Επιμέλεια Συνέντευξης: Κωνσταντίνος Αβράμης
Το Παλκοσένικο έχει σήμερα τη χαρά να φιλοξενεί τον ηθοποιό Ορέστη Τουλιάτο και να κουβεντιάζει μαζί του με αφορμή την παράσταση “Ένας καταπληκτικός καταθλιπτικός” που ανεβαίνει κάθε Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο Art 63.
Ποια είναι η φιλοσοφία σου για το θέατρο; Σε ποιες παραστάσεις προτιμάς να παίζεις και ποιες αποφεύγεις;
Για μένα το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός και είναι ό,τι πιο αληθινό μπορείς να προσφέρεις σε κάποιον. Το πιο αληθινό «ψέμα». Συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, μπροστά σου και υπάρχει άμεση σύνδεση ηθοποιού με θεατή. Τώρα, αναφορικά με τις παραστάσεις που θέλω να βρίσκομαι, δεν βάζω περιορισμούς. Το βασικότερο για εμένα είναι να με γεμίζουν, να μπορώ να με οραματιστώ όντας μέρος του συνόλου και του έργου και σίγουρα να με εξελίσσουν. Αν επαληθεύονται αυτά και φυσικά λείπει η τοξικότητα που είναι διάχυτη στον χώρο μας, είμαι έτοιμος για οποιαδήποτε πρόκληση.
Η παράσταση διαπραγματεύεται τον αυτοκτονικό ιδεασμό, ένα θέμα που το βλέπουμε συχνά και όμως παραμένει σπαρακτικά επίκαιρο. Πώς μεταχειριστήκατε το θέμα στις πρόβες;
Είναι λεπτές οι ισορροπίες όταν ένα έργο πραγματεύεται τέτοια σημαντικά θέματα. Ο Αντώνης έχει γράψει ένα έργο που ναι μεν είναι κωμωδία σε μεγάλο βαθμό, δεν διακωμωδεί όμως την αυτοκτονία. Χρωματίζει τις αυτοκτονικές τάσεις του ήρωα με κάποιες κωμικές πινελιές, όμως κυρίως ρίχνει βάρος στο πώς ξεφεύγουμε από αυτήν την κατάσταση. Πώς αποκτούμε ξανά ελπίδα και νόημα για ζωή. Αυτή ήταν η κατεύθυνση που είχαμε και στις πρόβες.
Πώς στέκεσαι εσύ απέναντι σε αυτήν την τυραννία της «τοξικής θετικότητας»;
Δεν την λογαριάζω καν, δεν δίνω σημασία. Δεν ζω σε κανένα φανταστικό συννεφάκι, πατάω στα πόδια μου, έχω διαπιστώσει προ πολλού τις δυσκολίες της ζωής, της δουλειάς μου και ως σκεπτόμενος (θέλω να πιστεύω) άνθρωπος έχω αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω μας. Η ζωή είναι δύσκολη. Τέλος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι αισιόδοξος και δεν ελπίζω σε καλύτερες μέρες. Το ξέρω ότι θα έρθουν, αλλά θέλει αγώνα και θυσίες.
Τον πρωταγωνιστή της παράστασης τον συναντά «η ζωή». Τι σημαίνει για εσένα αυτό;
Επιστρέφει η ελπίδα ξανά στην ζωή του. Έχει λόγο να σηκώνεται από το κρεβάτι του. Για εμένα η ελπίδα είναι κάτι πολύ σημαντικό. Μόνο έτσι βγαίνει η ζωή εν έτη 2025. Και η ελπίδα, η σπίθα έρχεται στην περίπτωση του ήρωα μας μέσω του έρωτα. Που είναι σίγουρα ένα πολύ δυνατό συναίσθημα που σε ταρακουνάει και πιστεύω ότι λείπει και από τις ζωές μας. Με όλα αυτά που γίνονται, τους ρυθμούς της καθημερινότητας, τα άγχη, τους στόχους, το κυνήγι του χρήματος, ο έρωτας μένει πίσω. Όχι ότι είναι εύκολο να μας συμβεί, αλλά πόσο χώρο και χρόνο δίνουμε για να τον νιώσουμε;
Πόσο συχνά συγκινείσαι από τη ζωή και πόσο από την τέχνη; Ποια έργα τέχνης σε έχουν συγκλονίσει;
Συγκινούμαι εύκολα να σας πω την αλήθεια. Γενικώς είμαι ανοιχτός στο να παρατηρώ και να μπαίνω και στην θέση του άλλου. Οπότε, έτσι είναι πιο εύκολο να δεχτείς το ερέθισμα. Και εννοείται ο χώρος μας μπορεί να λυγίσει συναισθηματικά και τους πιο «σκληρούς». Το «La Vita E Bella» του Μπενίνι και το «Grave of the Fireflies» των Ghibli Studio πραγματικά με είχαν διαλύσει. Πρόσφατα στο θέατρο είδα τον «Άγριο Σπόρο» και επηρεάστηκα μιας και το έργο έτσι και αλλιώς είναι πολύ δυνατό, όμως το έχω συνδυάσει και με τον Τάκη Σπυριδάκη, γιατί είχα την τύχη να το δω και τότε. Τέλος, πριν μερικές μέρες ήμουν στην Μαδρίτη και είδα από κοντά την Γκερνίκα του Πικάσο… Συνηθίζαμε να την βλέπουμε στα σχολικά βιβλία, που φυσικά δεν αποτυπώνουν ούτε το μέγεθος ούτε το μεγαλείο της.
