Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Στο Μικρό Γκλόρια, ο Θάνος Νίκας παρουσιάζει ένα δωμάτιο με όλα όσα πρέπει και δεν πρέπει να λέμε.
Μέσα από ένα θέατρο που ισορροπεί ανάμεσα στη φόρμα και την προφορικότητα, τη βία και την τρυφερότητα, οι ηθοποιοί (Βύρων Αναγνωστόπουλος, Δημήτρης Δάγκαλης, Αιμιλία Γιακουμοπούλου, Άννα Μαρία Κόκκινου και ο Θάνος Νίκας) γεννούν επί σκηνής μία ασφυκτική συνθήκη όπου οι κανόνες, ανεξέλεγκτοι, στρεβλώνουν κάθε αλήθεια.
Σε μια εποχή γενοκτονιών, προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, το έργο του George Orwell μεταπλάθεται σε ένα απαρασάλευτο τοπίο, σε μία παγίδα απ’ όπου κανείς δεν μπορεί να διαφύγει. Ο σκηνικός χώρος (Ευαγγελία Κιρκινέ) αποδεικνύει αυτό που δεν τολμούμε να εξομολογηθούμε: δεν χρειάζεται τίποτε το αποπροσανατολιστικό ή μεγαλειώδες για να πεισθούμε και να υποταχθούμε στον κυριαρχικό λόγο· η επανάληψη, η ευπείθεια, ο εξαναγκασμός και η προδοσία ενυπάρχουν στην απλότητα των γραμμών και τη γεωμετρική λιτότητα.
Μετά τον ―εξίσου πολιτικό και αφοπλιστικό― “Sladek”, η εταιρεία θεάτρου Ars Moriendi επανέρχεται με μια δραματουργία αιχμηρή, σημαίνουσα και αποκαλυπτική. Τι υπηρετεί το θέατρο την εποχή των μεγάλων σφαγών, την εποχή της συνενοχής και της αφέλειας; Στην περίπτωση του Θάνου Νίκα, η απάντηση είναι σαφής: το θέατρο είναι πολιτική. Κι όσο περισσότερο οι μακελάρηδες θα αισθητικοποιούν την πολιτική, τόσο εμείς θα πολιτικοποιούμε την αισθητική.