Το Παλκοσένικο και η συντακτική του ομάδα τιμούν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου αφιερώνοντας όλη την εβδομάδα στην ποίηση. Κάθε μέρα θα αναρτούμε στίχους από κάποιο ποίημα, το αγαπημένο της καθεμιάς συντάκτριας και του καθενός συντάκτη της ομάδας του Παλκοσένικου.
Παράλληλα, μπορείτε και εσείς να τιμήσετε τη σπουδαία αυτή ημέρα, γράφοντας τους δικούς σας αγαπημένους στίχους, στο αντίστοιχο post, στη σελίδα μας στο Facebook και στο Instagram.
Συντάκτης: Ελπινίκη Νίνου
Συνεχίζουμε το εβδομαδιαίο αφιέρωμά μας στην παγκόσμια ημέρα ποίησης, με το ποίημα του Φερνάντο Πεσσόα, “Η μούμια”.
(αποσπάσματα)
Κοιτάζω τη σιωπηλή λίμνη
Που το νερό της η πνοή του αέρα ρυτιδώνει
Μη γνωρίζοντας αν τα επινοώ όλα εγώ
Ή εάν όλα ανίδεα είναι.
Η λίμνη τίποτα δε λέει. Τ’ αεράκι
Σαλεύει, μα δε με αγγίζει.
Δεν ξέρω αν είμαι ευτυχής
Ούτε αν επιθυμώ να είμαι.
Οι ρυτίδες τρεμουλιάζουν, χαμογελούν
Πάνω στα κοιμισμένα νερά.
Γιατί να έχω φτιάξει από όνειρα
Τη μόνη ζωή που έχω;
Μ’ αρέσει να ταξιδεύω, ν’ αλλάζω χώρες
Να είμαι πάντα άλλος,
Ψυχή χωρίς ρίζες,
Να ζω έξω από αυτά που βλέπω.
Να μην ανήκω σε κανέναν. Ούτε στον εαυτό μου.
Να πηγαίνω μπροστά, ξοπίσω να παίρνω
Την απουσία κάθε σκοπού.
Και την επιθυμία μου να τον πετύχω.
Αυτό είναι για μένα το ταξίδι.
Αλλά εκτός από το όνειρο για το ταξίδι
Τίποτα από μένα δεν υπάρχει σ’ αυτό.
Όλα τα άλλα, γη είναι κι ουρανός.
Φερνάντο Πεσσόα, Fernando Pessoa (1888-1935)
*Εικόνα: Πίνακας του Richard Casper με τίτλο Belonging, Together.