Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Είναι Κυριακή και έχουμε προγραμματίσει να πάμε θέατρο! Η μικρή μου φοράει ένα μπλε πουλόβερ, στολισμένο με χαριτωμένους μονόκερους. Τα μάτια της λάμπουν από ενθουσιασμό καθώς ισιώνει το πουλόβερ της μπροστά στον καθρέφτη.
Δίπλα της, ο αδερφός της, φοράει κι εκείνος ένα μπλε πουλόβερ και τζιν παντελόνι ώστε να είναι «matchy-matchy», όπως λέμε χαμογελώντας.
Αυτή την Κυριακή θα πάμε στο “Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα”. Ένα θέατρο που μοιάζει να είναι κρυμμένο ανάμεσα στις κολώνες που στηρίζουν τη γέφυρα που περνά από πάνω του. Είναι σαν ένα μικρό στολίδι. Όποτε πάω εκεί, νιώθω σαν τους επτά νάνους, που ξεκινούσαν πρωί για να πάνε στο ανθρακωρυχείο και σπάζοντας τις πέτρες έβρισκαν διαμάντια και άλλα πολύτιμα πετράδια. Έτσι ακριβώς είναι και αυτό το θέατρο. Μόλις ανοίξεις την πόρτα του καταλαβαίνεις ότι γίνεσαι κομμάτι ενός μικρού θησαυρού.
Στο “Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα”, πριν από κάθε παράσταση, η κυρία Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου κάνει μια σύντομη εισαγωγή στο έργο και υπενθυμίζει τους κανόνες του θεάτρου: τα κινητά κλειστά, τα μπουκαλάκια με το νερό χαμηλά στα πόδια και πάνω απ’ όλα, προτεραιότητα στην ορατότητα των παιδιών! Είναι μια απλή, αλλά σημαντική στιγμή, που λειτουργεί παιδαγωγικά και βοηθά το κοινό και τα παιδιά να σέβονται τους ηθοποιούς, το χώρο, την παράσταση και τη συνολική εμπειρία του θεάτρου.
Το έργο ήταν «Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ έναν γλάρο να πετάει» του Λούις Σεπούλβεδα, μια ιστορία για τη φροντίδα και τη δύναμη της εμπιστοσύνης. Οι ηθοποιοί παίζουν και εναλλάσσουν πολλούς ρόλους για να εξυπηρετούν την ιστορία.
Μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Νίκου Δαφνή, το έργο αναδεικνύει πως η φαντασία και η αλληλεγγύη αποτελούν θεμελιώδη εργαλεία για έναν δίκαιο κόσμο, όπου κάθε παιδί μπορεί να ανακαλύψει και να διεκδικήσει τη δύναμή του.
Τα κοστούμια της Γιοβάννας Πρασίνου ήταν ενδιαφέροντα και δημιουργικά. Τις μάσκες που φορούσαν οι ηθοποιοί τις κατασκεύασε ο Αλέξανδρος Λόγγος. Ήταν πολύ έντονες, με ωραία τεχνική και πολύ προσεγμένες. Τα πρόσωπα των ηθοποιών από κάτω δεν ξεχώριζαν, ακόμα και χωρίς βάψιμο μπορούσες να διακρίνεις καθαρά μια γάτα, έναν γλάρο ή μια μαϊμού. Οι χορογραφίες της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου ήταν όμορφες και ενθάρρυναν τα παιδιά να συμμετέχουν. Οι κινήσεις ήταν εύκολες και σχεδιασμένες, έτσι ώστε τα παιδιά να μπορούν να τις ακολουθήσουν και να τις μιμηθούν με ευκολία.
Ως μαμά, ένιωσα πως αυτή η ιστορία μιλά για όσα θέλουμε όλοι οι γονείς να διδάξουμε στα παιδιά μας: τη δύναμη του «μαζί», τη σημασία της φροντίδας και την αξία της αλληλεγγύης.
Τον μαύρο γάτο “Ζορμπά” υποδύεται ο Νίκος Καραστέργιος που είναι η καρδιά της παράστασης. Η ερμηνεία του είναι τρυφερή και ουσιαστική. Με λόγο καθαρό και άμεσο που απευθύνεται στα παιδιά με ειλικρίνεια και αγάπη. Ο τρόπος που επικοινωνεί μαζί τους, φανερώνει πως έχει κατανοήσει σε βάθος το ρόλο του και την ευθύνη που αυτός φέρει: να γίνει ένας ήρωας που εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Ο Ζορμπάς του Νίκου Καραστέργιου δεν είναι απλώς ένας γάτος του λιμανιού, αλλά μια ζεστή παρουσία που καθοδηγεί, προστατεύει και αγκαλιάζει.
Μαζί του οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν την παράσταση με ερμηνείες βαθιά τρυφερές, γεμάτες φροντίδα και στοιχεία ανθρωπιάς που αγγίζουν μικρούς και μεγάλους θεατές.
