Γράφει ο Διονύσης Μαλαπέτσας
Ο Οκτώβρης τελειώνει, η χειμερινή θεατρική σεζόν έχει ήδη αρχίσει, η μέρα μικραίνει και το σκοτάδι μας κάνει πια παρέα για αρκετές ώρες…
Και κάπου μέσα στο γκρίζο αυτό μοτίβο, κάτι φεγγίζει στο ομιχλώδες βάθος. Μα, τι είναι; Μια φλόγα τρεμοπαίζει μες απ’τα δόντια και τα μάτια μιας θηριώδους κολοκύθας.
Για στάσου, σαν κι άλλες φλόγες να παιχνιδίζουν τριγύρω· Ακούω και φωνές, κάπως πομπώδεις, μοιάζουν θεατρικές… Μα ναι, τώρα βλέπω καλύτερα, είναι μια θεατρική σκηνή. Τι παίζει όμως;
🎃👻🎭 Το Παλκ🕸️σένικο σας ετοίμασε μια πιο sp💀☠️ky εκδοχή των προτάσεών του, για όσους θέλουν να μπουν στο κλίμα του Hallo🕷️een και να ζήσουν στο θέατρο μια εμπειρία πιο σκοτεινή… 🎃🗡️🕯️
Ξεκινάμε με μια παράσταση που αγαπήσαμε πάρα πολύ στα τέλη της περασμένης σεζόν, τις “Νεκρές Ψυχές” του Νικολάι Γκόγκολ σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, που ανεβαίνει από τη βραβευμένη ομάδα GAFF, για δεύτερο χρόνο στο “Θέατρο Θησείον – Ένα Θέατρο για τις τέχνες“. Αναρωτιέστε πως μπορεί ο Τσίτσικωφ να εμπορεύεται νεκρές ψυχές για να στήσει την προσωπική του ευημερία; Οι νεκρές ψυχές είναι χαμένες φωνές που δεν ακούστηκαν ποτέ, αδικημένοι που έμειναν χωρίς δικαίωση, μνήμες που παλεύουν με τη λήθη. Τις κουβαλούμε μέσα μας, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε… Η συνέχεια στη σκηνή του Θεάτρου Θησείον. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Συνεχίζουμε με το “2:22 – A Ghost Story” του Danny Robbins, σε σκηνοθεσία Φάνη Μουρατίδη που ανεβαίνει για δεύτερο χρόνο στο Θέατρο ΑΛΑΜΠΡΑ. Πρόκειται για ένα σύγχρονο υπερφυσικό θρίλερ, συναρπαστικό, αστείο και τρομακτικό! Καθώς όλοι αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον, το έργο θέτει το ερώτημα: «Τι πιστεύετε πραγματικά; Και είστε αρκετά θαρραλέοι για να ανακαλύψετε την αλήθεια;». Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Ομίχλη, νύχτα, ένας απόμερος σιδηροδρομικός σταθμός και μια θολή φιγούρα σταθμάρχη μ’ ένα φανάρι θυέλλης στο χέρι. Το σκηνικό είναι ήδη αρκετά ανατριχιαστικό και προκαλεί δέος. Ώσπου ξαφνικά ο μοναχικός σταθμάρχης αρχίζει να βλέπει οράματα, να ακούει κραυγές και να νιώθει πως το ίδιο το σκοτάδι τον κοιτά, τότε η πραγματικότητά αρχίζει να ραγίζει… Είναι τρελός ή μήπως γίνεται μάρτυρας ενός προαιώνιου κύκλου προειδοποίησης και θανάτου; Μιλάμε φυσικά για την παράσταση “Ο Σταθμάρχης” του Γιώργου Αγγελίδη σε σκηνοθεσία Νατάσας Παπαδάκη που ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ. Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
Καθώς χανόμαστε ολοένα και σε πιο πυκνή ομίχλη, τα βήματα μας μας οδηγούν στον πύργο που ζει απομονωμένος ο Κόμης Όρλοκ. Η ανατριχιαστική φιγούρα του φαίνεται να ανεβαίνει τα πέτρινα σκαλιά του πύργου που οδηγούν ψηλά στη σοφίτα, χαμένη κάπου μέσα στα σύννεφα. Τι είναι αυτό που κάνει μια σκιά να σέρνεται στους δρόμους, να σκαρφαλώνει στους τοίχους και να γεμίζει με ποντίκια μια κατά τα άλλα ήσυχη πόλη; Ποιος την καλεί και γιατί οι άνθρωποι παραδίδουν την ψυχή τους σε αυτήν; Θα καταφέρει η αγνή ψυχή της Μίνα, το αντικείμενο του πόθου του, να σώσει τον κόσμο; Ή μήπως όλοι θα μετατραπούν σε μικρά τρωκτικά και θα αλληλοφαγωθούν; Η συνέχεια στη σκηνή του Θεάτρου 104 όπου o Johnny O (Γιάννης Οικονομίδης) πρωταγωνιστεί και υπογράφει το σενάριο, τη θεατρική μεταφορά, τη διασκευή και τη σκηνοθεσία του Nomsferatu για δεύτερο χρόνο. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Υ.Γ. Την Τετάρτη 29 και Πέμπτη 30 Οκτωβρίου, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μια παράσταση γεμάτη γέλιο, τρόμο και…λίγο δάγκωμα, με γενική είσοδο 10 ευρώ!
