Επιμέλεια Συνέντευξης: Άννα Βαμβακάρη
Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο Παλκοσένικο τον ηθοποιό Νίκο Στεργιώτη και να κουβεντιάζουμε μαζί του με αφορμή την παράσταση “Push-Up” του Roland Schimmelpfennig, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά, που ανεβαίνει στο Θέατρο ΕΛΕΡ, κάθε Σάββατο στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 20:00.
Καλησπέρα Νίκο, σε καλωσορίζω στο Παλκοσένικο! Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα για σένα. Μεγαλώνοντας, ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο; Ήταν καταλυτική;
Από πολύ μικρή ηλικία ήξερα ότι μεγαλώνοντας θέλω να γίνω ηθοποιός χωρίς να ξέρω το γιατί. Νομίζω είναι από τις πιο δύσκολες ερωτήσεις , ίσως επειδή αυτό το “γιατί” είναι ανούσιο, απλώς υπάρχει η επιθυμία μερικές φορές. Το είχα στο μυαλό μου ως κάτι πολύ συγκεκριμένο “θα τελειώσω το σχολείο και θα γίνω ηθοποιός” έλεγα. Η πρώτη μου επαφή ήταν ίσως σε βρεφική ηλικία χωρίς να θυμάμαι τίποτα περισσότερο από τον ενθουσιασμό μου. Με μάγευε αυτό το μυστήριο του παρασκηνίου , τι γίνεται πίσω από τις κλειστές κουίντες , πως γίνεται να εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά μου μαγευτικά πλάσματα. Στα 18 πέρασα στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, όχι στην Αθήνα αλλά στην Καλαμάτα. Οι γονείς μου ήταν πάντα πολύ υποστηρικτικοί και μάλιστα με παρότρυναν έντονα να κυνηγάω τα όνειρα μου αλλα υπήρχε μαζί μέσα τους και η αμφιβολία της επαγγελματικής αποκατάστασης, ήξεραν ότι θα τα καταφέρω αλλά επίσης ήταν και ενήμεροι για την ανασφάλεια του επαγγέλματος. Επομένως τελείωσα τις σπουδές μου και αμέσως μετά βρέθηκα στην δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης, πλέον ο δρόμος ήταν ανοιχτός.
Πέρα από τις θεατρικές σπουδές σου, στη σχολή Καρόλου Κουν, έχεις αποφοιτήσει και από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Πελοποννήσου. Πώς συνδύασες χρονικά αυτές τις σπουδές και ποια “ανάγκη” σε οδήγησε στην κάθε σχολή;
Το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν η ιστορία οπότε η επιλογή ήταν συνειδητή. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να εργάζομαι σε κάποιο αντικείμενο που δεν με ενδιαφέρει και δεν μου δίνει ικανοποίηση. Ανυπομονούσα όμως για την στιγμή που θα ορκιστώ , θα ξενοικιάσω και θα βρεθώ στην Αθήνα, όχι γιατί δεν πέρασα όμορφα , η Καλαμάτα είναι υπέροχη πόλη και τα φοιτητικά χρόνια θα μου μείνουν αξέχαστα αλλα γιατί ήθελα να κυνηγήσω το όνειρο μου. Το 2019 λοιπόν βρέθηκα στην δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης και μπορώ να πώ ότι άλλαξε την ζωή μου. Με άλλαξε σαν άνθρωπο, με έκανε ανοιχτό στα ερεθίσματα , ξεκίνησα να διαβάζω πολύ περισσότερο και να βλέπω θέατρο. Μέχρι τότε η επαφή μου με τον κόσμο του θεάτρου ήταν φαντασιακή με την εγγραφή μου λοιπόν στην σχολή έγινε η μετάβαση στην πραγματικότητα. Δύσκολη και σκληρή πραγματικότητα ,ομολογουμένως ,άλλα πάντα μου άρεσαν οι δυσκολίες, νομίζω ότι όταν καταφέρνεις να ξεπεράσεις το όποιο εμπόδιο η ικανοποίηση της επίτευξης ξεπερνά τον όποιο φόβο.
Ποιοι παράγοντες βαραίνουν περισσότερο για σένα, ώστε να επιλέξεις μια δουλειά;
Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι πρίν ξεκινήσω είναι αν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο του έργου και της παράστασης . Έπειτα το κείμενο, οι συνεργάτες και το πλαίσιο εργασίας θέλω οι δουλειές που συμμετέχω να είναι ουσιώδης, να με εξελίσσουν αλλα και να νιώθω ότι μπορώ να εργαστώ με πλαίσιο ασφάλειας που θα ενθαρρύνει την καλλιτεχνική δημιουργία.
Ξεχωρίζεις κάτι από τη συνεργασία σου, για την παράσταση “Push-Up”;
Το πλαίσιο εργασίας που προείπα ότι για εμένα είναι πολύ σημαντικός παράγοντας. Με την σκηνοθέτρια και με την παραγωγή έχουμε άριστη συνεργασία καθώς όλα γίνονται με καθαρότητα , με πρόγραμμα , χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς γκρίζες ζώνης ασάφειας και ανασφάλειας , κάτι που δυστυχώς συμβαίνει κατά κόρον στον χώρο.
