Είδαμε το Interview

Γράφει η Ελπινίκη Νίνου

Interview — Μια συνέντευξη χωρίς τέλος

Ομάδα Εμείς | Θέατρο Olvio

Υπάρχουν έργα που μοιάζουν να γράφτηκαν για μια συγκεκριμένη στιγμή και, ωστόσο, καταλήγουν να συνοδεύουν διαρκώς την εποχή μας. Το Interview της ομάδας Εμείς, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θάνου, είναι ακριβώς ένα τέτοιο έργο. Γεννημένο το 2013 μέσα στην κρίση, επιστρέφει τώρα — δώδεκα χρόνια μετά — σε μια νέα κρίση, πιο αόρατη αλλά εξίσου επίμονη: την κρίση της ταυτότητας, της αξιολόγησης, της ίδιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Μία αίθουσα συνεντεύξεων, τέσσερις υποψήφιοι, μία φωνή που δίνει εντολές. Μια διαδικασία που ξεκινά ως τεστ επαγγελματικών ικανοτήτων και μετατρέπεται σταδιακά σε τελετουργία αμηχανίας, φόβου, εξευτελισμού. Όμως η δύναμη του Interview δε βρίσκεται μόνο στη σκηνοθετική του ιδέα, αλλά κυρίως στους ηθοποιούς του — στους ανθρώπους που δίνουν σάρκα, φωνή και βλέμμα σε αυτή τη συνθήκη.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Οι ηθοποιοί (Σοφία Καψαμπέλη, Μαρία Ζερβού, Σωτήρης Δούβρης, Βασίλης Τουρκομένης, Βασίλης Μήλιος, Δανάη Χριστοδούλου) δεν «παίζουν» απλώς τους υποψήφιους· είναι οι άνθρωποι που περνούν από συνέντευξη. Σώματα σφιγμένα, κινήσεις διστακτικές, βλέμματα που ψάχνουν έγκριση, λόγια που κόβονται στη μέση από τον φόβο μήπως ειπωθεί κάτι “λάθος”. Η αμηχανία — αυτή η λεπτή, σχεδόν αόρατη σκηνική ύλη — αποδίδεται με θαυμαστή ακρίβεια.

Και ανάμεσά τους, σχέσεις που διαμορφώνονται διαρκώς: συμμαχίες, ανταγωνισμοί, στιγμές συμπόνιας, μικρές εκρήξεις εγωισμού. Δεν είναι απαραίτητα φιλικές, αλλά είναι αληθινές — γεννιούνται μπροστά στα μάτια μας, μέσα στο κοινό πεδίο της δοκιμασίας. Ο ένας χρειάζεται τον άλλον, αλλά και τον απειλεί· η συλλογικότητα είναι εξίσου σωτηρία και παγίδα.

Η σκηνοθεσία του Χρήστου Θάνου κινείται με ακρίβεια ρυθμού, αφήνοντας χώρο στη σιωπή, στο βλέμμα, στο τικ του σώματος που αποκαλύπτει περισσότερο από τα λόγια. Οι φωτισμοί του Κώστα Μπεθάνη λειτουργούν σαν εργαλείο ανάκρισης — κάθε φως κι ένα “ναι” ή “όχι” που κρίνεται· τα σκηνικά και κοστούμια της Μαρίας Καραθάνου αποδίδουν τέλεια τη μουντή, αποστειρωμένη ατμόσφαιρα μιας εταιρικής φυλακής.

Το Interview είναι ένα θέατρο βαθιά πολιτικό, χωρίς να γίνεται διδακτικό. Γελάς — αλλά το γέλιο δεν είναι ανάλαφρο· είναι το γέλιο που σε πιάνει όταν αναγνωρίζεις κάτι οδυνηρά οικείο. Είναι μια παράσταση που σε βάζει να κοιτάξεις κατάματα το παράλογο της σύγχρονης πραγματικότητας, εκεί όπου όλοι, λίγο-πολύ, δίνουμε καθημερινά μια συνέντευξη για να αποδείξουμε την αξία μας.

Ένα έργο σκληρό και τρυφερό μαζί, ένα καλοκουρδισμένο πείραμα που λειτουργεί σαν καθρέφτης. Και μέσα σε αυτόν, οι εξαιρετικοί ηθοποιοί της ομάδας Εμείς στέκονται όχι μόνο ως ρόλοι, αλλά ως ζωντανά, παλλόμενα σώματα που κουβαλούν όλη την αγωνία, τη ματαίωση και τη δύναμη του ανθρώπου που απλώς προσπαθεί να αντέξει.