Και συζητώντας για δράκουλες, πως θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το Dracula που φέτος διασκευάζει και σκηνοθετεί ο Θάνος Παπακωνσταντίνου στο Θέατρο Πόρτα. Ο Δράκουλας πλέον αποκαθηλώνεται από το γνωστό σύμβολο τρόμου που του έχει αποδώσει η ποπ κουλτούρα, γίνεται “διάφανος” και αντικατοπτρίζει ολόκληρη τη σύγχρονη κοινωνίας μας, φανερώνοντας τα πάθη και τα σφάλματά της. Η πρωτόγονη και αβυσσαλέα επιθυμία που κινεί τα ένστικτα του δράκουλα πλέον έχουν κάπως φτιασιδωθεί αλλά παραμένουν τα ίδια κίνητρα που κινούν τις σύγχρονες κοινωνίες. Η συνέχεια στη σκηνή του Θεάτρου Πόρτα. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Αλλάζουμε θέμα, αλλάζουμε χρόνο και τόπο και επισκεπτόμαστε τον κόσμο του Μάρτιν ΜακΝτόνα, ο οποίος μας αφηγείται ένα διαφορετικό παραμύθι, σκοτεινό, σκληρό και «αιματοβαμμένο» που δεν έχει σκοπό να μας κοιμήσει, αλλά να μας ξυπνήσει… Ο «Πουπουλένιος» – αλήθεια, πόσο τρυφερή λέξη; – δεν είναι μια ιστορία για παιδιά… Ο κόσμος της φαντασίας μπλέκεται με τον πραγματικό κόσμο, δημιουργώντας ένα σύμπαν όπου όλα είναι πιθανά και απίθανα. Ο λόγος φυσικά για την παράσταση “Ο Πουπουλένιος” που συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
Και κλείνουμε το μικρό αυτό μας αφιέρωμα με τον τρόπο που του αρμόζει, τηρώντας άλλωστε και τη φυσική ροή των πραγμάτων. Μετά από όλη αυτή τη σκοτεινή μας περιπλάνηση στο ομιχλώδες θεατρικό τοπίο της φετινής σεζόν, ήρθε η ώρα να δείτε και εσείς “Τα ραδίκια ανάποδα”, γιατί ούτως ή άλλως θα τα δείτε, είτε το θέλετε, είτε όχι! Γιατί λοιπόν να μην το κάνετε μια ώρα αρχύτερα και μάλιστα όταν μπορείτε να το απολαύσετε με την ψυχή σας (καλή ψυχή που λέμε…). Αν το αποφασίσετε πάντως, ο Γιώργος Γαλίτης σας περιμένει με ανυπομονησία, στο Θέατρο Altera Pars, για να τα δείτε όλοι μαζί. Στο κάτω-κάτω έντεκα χρόνια τώρα σας κυνηγάει, αν ως τώρα καταφέρνατε και του ξεφεύγατε, σας προειδοποιούμε πως φέτος είναι η χρονιά του! Α, και μία ακόμη προειδοποίηση: τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Βοήθειά σας! Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
