Πάμε θέατρο μαμά; | Το κλειδί της ευτυχίας

Η κορούλα μου διάλεξε το πιο αστραφτερό της φόρεμα, αν και δεν ήταν η μόνη. Πριν μπούμε στην αίθουσα, πρόσεξα πολλά κορίτσια ντυμένα με φορέματα που λαμποκοπούσαν, όπως ακριβώς και τα προσωπάκια τους, γεμάτα αγωνία και γλυκιά προσμονή.

Μπαίνοντας στην αίθουσα, δεξιά, αριστερά και πάνω στη βαριά βελούδινη κουρτίνα της σκηνής, στριφογύριζαν χρωματιστά λουλούδια φωτός. Σαν να περνούσες το κατώφλι μιας παραμυθένιας χώρας. Η ίδια η αίθουσα σε προετοίμαζε για ό,τι θα ακολουθούσε.

Τα κουδούνια χτυπούν, όλοι σωπαίνουν. Η κουρτίνα ανοίγει και αποκαλύπτεται ένα πανέμορφο σκηνικό, βγαλμένο σαν από τις σελίδες του βιβλίου του Μάριου Μαζάρη «Το Κλειδί των Χριστουγέννων» — και, κατά τα ψέματα, γι’ αυτό ακριβώς επιλέξαμε την παράσταση.

Οι ηθοποιοί τραγουδούν και η ιστορία ξεκινά με χορό και μουσική, όπως ακριβώς αρμόζει σε ένα παραμύθι.

Το σκηνικό μου άρεσε πάρα πολύ, τόσο προσεγμένα και τρυφερά στημένο. Ο Αναστάσης Δελληγιάννης έκανε εξαιρετική δουλειά στη σκηνογραφία, δημιουργώντας έναν κόσμο παραμυθένιο. Η ιστορία μάς συστήνει τον δήμαρχο του χωριού και τον γιο του, που αναζητούν το κλειδί του ρολογιού που χάλασε, φοβούμενοι πως ο θρύλος είναι αληθινός και ότι ο χρόνος θα σταματήσει, λίγο πριν από τη μεγάλη γιορτή του χωριού. Μια ομάδα ηθοποιών που μοιάζουν πραγματικά σαν οικογένεια, γεμάτη αγάπη και συνοχή. Τα σκηνικά της παράστασης ήταν πραγματικά εντυπωσιακά και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να ταξιδέψουν τα παιδιά στον κόσμο του έργου. Ο Αναστάσης Δεληγιάννης δημιούργησε έναν ζεστό και χαρούμενο σκηνικό χώρο, γεμάτο χρώματα και όμορφες λεπτομέρειες που κέντρισαν τη φαντασία των μικρών θεατών. Κάθε σκηνή σαν σελίδα βιβλίου που ξεφυλλίζεται είχε τη δική της μαγεία και βοηθούσε τα παιδιά να κατανοούν την ιστορία με ευκολία και χαρά. Τα σκηνικά έγιναν μέρος του παραμυθιού και έκαναν την εμπειρία της παράστασης ακόμα πιο όμορφη. Παρόλο που δεν είναι διαδραστική, κρατά το ενδιαφέρον τους μέσα από την ιστορία, τα σκηνικά και την ατμόσφαιρα που δημιουργείται στη σκηνή. Οι ηθοποιοί, με ζωντάνια και τρυφερότητα, δημιούργησαν ένα όμορφο και φιλικό σκηνικό, κερδίζοντας την προσοχή και το χαμόγελο των παιδιών. Το μόνο σημείο που ίσως ξένισε λίγο ήταν το τέλος, το οποίο φάνηκε κάπως απότομο. Κατά τη γνώμη μου, τα παιδιά δύσκολα αντιλαμβάνονται ότι η ιστορία ολοκληρώνεται τόσο γρήγορα. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική αίσθηση που άφησε η παράσταση ήταν ευχάριστη.

Μικροί θεατές – μεγάλες εντυπώσεις

Κάθε παιδί βρήκε κάτι δικό του να αγαπήσει.

Η κόρη μου ενθουσιάστηκε με τη ζαχαροπλάστρια (Κωνσταντίνα Κορδώνη) και της άρεσε πάρα πολύ ο ρόλος της αστυνομικού (Γιώτα Πολύζου). Όπως μου είπε, της έκανε μεγάλη εντύπωση η κυρία με τα μπλε μαλλιά, κάτι που δείχνει πόσο οι εικόνες και οι χαρακτήρες μιλούν στα παιδιά.

Βγαίνοντας από το θέατρο φώναξε

«Μαμά , μου άρεσε πολύ η ζαχαροπλάστης! Τα γλυκά είναι γιάμι!»

Ο μεγάλος μου γιος ενθουσιάστηκε με τη μουσική. Μου είπε πως του θύμισε ένα κομμάτι που έπαιζε παλιότερα στο πιάνο, το «Μαρς». Περισσότερο όμως, αγάπησε τον Βασίλη Τριανταφύλλου ως δήμαρχο και τη γλυκιά Κωνσταντίνα Κορδώνη ως ζαχαροπλάστρια που με τα λαχταριστά γλυκά της, τον έκανε να του τρέχουν τα σάλια κυριολεκτικά.
Ήταν μια παράσταση που μίλησε απλά στις παιδικές καρδιές.

Για μένα, αυτές οι εντυπώσεις ήταν η πιο όμορφη απόδειξη ότι η παράσταση πέτυχε το σκοπό της: να γεμίσει τα παιδιά εικόνες, συναισθήματα και αναμνήσεις που θα κουβαλούν μαζί τους.

Φεύγοντας από το θέατρο, τα χαμόγελα φαίνονταν λίγο πιο μεγάλα. Γιατί οι ιστορίες που μιλούν για αγάπη, χρόνο και οικογένεια βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους στην καρδιά μικρών και μεγάλων.

Το Κλειδί της Ευτυχίας δεν ήταν απλώς μια παιδική παράσταση· ήταν μια γλυκιά υπενθύμιση πως η αληθινή ευτυχία κρύβεται στις στιγμές που μοιραζόμαστε, στις αγκαλιές που δεν αναβάλλουμε και στο χρόνο που χαρίζουμε ο ένας στον άλλον. Και αυτό είναι ένα κλειδί που αξίζει να κρατάμε για πάντα.