Ο Πασχάλης Μερμιγκάκης δίνει με μεγάλη επιτυχία ζωή στον «ξερόλα» γάτο της παράστασης. Έναν χαρακτήρα που μοιάζει να τα ξέρει όλα. Ομως όταν δεν ξέρει δε φοβάται να ψάξει. Η ερμηνεία του είναι γεμάτη χιούμορ, κάνοντάς τον να μοιάζει απολύτως αληθινός. Σαν εκείνον τον άνθρωπο της εποχής μας που βρίσκει απαντήσεις μέσα από το διαδίκτυο.
Με τη διαρκή του αναζήτηση και τη «συντροφιά» της εγκυκλοπαίδειας που έχει πάντα μαζί του, ο χαρακτήρας του Πασχάλη Μερμιγκάκη περνά στα παιδιά ένα πολύτιμο μήνυμα: πως το να μη γνωρίζεις κάτι δεν είναι αδυναμία, αλλά αφορμή για αναζήτηση. Έτσι μέσα από το χιούμορ, δείχνει στα παιδιά το σωστό τρόπο να ψάχνουν, να μαθαίνουν και να μεγαλώνουν.
Η Ελένη Γιαννουλάκη έδωσε ζωή στο μικρούλι γλαρόνι ή αλλιώς της «Ελπίδας», όπως εύστοχα βαφτίζεται μέσα στο έργο. Προσφέρει μια φωτεινή ερμηνεία. Με τις κινήσεις της στη σκηνή, κατάφερε να μας κάνει να αγαπήσουμε το μικρό ήρωα αμέσως. Η παρουσία της ήταν γεμάτη ζωντάνια, αθωότητα και χαρα. Έκανε μικρούς και μεγάλους θεατές να θέλουν, να της μάθουν να πετάξει. Με απλότητα ενσαρκώνει την υπόσχεση ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει πάντα χώρος για φως, πίστη και μια νέα αρχή.
Η Κατερίνα Τσεβά προσφέρει μια εξαιρετικά τρυφερή παρουσία στην παράσταση, αναλαμβάνοντας πολλαπλούς ρόλους με ευαισθησία και καθαρότητα. Στην αρχή τη συναντάμε ως τη μητέρα-γλάρο, πληγωμένη και λερωμένη από το πετρέλαιο, σε μια ερμηνεία που συγκινεί και φέρνει στο προσκήνιο την ευαλωτότητα της φύσης. Αργότερα μεταμορφώνεται με ευκολία στη μαϊμού και στη γάτα του ποιητή — έναν ρόλο-κλειδί.
Οι ερμηνείες της είναι σταθερές και μετρημένες. Η Κατερίνα Τσέβα αποτελεί αναπόσπαστο μέλος ενός συνόλου που λειτουργεί με συνοχή και αγάπη, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημιουργία μιας παράστασης που μιλά στις καρδιές των παιδιών, χωρίς να χάνει τη θεατρική της δύναμη και τη σαφήνεια των μηνυμάτων της.
Ο Θάνος Ρούμπος ξεχωρίζει στην παράσταση μέσα από την εντυπωσιακή του ευελιξία, αναλαμβάνοντας πολλαπλούς ρόλους, με αφοπλιστική φυσικότητα. Ο ηθοποιός καταφέρνει κάθε φορά να μεταμορφώνεται, χωρίς να χάνει τη συναισθηματική αλήθεια των ρόλων του.
Ο Χρήστος Χρήστου αναλαμβάνει επίσης πολλαπλούς ρόλους στην παράσταση, τους οποίους υπηρετεί με συνέπεια, αγάπη και αλήθεια. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο «γερό-γάτος» του λιμανιού, ένας χαρακτήρας γεμάτος εμπειρίες, ταξίδια και ιστορίες. Ένας «θαλασσόλυκος» που έχει δει τον κόσμο.
Στο τέλος, ο ίδιος ηθοποιός μεταμορφώνεται στον ποιητή — έναν ρόλο-κλειδί, που γίνεται ο καταλύτης για να μπορέσει το γλαρόπουλο να πετάξει.
Η παρουσία του ποιητή λειτουργεί συμβολικά και βαθιά ουσιαστικά: γιατί τελικά μόνο η ποίηση και η λογοτεχνία μπορούν να βοηθήσουν το μυαλό και την ψυχή να πετάξουν πάνω από τα βάρη της καθημερινότητας. Να ανοίξουν φτερά και να οραματιστούν έναν καλύτερο κόσμο. Ο Χρήστος Χρήστου υποδύεται τον ρόλο αυτό με απόλυτη καθαρότητα. Η ερμηνεία του είναι γνήσια και αποπνέει την αίσθηση μιας ευαίσθητης ψυχής που μπορεί να μιλήσει τη γλώσσα των ψυχών που έχουν ανάγκη να ακουστούν.
