλεύεις πολλά χρόνια στο θέατρο, παρατήρησες διαφορές στη συμπεριφορά του κόσμου απέναντί σου μετά την εμφάνισή σου στην τηλεόραση;
Σίγουρα. Ό,τι και να έκανα στην τηλεόραση θα φαινόταν στον κόσμο σημαντικό. Η αδερφή μου μάλλον με πήρε πιο σοβαρά σαν ηθοποιό, όταν με είδε σε μια διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας. Και η κυρία κάτω από το σπίτι μου, που έχει ένα γωνιακό laundry, μου μιλούσε σαν να ξέρει ότι εγώ έχω κάποια εξουσία. Ότι, κάπως τώρα που βγήκα στην τηλεόραση, είμαι κάτι σαν δήμαρχος και μπορώ να βοηθήσω τους ανθρώπους, οπότε κι αυτοί οφείλουν να μου πουν τα προβλήματα τους κι εγώ να τους ακούσω. Μπας και έχω κάποιον γνωστό που να… Αυτό μου φάνηκε κάπως αστείο και ταυτόχρονα, ενώ η τηλεόραση δεν έχει τη δύναμη που είχε παλιότερα, η αφέλεια των ανθρώπων πάντα μου φαίνεται χαριτωμένη.
Τι αγαπάς, τι μισείς και τι θα ήθελες να ήταν αλλιώς;
Αγαπώ τη φύση. Μισώ την αναγκαστική παραβίαση του ανθρώπου στα πάντα. Θα ήθελα να ήμασταν πιο ελεύθεροι και ανεξάρτητοι.
Η δουλειά του ηθοποιού είναι κατά γενική ομολογία πολύ επισφαλής οικονομικά. Υπάρχουν όμως και πλεονεκτήματα που αντισταθμίζουν αυτή την κατάσταση. Τι είναι για σένα αυτό που σου προσφέρει η δουλειά του ηθοποιού;
Η δουλειά του ηθοποιού είναι μια δουλειά που καλύτερα να την κάνεις χόμπι και όχι δουλειά. Για την ακρίβεια είναι μια πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία, εφόσον πρέπει να ψάχνεις να βρεις δουλειά τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο αλλά και παραπάνω. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμη τη μη σταθερότητα της οικονομικής μου κατάστασης, μέσα από αυτό το επάγγελμα. Δυστυχώς, όλα σχετίζονται με τα οικονομικά και εάν το δεις σαν δουλειά, θα πρέπει να κάνεις συνέχεια πράγματα σάχλα, που δεν σου αρέσουν. Δεν μπορώ εύκολα να μπω σε αυτό. Θα έλεγα πως δεν είμαι τόσο καλός ηθοποιός, ώστε να υποστηρίξω δουλειές που δεν έχουν καλά κείμενα, καλή σκηνοθεσία και γενικά όλο το βάρος πέφτει σε έναν ηθοποιό να ξελασπώσει την κατάσταση. Εγώ, από αυτή τη δουλειά έχω μάθει πολλά πράγματα για τον εαυτό μου . Εχω βοηθηθεί πολύ στο να ανακαλύψω πράγματα για εμένα τον ίδιο, παίζοντας ρόλους. Νομίζω ότι έχω χρησιμοποιήσει αυτή τη δουλειά, για να κάνω την δική μου ψυχανάλυση. Αυτό όμως πια δε συμβαίνει . Ή τουλάχιστον δε συμβαίνει τόσο. Δυστυχώς, τώρα που βλέπω αυτή τη δουλειά σαν δουλειά, αρχίζω να σκέφτομαι εναλλακτικές δουλειές που θα μπορούσα να κάνω .
Μίλησέ μας για το έργο “Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας” του Εντουάρ Λουί, που ανεβάζετε και για το ρόλο σου σε αυτό.
Θα μπορούσα να πω πάρα πολλά, αλλά όλα υπάρχουν αν τα ψάξετε . Οπότε για το έργο δε θα μιλήσω. Θα πω απλώς πως ο ρόλος έχει πολύ ενδιαφέρον, γιατί κινείται μεταξύ αφήγησης και δράσης και αυτά τα θεατρικά εργαλεία είναι σημαντικά. Και χαίρομαι που κάθε φορά στην παράσταση μπαίνω στη διαδικασία να τα εξερευνήσω.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Αλέξανδρος Σωτηρίου, που έκανε και τη διασκευή, αναφέρει πως θελήσατε να φτιάξετε με αυτή την παράσταση μια στιγμή τρυφερότητας, απέναντι στη σκληρότητα που μας περιβάλλει. Σε τι βαθμό νιώθεις πως το πετύχατε αυτό;
Πιστεύω πως το συγκεκριμένο βιβλίο του Λουι είναι πολύ τρυφερό. Δεν πιστεύω πως η παράσταση μας είναι τόσο τρυφερή όσο το βιβλίο. Απεναντίας, είναι αρκετά έντονη και άγρια, σε αρκετά σημεία. Εννοείται πως έχει και πολύ τρυφερές στιγμές, αλλά over-all έχει μια σκληρότητα. Ωστόσο, δεν είμαι θεατής και δεν μπορώ να κρίνω τι περνάει και τι όχι. Αυτή είναι η δική μου αίσθηση από μέσα !
Πώς είναι για σένα η εμπειρία να βρίσκεσαι στη σκηνή, μαζί με την υπέροχη Ελένη Κοκκίδου, ως γιος που παρακολουθεί τη “μεταμόρφωση” της μητέρας του, το δρόμο της προς την ελευθερία;
Η Ελένη έχει πολύ ενδιαφέρον σαν ηθοποιός. Είναι πολύ ευαίσθητη και αληθινή. Με πολύ μεγάλη επαφή με το θυμικό της. Περνώ πολλά από αυτή και την ερμηνεία της. Η όλη μεταμόρφωση της είναι πολύ ωραία. Έχει και πλάκα ταυτόχρονα. Έχει μια αφέλεια αυτός ο ρόλος, που κατευθείαν τον κάνει συμπαθή!
Στο Παλκοσένικο είμαστε συλλέκτες θεατρικών στιγμών. Ξεχωριστές στιγμές, πάνω, πίσω ή κάτω από τη σκηνή που μένουν αξέχαστες στη μνήμη και ήρθε η ώρα να καταγραφούν σε ψηφιακό χαρτί. Έχεις κάποια τέτοια στιγμή να μας χαρίσεις;
Θα μοιραστώ τη στιγμή, που κάποιοι θεατές της παράστασης, κάθονται μετά το τέλος της παράτασης να μου πούν δυο καλά λόγια. Είναι πολύ συγκινητικό όταν κάποιος ταυτίζεται με κάτι που είδε και σου λέει ευχαριστώ. Κάποιοι κλαίνε και σου σφίγγουν το χέρι. Σε αυτή την παράσταση συμβαίνει αρκετές φορές αυτό. Νομίζω αυτό έχει την μεγαλύτερη αξία από όλα στο θέατρο. Αυτό που ένιωσαν αυτοί οι θεατές.
Θέλεις να μας αποκαλύψεις τα σχέδια και τα όνειρά σου για το μέλλον;
Θα κάνω κάτι δικό μου, που ακόμα κολυμπάει στο κεφάλι μου μόνο. Και εννοείται ταξίδια, βόλτες στη φύση, μαζώξεις με φίλους στο σπίτι!