Θέλεις να μας συστήσεις το ρόλο σου στην παράσταση;
Υποδύομαι τον Φρανκ , νέος, φιλοδοξος κολλημένος όμως στην οθόνη και την φαντασία του. Είναι ένας ήρωας με όνειρα και με φοβίες. Συναισθηματικά εγκλωβισμένος αναζητά την επαφή σύγχρονος όμως αποστρέφεται και από αυτήν όταν του παρουσιάζονται οι ευκαιρίες. Αγαπά την δουλειά του, είναι εξαιρετικά αποδοτικός αλλα λειτουργεί με τον δικό του ρυθμό και τους δικούς του κανόνες , κάτι το οποίο ξενίζει στο επαγγελματικό περιβάλλον που βρίσκεται . Θα έλεγα ότι είναι η ήρεμη δύναμη ένας άνθρωπος που κάνει την βαριά δουλειά χωρίς να καμώνεται. Κυνηγάει τις επαγγελματικές ευκαιρίες που του παρουσιάζονται μέχρι τέλους, συναντά πολλά εμπόδια αλλά βρίσκει τον τρόπο να τα ξεπεράσει.
Μια πολυεθνική εταιρία, αποτελεί ίσως, μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές εικόνες των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών και αποτυπώνει ευκρινώς την κοινωνική ανισότητα και την κατεύθυνση της εξουσίας από πάνω προς τα κάτω. Ποιές είναι οι σκέψεις σου σχετικά;
Λειτουργεί απόλυτα ως μικρογραφία της σύγχρονης βαθιά καπιταλιστικής κοινωνίας. Η δομή της είναι ιεραρχική και η ανθρώπινη αξία ορίζεται από την θέση και τον τίτλο. Η κοινωνική ανισότητα, η πίεση για την επίτευξη του στόχου και της επιτυχίας που θα φέρει την ευτυχία είναι αυτή που γεννά την αποξένωση και τον εγωκεντρισμό. Αποτελεί ένα περιβάλλον που φανερώνει ότι η εξουσία είναι αυτή που δημιουργεί την καθίζηση της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σε ποια χαρακτηριστικά των ανθρωπίνων σχέσεων επικεντρώνεται η παράσταση και πώς παρουσιάζονται οι σχέσεις μεταξύ των υπαλλήλων της πολυεθνικής εταιρείας;
H παράταση εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις όπως αυτές διαμορφώνονται μέσα από ένα αυστηρά δομημένο , αποστειρωμένο και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Υπάρχει διάχυτη η ανάγκη για αναγνώριση αλλά παράλληλα και ο φόβος της πτώσης και της κατάρρευσης. Ολα βρίσκονται σε ένα τεντωμένο σκοινί το οποίο είναι έτοιμο να σπάσει. Οι σχέσεις δεν βασίζονται στην αγάπη την αλληλεγγύη ή την εκτίμηση και την αξιοκρατία αλλα στην βαθιά επιθυμία της αλληλοεξόντωσης και της επίτευξης του στόχου με κάθε κόστος. Η παράσταση φωτίζει ιδιαίτερα την μοναξιά που γεννά το σύστημα και ο ρυθμός ζωής, οι ήρωες ενώ φαίνονται να είναι κοντά σπάνια επιτυγχάνουν , μετα από μεγάλη δυσκολία, να επικοινωνήσουν. Οι ήρωες συγκρούονται , έρχονται κοντά , λογομαχούν αλλά παραμένουν μόνοι γεμάτοι φόβους και φιλοδοξίες.
Στο Παλκοσένικο αγαπάμε να συλλέγουμε θεατρικές στιγμές και να τις αποτυπώνουμε σε ψηφιακό χαρτί. Υπάρχει κάποια ιστορία που να σχετίζεται με το θέατρο και να έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη σου (κάποια παράσταση που είδες ή έπαιξες, κάποια συνεργασία, κάποια αντίδραση του κοινού κλπ.);
Οι στιγμές είναι πολλές, θα αναφέρω όμως τις δύο πιο έντονες που μου έρχονται στο μυαλό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που ενημερώθηκα ότι ήμουν στους επιτυχόντες των εισαγωγικών εξετάσεων της δραματικής σχολής ένιωσα μια αίσθηση πληρότητας ότι το όνειρο μου γίνεται πραγματικότητα και ξεκινάει επιτέλους ένα μαγικό ταξίδι. Επίσης δεν θα ξεχάσω την στιγμή που χτύπησε το τρίτο κουδούνι στην πρώτη μου παράσταση πριν από τέσσερα χρόνια. Ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί, κάπως να βρω έναν τρόπο εξαφανιστώ, παράλογο, το ίδιο το θέατρο όμως δεν είναι παράλογο;
Ποια είναι το όνειρα και τα σχέδιά σου για το μέλλον;
Αυτό που εύχομαι είναι να συνεχίσω να είμαι υγιής και να δουλεύω στο θέατρο και όλα τα άλλα θα έρθουν. Σχέδια και όνειρα υπάρχουν και είναι πραγματικά πολλά, άλλα ρεαλιστικά και άλλα πιο δύσκολα ,αργά η γρήγορα όμως με πίστη δουλειά και αφοσίωση θέλω να πιστεύω ότι θα πραγματοποιηθούν.