Επιμέλεια συνέντευξης: Τασιάνα Τσιάκου
Σήμερα το Παλκοσένικο έχει τη χαρά να φιλοξενεί στη συντροφιά του την Ελένη Κόντη και τον Κριστιάν Νίρκα και να κουβεντιάζει μαζί τους με αφορμή την ταινία “Super story market” που προβάλλεται στον πολυχώρο “i travel poetry”.
Είδαμε μια ταινία γεμάτη σεναριακή πλοκή και ανατροπές, που ανατρέποντας όλα τα κλισέ έφτασε σε μια συγκινησιακή κορύφωση. Πώς σας δόθηκε η αφορμή για να ξεκινήσετε να γράφετε το σενάριο και να οραματίζεστε σκηνοθετικά την ταινία;
Ελένη Κόντη: Το «Super Story Market» γεννήθηκε από μια πραγματική συνάντηση. Γνώρισα την Πόπη Παρασκευά και μέσα από τη δική της ιστορία ήρθα για πρώτη φορά τόσο κοντά στον κόσμο της δωρεάς μυελού των οστών. Εκεί κατάλαβα ότι πίσω από κάθε στατιστικό στοιχείο υπάρχει ένας άνθρωπος που περιμένει έναν άγνωστο να του χαρίσει ζωή. Δεν ήθελα να κάνω μια διδακτική ταινία ούτε ένα κοινωνικό μήνυμα με τη μορφή ντοκιμαντέρ. Ήθελα να αφηγηθώ μια ιστορία που θα έκανε τον θεατή να γελάσει, να συγκινηθεί, να αναγνωρίσει τον εαυτό του στους ήρωες και, όταν ανάψουν τα φώτα της αίθουσας, να αναρωτηθεί: «Κι εγώ μπορώ να βοηθήσω;». Πιστεύω ότι ο κινηματογράφος έχει τη δύναμη να αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.
Στο βιβλίο σας «SUPER STORY MARKET – Η εξομολόγηση μιας σεναριογράφου» αναφέρετε: «Αυτό το βιβλίο δεν είναι μόνο για το πώς έγραψα μια ταινία. Είναι για το πώς άντεξα να μην την εγκαταλείψω». Τι εννοείτε; Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;
Ελένη Κόντη: Η φράση αυτή συνοψίζει όλη τη διαδρομή. Μια ταινία δεν ολοκληρώνεται μόνο με έμπνευση. Χρειάζεται επιμονή, πίστη και αντοχή απέναντι στις απογοητεύσεις. Υπήρξαν οικονομικές δυσκολίες, αμέτρητες αναβολές, στιγμές που όλα έδειχναν πως το εγχείρημα δεν θα πραγματοποιηθεί. Πολλές φορές σκέφτηκα να σταματήσω. Το βιβλίο είναι ουσιαστικά μια κατάθεση ψυχής. Θέλησα να μοιραστώ όσα δεν βλέπει ποτέ ο θεατής: την αγωνία, τις αμφιβολίες, αλλά και τη χαρά όταν ένα όνειρο αρχίζει επιτέλους να παίρνει μορφή.
Πώς ήταν το κλίμα στα γυρίσματα;
Ελένη Κόντη: Δυστυχώς, δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις όσα ζήσαμε εκείνες τις τέσσερις ημέρες. Εγώ, ο Κριστιάν Νίρκα και η Ιωάννα Μαρούγκα αναλάβαμε να οργανώσουμε και να σηκώσουμε το μεγαλύτερο βάρος της παραγωγής, καταφέρνοντας να ολοκληρώσουμε περίπου το 80% των γυρισμάτων της ταινίας μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες. Ήταν μια τεράστια πρόκληση, με αμέτρητες ευθύνες, συνεχή πίεση και πολύ άγχος, καθώς έπρεπε να συντονίζονται άνθρωποι, χώροι, εξοπλισμός και γυρίσματα με απόλυτη ακρίβεια. Στο τέλος, όμως, η κούραση μετατράπηκε σε βαθιά ικανοποίηση. Κοιταχτήκαμε και είπαμε: “Τα καταφέραμε”. Και αυτή είναι ίσως η πιο δυνατή ανάμνηση που κρατώ από τα γυρίσματα.
