Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
Είναι Χριστούγεννα !!! Η μικρούλα μου έχει γενέθλια και εμείς… τι θα κάνουμε αυτή τη ξεχωριστή μέρα; Θα πάμε θέατρο!
Αυτή τη φορά στο επιβλητικό Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Στο δρόμο μας, κάναμε μια στάση στο χριστουγεννιάτικο χωριό. Κάναμε βόλτα με το τρενάκι και μια μικρή, μαγική βόλτα με το καρουζέλ. Υπήρχαν τόσα ακόμη να κάνουμε, αλλά ο χρόνος δεν περίσσευε. Η παράσταση θα ξεκινούσε σύντομα.
Λίγο πριν μπούμε στο θέατρο, σταθήκαμε για λίγο αριστερά και θαυμάσαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Δήμου Πειραιά. Επιβλητικό, φωτεινό, πανέμορφο…
Στην είσοδο, στα εκδοτήρια, μας υποδέχτηκε η πιο χαρούμενη υπάλληλος που έχω δει να δουλεύει Χριστούγεννα.
Αφού μας ευχήθηκε «χρόνια πολλά», μας είπε πως θα χαρεί πολύ αν, στο τέλος της παράστασης, περάσουμε να της πούμε πώς μας φάνηκε. Και φυσικά το κάναμε. Γιατί τα παιδιά δεν ξεχνούν.
Μπαίνοντας στην αίθουσα… κόκκινο παντού. Κόκκινα καθίσματα, κόκκινο χαλί.
Το κουδούνι χτυπά και ο πρώτος που εμφανίζεται είναι ο Πολύβιος Μπριζολόπουλος.
Μια ιστορία που μιλά για το bullying.
Για το πόσο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να προσποιείσαι κάτι άλλο για να ταιριάξεις. Συγκινητική, αληθινή, τόσο επίκαιρη.
Η παράσταση βασίζεται στη σειρά βιβλίων της Τασούλας Επτακοίλη «Ιστορίες με ουρά 2: Μέριλιν η γουρουνίτσα» ανεβασμένη με τόσο τρυφερό και αστείο τρόπο, που με κέρδισε περισσότερο και από τις σελίδες του. Οι χαρακτήρες, τα χρώματα και οι αστείες στιγμές τους ζωντάνεψαν, με έναν τρόπο που μόνο στο θέατρο μπορείς να νιώσεις. Η σκηνοθεσία του Τάσου Πυργιέρη διατηρεί ζωντανό το γρήγορο ρυθμό της παράστασης, χωρίς διακοπή και κάνει τα παιδιά να νιώθουν ότι είναι μέρος της ιστορίας. Ξεκούραστο ακόμη και για τους πιο μικρούς θεατρόφιλους. Η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και οι χορογραφίες της Φρόσως Κορρού έδωσαν στο έργο μια μαγική ροή, σε συνεργασία με ένα θίασο γεμάτο ενέργεια.
Ο Γιάννης Γκρέζιος, ως ινδικό χοιρίδιο, ήταν από εκείνους τους ρόλους που τα παιδιά ξεχωρίζουν αμέσως — και όχι τυχαία. Με χιούμορ και ζεστασιά κατάφερε να γίνει αγαπητός από την πρώτη του εμφάνιση. Η ερμηνεία του είχε κάτι πολύ τρυφερό. Έκανε τα παιδιά να γελάσουν, αλλά και να τον νιώσουν «δικό τους», σαν έναν φίλο μέσα στην ιστορία. Δεν είναι εύκολο να κερδίσεις την καρδιά ενός παιδιού. Εκείνος όμως το έκανε φυσικά, χωρίς υπερβολές.
Η Δανάη Τσιρώνη ως γουρουνίτσα ήταν η καρδιά της παράστασης. Ένας ρόλος γεμάτος ευαισθησία, που μίλησε κατευθείαν στις παιδικές ψυχές. Με τη φωνή της, το τραγούδι της και την ήρεμη δύναμη της παρουσίας της έκανε τα παιδιά να τη συμπονέσουν.Ήταν εκείνη που έκανε τις μικρές καρδιές να σφίγγονται στις στιγμές της μοναξιάς και της αδικίας. Εκείνη που γέννησε ερωτήσεις όπως: «Γιατί τη πειράζουν;»
Ο Χρήστος Σταθούσης στον ρόλο του Πολύβιου κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό: να κάνει τα παιδιά να αντιδράσουν. Και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία μιας ερμηνείας. Ο Πολύβιος του δεν ήταν απλώς «ο κακός». Ήταν ένας χαρακτήρας που προκαλούσε ένταση, αγωνία, αλλά και ανάγκη για δικαιοσύνη. Τα παιδιά ανησυχούσαν, μιλούσαν, φώναζαν — ήθελαν να προστατέψουν τους πιο αδύναμους. Με την ερμηνεία του, ο Χρήστος Σταθούσης έδωσε στον Πολύβιο το βάρος που χρειαζόταν για να περάσει καθαρά το μήνυμα της παράστασης. Χωρίς φόβο, αλλά με ένταση τέτοια που να ανοίξει συζητήσεις μετά το τέλος.