Η Μαρουσώ Γιωργοπούλου, για άλλη μια φορά, έκανε το θαύμα της. Υποδύεται μια ιταλίδα γάτα του λιμανιού, μεγάλη σε ηλικία, με μια φοβερή και φανταστική φωνή. Το παίξιμό της γίνεται ένα με το ζωάκι που ενσαρκώνει, δίνοντας ζωή και χαρακτήρα στο ρόλο της. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα για τα παιδιά, που μπορούν να νιώσουν και να καταλάβουν τον ήρωα μέσα από την αλήθεια και τη ζεστασιά της ερμηνείας της.
Η φωνή της Μαρούσως έχει κάτι απαλό και οικείο, σαν να σε αγκαλιάζει διακριτικά την ώρα που την ακούς. Θυμίζει ραδιόφωνο αργά το βράδυ, μια φωνή που σε γαληνεύει και σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια. Είναι ζεστή με μια ξεχωριστή χροιά που κουβαλά συναίσθημα και αλήθεια. Μέσα από τη φωνή της περνούν ευαισθησία και δύναμη μαζί, κι έτσι οι ρόλοι της αποκτούν ψυχή. Είναι από εκείνες τις φωνές που δεν ξεχνιούνται. Θα την αναγνώριζα οπουδήποτε στον κόσμο, γιατί αφήνει αποτύπωμα στην καρδιά. Είναι πραγματικά μοναδική.
Μικροί θεατές – μεγάλες εντυπώσεις
Τα παιδιά συμμετείχαν με μεγάλη χαρά στη διαδικασία εύρεσης του ονόματος και έγιναν οι νονοί του γλαρόπουλου! Όλα σήκωσαν τα χεράκια τους και πρότειναν ονόματα. Κάποιος είπε «Κωνσταντίνα», άλλος «Ηλιάνα», άλλος «Ελισάβετ». Τελικά, αποφάσισαν όλοι μαζί να τον ονομάσουν «Ελπίδα», δίνοντας του έτσι μια ξεχωριστή ταυτότητα γεμάτη νόημα.
Στη μικρή μου, ενώ της άρεσαν όλοι οι χαρακτήρες, ξεχώρισε αυτή της μαϊμούς. Δεν ήταν ένας πρωταγωνιστικός ρόλος, αλλά για εκείνη είχε κάτι πολύ ξεχωριστό. Μου είπε ότι τη βρήκε πάρα πολύ αστεία και ότι είχε τις πιο αστείες στιγμές. Παρά το ότι η μαϊμού ήταν πανούργα, δεν της φάνηκε καθόλου κακή. Τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Εκείνη την είδε αστεία, της άρεσε η στολή της και γενικά απόλαυσε τον χαρακτήρα πολύ.
Της άρεσε ακόμη και η Ιταλίδα γάτα που βοηθούσε το Ζορμπά.
Ο γιος μου ξεχώρισε το Ζορμπά. Παρ’ ότι τον φώναζαν «Χοντρούλη», εκείνον τον έκανε να γελάει και ενθουσιάστηκε τη στιγμή που έπρεπε να κρατήσει ο ίδιος το αβγό του γλάρου για να το ζεστάνει. Επίσης ανέφερε ότι του άρεσε ο ποιητής :«Μαμά , μου άρεσε πολύ ο ποιητής! Ήταν τόσο καλούλης που ένιωσα σαν να έκανα ένα καινούριο φίλο». Οι μικροί θεατές απολάμβαναν κάθε αστεία και τρυφερή στιγμή!
Η παράσταση είναι ιδανική για παιδιά από πέντε ετών και άνω, γιατί η ιστορία και το μήνυμα είναι αρκετά σύνθετα. Τα μικρότερα παιδιά κουράζονταν λίγο, παρόλο που υπάρχει διάλειμμα και στη σκηνή υπήρχαν γατούλες και ζωάκια που μιλούσαν και κινούνταν με πολύ χάρη. Είναι ένα όμορφο θέαμα που μπορούν να απολαύσουν μαζί, παιδιά και γονείς, περνώντας ευχάριστες στιγμές παρέα.
Αυτή η παράσταση, δεν περιορίζεται στη διασκέδαση, αλλά μεταφέρει ουσιαστικά και δυνατά μηνύματα, μιλώντας με απλότητα και ειλικρίνεια για τη φροντίδα, την αποδοχή και τη συνύπαρξη. Κοιτά την πραγματικότητα χωρίς φόβο και τη φωτίζει με κατανόηση και τρυφερότητα. Και κάπου εκεί, μας θυμίζει πως η φαντασία και η αγάπη μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Έναν κόσμο όπου κάθε παιδί έχει χώρο να ανθίσει και να ανακαλύψει τη δική του δύναμη. Πρόκειται για μια θεατρική εμπειρία, που αφήνει ζεστό αποτύπωμα στην καρδιά και μας υπενθυμίζει πόσο ανάγκη έχουμε ιστορίες που μας μαθαίνουν να αγαπάμε.