Πού έχει προβληθεί μέχρι στιγμής και ποια υποδοχή επιφύλαξε το κοινό;
Κριστιάν Νίρκα: Η ταινία έχει ταξιδέψει σε θερινούς κινηματογράφους, πολιτιστικούς χώρους, ειδικές προβολές και κοινωνικές δράσεις, ενώ συνεχίζει την πορεία της με προβολές στο πολιτιστικό μας πολυχώρο. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή, όμως, δεν είναι τα χειροκροτήματα. Είναι οι άνθρωποι που μετά την προβολή έρχονται να μας πουν ότι αποφάσισαν να εγγραφούν ως εθελοντές δότες μυελού των οστών. Μέχρι σήμερα περισσότεροι από 150 άνθρωποι έχουν κάνει αυτό το βήμα μέσα από τις δράσεις της ταινίας. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο “βραβείο” που θα μπορούσε να λάβει.
Μιλήστε μας για την ταινία μικρού μήκους σχετικά με τη νόσο Alzheimer.
Κριστιάν Νίρκα: Η ταινία μικρού μήκους έχει τίτλο «Σε Δέκα Λεπτά». Παρακολουθούμε δύο ηρωίδες σε μια φαινομενικά συνηθισμένη στιγμή της δύσκολης καθημερινότητάς τους. Μέσα σε μόλις λίγα λεπτά ξεδιπλώνεται μια ιστορία που μιλά για τη μνήμη, την αγάπη, και τη δύναμη των ανθρώπινων δεσμών. Η αφετηρία της ήταν ένας θεατρικός μονόλογος που είχα γράψει περίπου πριν από δέκα χρόνια. Όταν άρχισα να ασχολούμαι πιο ενεργά με τη σκηνοθεσία, ένιωσα ότι αυτή η ιστορία ζητούσε μια νέα μορφή έκφρασης. Έτσι, ο μονόλογος εξελίχθηκε σε κινηματογραφικό σενάριο και γεννήθηκε η ταινία «Σε Δέκα Λεπτά». Ήταν ένα κείμενο που περίμενε υπομονετικά τη σωστή στιγμή για να βρει τον δρόμο του προς την οθόνη.
Ποια είναι τα καλλιτεχνικά σας σχέδια για το μέλλον;
Ελένη Κόντη: Για μένα, κάθε ιστορία ξεκινά από έναν άνθρωπο. Με ενδιαφέρουν οι ιστορίες που έχουν αλήθεια και που μπορούν να αγγίξουν τον θεατή χωρίς να του υποδείξουν τι πρέπει να νιώσει. Θέλω να συνεχίσω να γράφω έργα που γεννούν διάλογο και αφήνουν ένα αποτύπωμα στην κοινωνία.
Κριστιάν Νίρκα: Από τη δική μου πλευρά, θέλω να συνεχίσω να δημιουργώ κινηματογράφο που συνδυάζει την καλλιτεχνική έκφραση με την κοινωνική προσφορά. Το «Super Story Market» μάς έδειξε ότι μια ταινία μπορεί να ξεπεράσει τη μεγάλη οθόνη και να γίνει αφορμή για πραγματικές πράξεις αλληλεγγύης.
Γιατί να επισκεφθεί κανείς τον πολυχώρο i travel poetry;
Κριστιάν Νίρκα: Γιατί το i travel poetry δεν είναι απλώς ένας χώρος πολιτισμού. Είναι ένας χώρος συνάντησης ανθρώπων και ιδεών. Εδώ πραγματοποιούνται κινηματογραφικές προβολές, θεατρικές παραστάσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, σεμινάρια, εκθέσεις και κοινωνικές δράσεις. Θέλουμε κάθε άνθρωπος που περνά την πόρτα μας να φεύγει έχοντας ζήσει μια εμπειρία και όχι απλώς μια εκδήλωση. Πιστεύω ότι ο πολιτισμός αποκτά νόημα όταν δημιουργεί κοινότητες. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε καθημερινά στο i travel poetry.