Και όταν μια παιδική παράσταση κάνει τα παιδιά να παίρνουν θέση, να νοιάζονται και να μιλούν, τότε έχει πετύχει τον σκοπό της.
Ο Γιώργος Τριανταφύλλου ως κυνηγόσκυλο ήταν ο πιστός φίλος που τρέχει να βοηθήσει και κερδίζει το χαμόγελο της γουρουνίτσας με την καλοσύνη του δίνοντας την αίσθηση: «Μην ανησυχείτε! Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω…και για να κάνουμε φίλους όλοι μαζί!».
Ο Πάνος Αποστολόπουλος ήταν ο λαγός με τους κανόνες. Εκείνος που ξέρει όλους τους κανόνες απ’ έξω και πάντα δίνει μικρές…δόσεις σοφίας με ένα χαμόγελο.
Η Μαλβίνα Βεργιόγλου ως αρρωστοφοβική κατσίκα που τρομάζει με το παραμικρό, αλλά όλοι την αγαπούν για την αθωότητά της.
Η Χριστιάνα Κατσιμπράκη με υπέροχη φωνή ως γαϊδούρα και φίλη της κατσίκας φροντίζει να νιώθουν όλοι φίλοι.
Ο Νίκος Παλιούρας ως πόνυ το μοντέλο. Το πόνυ που κερδίζει τα βλέμματα με την κομψότητα του και το έντονο ταπεραμέντο του.
Κατερίνα Μπαξεβανάκη και Έλενα Γεώργα ως ινσταγκραμικες προβατίνες. Σνομπ και δημοφιλείς ποζάρουν σε κάθε γωνιά χαρίζοντας μικρές στιγμές γέλιου.
Μικροί θεατές… μεγάλες εντυπώσεις
Στην κόρη μου έκλεψε την καρδιά ο Γιάννης Γκρέζιος που υποδυόταν το ινδικό χοιρίδιο.
«Μαμά, ήταν ο πιο αστείος και ο πιο καλός! Μου άρεσε περισσότερο από όλους!»Αγάπησε όμως και τη γουρουνίτσα. Το όμορφο φόρεμά της, το τραγούδι της…
Και ξαφνικά η φωνή της χαμήλωσε: «Γιατί την πείραζαν, μαμά; Δεν είναι σωστό…»
Συμμετείχε σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ανήσυχη για όλους και για όλα.
Είχε διπλώσει τα χεράκια της κοντά στο πρόσωπό της και με ανήσυχα ματάκια παρακολουθούσε τις σκηνές όπου η γουρουνίτσα έμενε μόνη, χωρίς φίλους ή όταν την κυνηγούσε ο Πολύβιος. Σε εκείνες τις στιγμές κατάλαβα πόσο βαθιά μιλούν τα παιδιά με την καρδιά τους. Πόσο φυσικά νιώθουν την αδικία, τη λύπη, την καλοσύνη.
Και πόσο ανάγκη έχουν ιστορίες που τους μαθαίνουν να νοιάζονται.
Ένα αγοράκι δίπλα μας φώναζε για να τη σώσει: «Φύγε! Τρέξε!»
Και ύστερα… γέλια από μικρούς και μεγάλους.
Με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στο σχολικό περιβάλλον, τέτοιες παραστάσεις είναι απαραίτητες. Καλλιεργούν την ενσυναίσθηση και ανοίγουν ουσιαστικές συζητήσεις.
Είναι από εκείνες τις εμπειρίες που δεν τελειώνουν με το χειροκρότημα. Συνεχίζονται στο δρόμο της επιστροφής, στις ερωτήσεις πριν τον ύπνο και στις αγκαλιές λίγο πιο σφιχτές.
Για μένα, αυτές οι στιγμές είναι το πιο πολύτιμο δώρο. Και αυτή η παράσταση το προσφέρει απλόχερα.