Η παράσταση ήταν υποψήφια σε βραβεία κοινού. Πόσο επηρεάζουν τα βραβεία και η γνώμη των θεατών την αντίληψη σας για το έργο;
Κοιτάξτε και μηδέν υποψηφιότητες να είχαμε και μηδέν βραβεία, η αντίληψη μας δύσκολα θα άλλαζε. Από πέρσι που ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι, είμαστε πολύ συνειδητοποιημένοι για το πόσο αξίζει. Το νιώθουμε μέσα μας μετά από κάθε παράσταση και από τις πρόβες ακόμα. Και σε αυτό μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ και η αγκαλιά του κόσμου και η ανταπόκριση του. Και στην Αθήνα και στην περιοδεία μας. Μακάρι να συνεχίσει να παίζει για καιρό ακόμα ο Καταπληκτικό μας. Και εννοείται δεν παίζουμε μόνο για τους «θεατρόφιλους». Έρχονται πολλοί και μου λένε «Εγώ δεν βλέπω θέατρο, δεν ξέρω και πολλά να σου πω και να αναλύσω, αλλά μου άρεσε πολύ αυτό που είδα». Φίλε, δεν έχει σημασία αν είναι και η πρώτη σου παράσταση. Σημασία έχει, αν σου έκανε κάτι μέσα σου.
Οι θεατρικοί χώροι, οι θεσμοί και τα φεστιβάλ πολλαπλασιάζονται, χωρίς όμως να βελτιώνονται οι συνθήκες παραγωγής. Πόσο καλή προετοιμασία γίνεται ήδη μέσα από τις Δραματικές Σχολές για το εργασιακό περιβάλλον;
Τι να τα κάνεις αυτά αν η ίδια η Πολιτεία σε αντιμετωπίζει έτσι; Εντάξει δεν είμαστε ούτε ο στρατός – αστυνομία, ούτε το Ellinikon Experience, ούτε ο ΟΠΕΚΕΠΕ για να πέσει χρηματοδότηση και να ανθίσει το επάγγελμα μας. Τι είμαστε; Κάτι καλλιτέχνες είμαστε, σιγά. Κράτος δικαίου υπάρχει; Όχι. Επίσης στα του χώρου μας: Αξιοκρατία υπάρχει; Όχι θα σας πω. Πελατειακές σχέσεις υπάρχουν; Φυσικά. Οπότε, καθένας που δεν είναι βύσμα είναι μόνος του εκεί έξω. Ή στην καλύτερη έχει και πέντε ανθρώπους και φτιάχνουν μια ομάδα. Και προχωράμε. Πάντα με ελπίδα όπως έχω ήδη πει. Και αναφορικά με τις δραματικές. Η άποψη μου από αυτά που βίωσα και από αυτά που άκουγα και συνεχίζω να ακούω είναι ότι υπάρχουν δάσκαλοι και «δάσκαλοι». Πιστεύω πώς το επίπεδο διδασκαλίας δεν είναι και στα καλύτερα του και είναι μεμονωμένοι άνθρωποι μέσα σε κάθε σχολή που το ανεβάζουν και που θέλουν να πλάσουν νέους καλλιτέχνες.
Τι μπορεί να κάνει ένας ηθοποιός για τους όρους με τους οποίους εργάζεται στο θέατρο;
Οι απεργίες που λαμβάνουν χώρα αυτόν τον καιρό είναι ένα πολύ σημαντικό όπλο. Για να δούμε αν θα μας αρέσει ένας κόσμος χωρίς τέχνη. Πρέπει να γίνουν τέτοιες δράσεις, διεκδικήσεις και να μας πάρουν στα σοβαρά όσοι δεν το κάνουν. Επίσης μεμονωμένα, ο κάθε ηθοποιός αυτό που έχει να κάνει είναι δουλειά δουλειά και δουλειά. Και έπειτα μέσω της δουλειάς του και ίσως και του «λόγου» που μπορεί να αποκτήσει, να εμπνεύσει και να συσπειρώσει. Οι άνθρωποι της τέχνης έχουν δύναμη. Άλλο που είναι ελάχιστοι εκείνοι που όντως προσπαθούν για ένα καλύτερο αύριο.
Τι εύχεσαι να σου έρθει μέσα στο 2026; Τι ελπίζεις να μην συμβεί;
Εύχομαι υγεία, αγάπη και τύχη καταρχάς. Εύχομαι να έρθει μια καινούργια δουλειά – πρόκληση, κάτι πολύ απαιτητικό και τέλος εύχομαι οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου να συνεχίσουν να είναι.
