Το Παλκοσένικο καλωσορίζει τον νέο του συνεργάτη, σκηνοθέτη και συγγραφέα, Κωνσταντίνο Αβράμη,
ο οποίος θα μοιράζεται μαζί σας τις σκέψεις του για παραστάσεις που παρακολουθεί και θα κάνει συνεντεύξεις με συντελεστές του θεάτρου που εκτιμά.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Οι SuNdogs παρουσιάζουν μια χορογραφία που εκκινεί από την τυφλότητα, αναζητά τον δρόμο προς τη σκηνή και εγκαθίσταται σε καθαρά γεωμετρικά σχήματα. Η δουλειά της Ξένιας Θεμελή δεν είναι άγνωστη, αλλά στο WOLVES φαίνεται να επανέρχεται στα καταστατικά υλικά του θεάτρου (σώμα, όραση, ορατότητα, ρυθμός και μετωπικότητα) για να συνδιαλεχθεί με τα δέκα σώματα και τη μουσική. Τόσο στo WOLVES, όσο και στο αυτό το παιδί, ο χώρος παραμένει καθαρός, σχεδόν κενός, εισάγει άκοπα την απτικότητα σε έναν καμβά που λίγα θα καταφέρουν να αποτυπωθούν ανεξίτηλα πάνω του. Η σκηνή προεκτείνεται και έξω από τα όρια της 7Γ του ΠΛΥΦΑ, αξιοποιώντας τις δυνατότητες των εισόδων, του φουαγιέ, της αυλής. Η μουσική επανέρχεται αειθαλής ξανά και ξανά: το τοπίο που χτίζεται είναι φτιαγμένο από ένα υλικό και φέρει μία ουσία. Όσον αφορά το αυτό το παιδί, πρόκειται για άλλο ένα σπουδαίο, ανθρώπινο, σπαρακτικό και ενίοτε κωμικό κείμενο του Joël Pommerat. Ο λόγος στέκει γυμνός, ανυπόδητος. Το πρωτότυπο υλικό προέρχεται από συνεντεύξεις γυναικών της εργατικής τάξης της Νορμανδίας. Η πρώτη αυτή ύλη μεταπλάθεται μέσα από τις εμμονές και την τεχνική του Γάλλου συγγραφέα, μεταφράζεται από τη Μαριάννα Κάλμπαρη και σκηνοθετείται από τον Χρήστο Θεοδωρίδη. Δέκα σκηνές που περιστρέφονται γύρω από τρία ερωτήματα: «Σε τι κόσμο να φέρεις το παιδί σου; Τι κόσμο άραγε έχεις φτιάξει για να ζήσει; Και πόσο αυτή η θηριωδία ενός κόσμου σε παρακμή δηλητηριάζει το ίδιο σου το σπίτι;»
Στον πυρήνα του ανεβάσματος αυτού κείται το παράδοξο που ο σκηνοθέτης και η ομάδα κατάφεραν να υπερβούν με άνεση: γιατί μια ομάδα νέων ανθρώπων να υπερβεί το στενό, παροντικό της συμφέρον και να νοιαστεί για την μητρότητα και την πατρότητα, για την έλευση άλλων ανθρώπων; Ίσως αυτή η ενσυναίσθηση, η χωροχρονική παραδοξότητα να τροφοδοτεί περισσότερο από κάθε τι άλλο το κοινό να έρθει στο ΠΛΥΦΑ· υπάρχουν δέκα άνθρωποι που συνομιλούν με τη μελλοντική τους ταυτότητα και, εξ αντανακλάσεως, με το παρελθόν τους, τους γονείς τους, τον θεσμό της οικογένειας. Συνδέθηκε πολύ το θέατρο στην Ελλάδα με την οικογένεια· από την αρχαιότητα ως την οικονομική κρίση, από τις μυθικές πατροκτονίες που πυροδοτούν πολιτισμικές αλλαγές ως την ιδιότυπη ανατομία του greek weird wave. Κι όμως. Το έργο του Pommerat και η καθαρότητα της σύλληψης των SuNdogs θυμίζει πως οι άνθρωποι μπορούν να μιλούν και να διεκδικούν, να συγκινούνται και να καταγγέλουν καταστάσεις που διαφεύγουν του στενού κύκλου του «προσωπικού δράματος». Ένα θέατρο από ηθοποιούς που δεν θεωρούν πως το μόνο που έχουν να δώσουν στο κοινό είναι ο εαυτός τους.