Γράφει ο κωνσταντίνος αβράμης
Πως επαναψηλαφίζεται η ιστορική μνήμη; Τα «Μπάσταρδα του Σίσσυφου» παρουσίασαν στο Θέατρο Καλλιρόης μία καινούργια δουλειά με αιχμηρή δραματουργία και σαφή πολιτικό προσανατολισμό.
Μέσα από την επαναδιαπραγμάτευση των ορίων μεταξύ ντοκουμέντου και πραγματικότητας, φαντασίας και ρεαλισμού, ο Γιώργος Αδαμαντιάδης καταθέτει ένα κείμενο με ρυθμό, ζωντάνια, προφορικότητα αλλά και μια διαρκή αίσθηση εκκρεμότητας. Πρόκειται για ένα έργο που θέτει τον θεατή λίγες ώρες πριν το πραξικόπημα του 1967. Η δραματουργία ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στην πληροφορία και τη δράση, καθιστώντας την παράσταση ενδιαφέρουσα τόσο για το κοινό που έχει μνήμες εκείνων των γεγονότων, όσο και για ένα νεότερο κοινό που γνωρίζει, ίσως, ελάχιστα.
Βασικός μοχλός της παράστασης είναι το ασφυκτικό αίσθημα του αναπόδραστου ή η παράλυση ενώπιον του προδιαγεγραμμένου μέλλοντος. Το γραφείο μιας πολιτικής νεολαίας μεταμορφώνεται σε ένα πεδίο χάους, σε ένα τέλμα από το οποίο κανείς δεν μπορεί να βγει. Και όταν επινοείται ένα σχέδιο αποτροπής, η πραγματοποίηση του οποίου θα διατάρασσε την γνωστή μας πολιτική ιστορία, το σχέδιο αυτό μοιάζει ένα διάβημα κάθαρσης. Το θέατρο μεταπλάθεται εδώ σε έναν τόπο όπου, για λίγο, μπορούμε να συλλογιστούμε μία διαφορετική χρονικότητα, όπου όλα όσα έχουν συμβεί, απετράπησαν. Ποιοι είμαστε σε αυτό το χρονικό τοπίο; Και ποιοι θα ήμασταν αν είχαμε την ευκαιρία να δράσουμε εκείνη τη νύχτα;
Η υποκριτική του ensemble κινείται κοντά στον ρεαλισμό, χωρίς να λείπουν κωμικές λεπτομέρειες και χειρονομίες που εκφεύγουν του προβλέψιμου. Όλοι οι ηθοποιοί (Γιώργος Χριστάκης, Ειρήνη Κατσινούλα, Κατερίνα Κυπραίου, Στέλιος Μοίρας, Αλεξάν Σαριγιάν, Γιώργος Αδαμαντιάδης, Κρίνα Δαλακλή) έφεραν εις πέρας την πρόκληση που τους ανετέθη: έδρασαν με άγνοια ενώπιον ενός μέλλοντος ολότελα γνωστού, κάθε ένας υπό το δικό του πρίσμα και εφορμώμενος από διαφορετική αρχετυπική καταγωγή.
Ένα θέατρο φρέσκο, που τολμά να αγγίξει εκ νέου το μείζον τραύμα της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας, όχι με ιδεολογικά στεγανά ή με εύκολες απαντήσεις. Ένα έργο που αφήνει την πικρή αμηχανία μπροστά στο αναπόφευκτο. Ελπίζουμε πως η παράσταση θα παρουσιαστεί εκ νέου την ερχόμενη σεζόν, επιμένοντας σε αυτό το παρελθόν που όσο απομακρύνεται, τόσο γίνεται εγγύτερο.