Επιμέλεια συνέντευξης: Τασιάνα Τσιάκου
Το Παλκοσένικο έχει σήμερα τη χαρά να φιλοξενεί τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Χρήστο Θάνο και να κουβεντιάζει μαζί του με αφορμή την παράσταση “Ευρυδίκη” του Ζαν Ανούιγ, την οποία σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί και που ανεβαίνει κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Rabbithole.
Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε ένα κλασσικό έργο, όπως η «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ; Με ποιο τρόπο πιστεύετε ότι το έργο απευθύνεται στο «σήμερα»;
Από τα εφηβικά μου χρόνια με συγκινούσε αυτός ο μύθος. Η ιδέα του έρωτα που ξεπερνά τα όρια της ζωής. Η απαγόρευση του κοιτάγματος. Η άρνηση συμμόρφωσης με την απαγόρευση αυτή. Ο Έρωτα ως επαναστατική πράξη. Μια πρωτοβουλία ελευθερίας με τίμημα ακόμα και τη στέρηση της ίδιας της ζωής. Ο έρωτας είναι διαχρονικός. Σιγοκαίει αδιάκοπα μέσα μας, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να εκραγεί, αποψιλώνοντας ό,τι υπάρχει γύρω του. Παρόλα αυτά, καταφέρνουμε να ζούμε, αγοώντας αυτή τη λαίλαπα που κουβαλάμε. Όμως είναι πάντα εκεί, σε πλήρη ετοιμότητα. Αυτό που ο Ανούιγ αναδεικνύει και στο οποίο επικεντρώνεται η παράστασή μας είναι η προσωπική τάση είτε για αναζοπύρωση είτε για αδράνεια και η διαρκής υπαρξιακή ταλάντευση μεταξύ των δύο. Μεταξύ της διεκδίκησης του κοιτάγματος που δικαιώνει την ίδια τη ζωή, με τίμημα ακόμα και τη στέρησή της, και της αποδοχής της ζωής όπως αυτή προκύπτει και όπως αυτή κάποτε ολοκληρώνεται.
Πού πιστεύετε ότι βρίσκεται τοποθετημένος ο Έρωτας στο έργο που μας παρουσιάζετε; Ποια θέση παίρνει μέσα στην ύπαρξή μας;
Ο Έρωτας βρίσκεται στο κέντρο του έργου αλλά και γύρω απ’ αυτό – το κατακλύζει. Αποτελεί τον πυρήνα του δραματουργικού πεδίου, το οποίο εκκινώντας από τον κεραυνοβόλο έρωτα καταλήγει στον έρωτα που υπερπηδά κάθε εμπόδιο – ακόμα και τα όρια που το πεπερασμένο της ζωής θέτει- για να ταξιδεψει μέσα στους αιώνες. Ο έρωτας προέκυψε ως μετεξέλιξη του επιτακτικού ενστίκτου για διαιώνιση. Ο άνθρωπος προσέδωσε στο ένστικτο αυτό συναισθηματικές προεκτάσεις και οργανικές ηδονές, εφευρίσκοντας τον έρωτα, του οποίου όμως η ουσία παραμένει βαθιά υπαρξιακή.
Σε ποια σημεία επιδιώξατε να καινοτομήσετε τόσο σκηνοθετικά, όσο και υποκριτικά;
Δεν θα έλεγα πως επιδιώκω την καινοτομία, δεν έχω αυτού του είδους τη φιλοδοξία. Επιμένω όμως σ έναν τρόπο δουλειάς, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η σκηνική συνύπαρξη θεάτρου και μουσικής – συνύπαρξη όμως που δεν την αντιλαμβάνομαι ως συνδυαστική αλλά ως αδιαίρετη. Αυτός είναι ο τρόπος που μου αρέσει να εργάζομαι και παράσταση με την παράσταση τον πηγαίνω ένα βήμα παραπέρα. Απαιτεί ερμηνεύτριες και ερμηνευτές πολύ υψηλών προδιαγραφών τεχνικά και πνευματικά, γεγονός που μου προσέφερε στην προκειμένη το προνόμιο να συνεργάζομαι με σπουδαίους καλλιτέχνες και ανθρώπους.
Ποια ήταν τα σημεία που «έδεσαν» καλλιτεχνικά τους συντελεστές της δικής σας «Ευρυδίκης»;
Παρ’ όλο τον δυσθυμικό χαρακτηρα του έργου, το συνδετικό στοιχείο της ομάδας είναι η ελαφρότητα και το χιούμορ. Ο χρόνος των προβών καταναλώνεται κατά το πλείστον σε έναν διαγωνισμό “βλακείας”, φαινόμενο όμως που δημιουργεί δέσιμο, ευδιαθεσία και τελικά την αίσθηση ασφάλειας που χρειαζόμαστε στο θέατρο, ώστε να εκθέσουμε χωρίς συστολή ό,τι φέρουμε μέσα μας. Και μάλιστα σε ένα τέτοιο έργο όπου η ερωτική έκφραση και η υπαρξιακή αναζήτηση απαιτούν στιγμιαίες καταβυθίσεις, η ασφάλεια και η εμπιστοσύνη αποτελούν βασική προϋπόθεση.
Ποιο στοιχείο του έργου θα προβάλλατε προς τον θεατή προκειμένου να τον προϊδεάσετε ώστε ν΄ αντιληφθεί την δική σας οπτική γωνία σε σχέση με την υπόθεση της «Ευρυδίκης»;
Το στοιχείο που με απασχολεί και που εξ αρχής θέλησα να καταδειχθεί μέσω της παράστασης είναι αυτό της υπαρξιακής επιλογής. Μιας επιλογής που ταλανίζει καθεμιά και καθέναν στην καθημερινότητά μας, είτε σε μεγαλύτερο είτε σε μικρότερο βαθμό. “Πώς να διαχειριστώ τη ζωή που μου προέκυψε; Να αφεθώ στη ροή της, προσπαθώντας να χαρώ τις απλές καθημερινές απολαύσεις, όπως ένα νόστιμο φαγητό, ένα ηλιοβασίλεμα, τη δροσιά της θάλασσας το καλοκαίρι; Ή να διεκδικήσω κάτι υπερβατικό, όπως τον έρωτα στην απόλυτη έκφανσή του;” Αυτή η διλημματική αγωνία επιδιώκω να εκφραστεί στην παράστασή μας, μέσω του απαγορευμένου βλέμματος στον κάτω κόσμο. Η Ευρυδίκη και ο Ορφέας έχουν την επιλογή να ζήσουν, αλλά με ένα τίμημα – δεν πρέπει να κοιταχτούν. Ποια θα είναι η δική τους επιλογή;