Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Η Ελένη Σκότη παρουσιάζει στο Σύγχρονο Θέατρο ένα έργο για τη βιαιότητα, την αβέβαιη σχέση της αντίληψης με την πραγματικότητα και την κατάρρευση της οικογένειας.
Μακριά από τις δραματουργίες που συνηθίζει να παρουσιάζει η ομάδα Νάμα, εδώ ο θεατής ακολουθεί ανά πάσα στιγμή δύο κόσμους σε διαρκή αντιπαράθεση. Θύτες και θύματα, εχθροί ή αδερφοί, εδώ τίποτε δεν παρουσιάζεται εν κενώ. Ένα καλά κουρδισμένο σύστημα που κάθε παρέμβαση στο ένα στέλεχος προκαλεί απρόβλεπτες περιπλοκές στο άλλο. Οι ηθοποιοί (Μελέτης Γεωργιάδης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Κατερίνα Γιαμαλή, Ορέστης Τζιόβας, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Βαγγέλης Αμπατζής, Ήβη Νικολαΐδου, Μαρία Δαμασιώτη) έφεραν εις πέρας έναν μύθο περίπλοκο, υπηρετώντας την ιστορία παρά την απουσία εύκολων λύσεων και εντάσεων. Πρόκειται για μια παράσταση που αντλεί τη δύναμή της από τη φιλοσοφία και την ανθρωπινότητά της· τα όποια τεχνικά ευρήματα (προβολείς, φωτισμοί) λειτουργούν επικουρικά χωρίς να είναι απαραίτητα.
Σε έναν κόσμο περίπλοκων γεωπολιτικών εξελίξεων, όπου κάθε είδηση φαίνεται αμφίβολη και κάθε συνεκτική κατανόηση του κόσμου ανέφικτη, η Ελένη Σκότη φέρνει επί σκηνής ένα έργο φτιαγμένο από το υλικό της ζωής. Όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν, τα καθαροσχηματισμένα πρόσωπα των χαρακτήρων δίνουν τη θέση τους στη βία, τη θολή εκτόνωση, τον πόνο. Η σφαιρικότητα την οποία προσφέρει η γειτνίαση των δύο σκηνικών επί σκηνής επιτρέπει στον θεατή να απομακρυνθεί από τη συνηθισμένη, γραμμική συναισθηματική πρόσληψη. Και τότε μόνο, διανοίγεται ένα διαρκές πεδίο έκθεσης και αμφιβολίας, όπου κάθε χαρακτήρας -σαν πληγωμένο ελάφι- αναζητά την πραγματικότητα που θα του επιτρέψει να αισθανθεί, και πάλι, ασφαλής.