Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα | από 5 Οκτώβρη στο Θέατρο Σταθμός

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα

μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας

σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα

Τέταρτος τελευταίος κύκλος παραστάσεων

Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2026

Θέατρο Σταθμός

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα Τέταρτος τελευταίος κύκλος παραστάσεων Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2026 Θέατρο Σταθμός

“Ο Ντέλλας φτιάχνει μια υποδειγματική παράσταση σωματικού θεάτρου, έχοντας συλλέξει πολλά λαογραφικά στοιχεία, βασισμένη σε συνεντεύξεις γυναικών, αφηγήσεις, λογοτεχνικά έργα και παραδοσιακά τραγούδια. […] Το συνολικό αίσθημα που εισπράττει το κοινό ακροβατεί μεταξύ μιας θεατρικής και μιας μεταφυσικής εμπειρίας, μια κυριολεκτική μέθεξη.”

Διονύσης Μαλαπέτσας – Μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών | Palcoscenico.gr

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την κριτική μας για την παράσταση.

Πρώτο Βραβείο Κοινού | GRAPE 2025

Βραβείο «Κάρολος Κουν» Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου 2024/25

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=W1JXpT_BM-w

“…μαγικά;

ε, έλεγαν τότε ότι έκαναν μερικές, νύχτα έλεγαν,

τς έβρισκαν εδώ και εκεί, στα ρέμματα,

αλλά μπορεί να ήταν και ψέματα…”

Μετά από μια εξαιρετικά επιτυχημένη διαδρομή στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας, East West Center, Sarajevo Festival 2025), συνεχόμενα sold out και σημαντικές διακρίσεις, η πολυβραβευμένη παράσταση «Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα» του Κωνσταντίνου Ντέλλα ολοκληρώνει τον κύκλο της.

Από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο του 2026, το κοινό θα έχει την τελευταία ευκαιρία να παρακολουθήσει το έργο που ξεκίνησε από το Θεσσαλικό Θέατρο, συγκίνησε θεατές και κριτικούς και απέσπασε το Πρώτο Βραβείο Κοινού στο GRAPE 2025 και το Βραβείο «Κάρολος Κουν» Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου 2024/25.

Η παράσταση αποτελεί μια σκηνική προσέγγιση στη σύνδεση της μαγείας με τη μαγειρική ως γυναικείο μυστικό κώδικα της περιοχής της Θεσσαλίας. Στη σκιά της ανδρικής εξουσίας, οι γυναίκες παρέμειναν στο περιθώριο, χωρίς να έχουν λόγο στις αποφάσεις που ήταν αποκλειστικά δικαίωμα των ανδρών. Πέρα από τις υπόλοιπες εργασίες, με τις οποίες συνέβαλαν στην οικονομία της οικογένειας και της κοινότητας ως εργάτριες, είχαν και την ευθύνη της τροφοδοσίας των μελών της οικογένειάς τους, πάντα όμως εντός του οίκου.

Έτσι, ανέπτυξαν έναν μυστικό κώδικα, μια λανθάνουσα εξουσία, που στηριζόταν στη χρήση της μαγείας, των «πρακτικών», του ξεματιάσματος και άλλων δεξιοτήτων, μέσα από τη χρήση των υλικών που χρησιμοποιούσαν και στη μαγειρική, τα βότανα και τα χόρτα της περιοχής, το λάδι, το νερό και το αλεύρι.

Στη Θεσσαλία, η παράδοση θέλει τις μάγισσες της περιοχής να έχουν παραλάβει τις μυστικές δεξιότητές τους από τη Μήδεια και να ειδικεύονται στο «κατέβασμα» του φεγγαριού. Τρεις νεαροί ηθοποιοί προσεγγίζουν σκηνικά το γυναικείο σώμα, όπως έχει καταγραφεί στο δικό τους σώμα, μέσα από τις αναφορές στις δικές τους γιαγιάδες.

Με εκφραστικά εργαλεία τις πρώτες ύλες της τελετουργικής διαδικασίας, δηλαδή τη μάσκα και τον συντονισμό του λόγου και του σώματος, και έχοντας ως αφετηρία τα στάδια της παρασκευής της πίτας, αφηγούνται ιστορίες από τις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου και τα «Φαρσάλια» του Λουκανού, αλλά και της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και έρευνας, από παραδοσιακά τραγούδια και συνεντεύξεις γυναικών έως ιατροσοφικούς κώδικες του 19ου αιώνα.