Κινηματογράφος Ατλαντίς – Τίτλοι Τέλους
γράφει ο Μαλαπέτσας Διονύσης
(προσοχή: ακολουθούν σκληρές εικόνες, ειδικά για τους σινεφίλ…)
Σήμερα έπεσε το τελικό ζενερίκ σε μια όμορφη ταινία που κράτησε 70 χρόνια και άκουγε στον τίτλο “Ατλαντίς”.
Μαζί με τους τίτλους τέλους έπεσαν και οι τοίχοι που άλλοτε στέγαζαν τις κινηματογραφικές αίθουσες ενός ιστορικού και εμβληματικού κινηματογράφου του κέντρου και των νοτίων συνοικιών της Αθήνας. Το χαρακτηριστικό κτήριο του Ατλαντίς βρισκόταν μια ανάσα από την πλατεία Καλογήρων, στο κέντρο της Δάφνης και συγκεκριμένα στη συμβολή της λεωφόρου Βουλιαγμένης με την οδό Αναγεννήσεως.
Ξεκίνησε το 1956 ως θερινός κινηματογράφος της γειτονιάς και από τότε πέρασαν χιλιάδες χιλιόμετρα κινηματογραφικού φιλμ από τις μηχανές προβολής του. Στις 750 θέσεις, που διέθετε αρχικά, φιλοξένησε τα τελευταία 70 χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες θεατές, κατοίκους της Δάφνης, του Υμηττού, του Βύρωνα, του Αγίου Δημητρίου, της Ηλιούπολης, αλλά και ολόκληρης της Αθήνας. Γέλια, κλάματα, χαμόγελα και προβληματισμοί γεννήθηκαν μέσα σε αυτή την αίθουσα.
Με τα χρόνια μάλιστα απέκτησε και συρόμενη οροφή και έτσι μπορούσε κάθε χειμώνα να μεταμορφώνεται σε κλειστή αίθουσα και να συνεχίζει τις προβολές της. Το 2000, η Ατλαντίδα ανακαινίστηκε ριζικά, χωρίστηκε σε δύο μικρότερες αίθουσες και αναβάθμισε τον εξοπλισμό της, σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής, τόσο τις τεχνολογικές, όσο και τις εμπορικές, καθώς πλέον η αγορά ετερορυθμιζόταν ασύμμετρα, από την είσοδο νέων “παικτών”, ήτοι των πολυεθνικών και των multiplex.
Οι επόμενες δεκαετίες ήταν ακόμη πιο δύσκολες για τους μικρούς συνοικιακούς κινηματογράφους, καθώς είχαν αφενός να αντιμετωπίσουν τη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, που επέφερε συνεχώς νέες ανάγκες εξοπλιστικών αναβαθμίσεων, με το ανάλογο κόστος φυσικά, και αφετέρου μια νέα απειλή που άκουγε τότε στο όνομα συνδρομητική δορυφορική τηλεόραση. Κάπως έτσι ξεκινά να γράφεται το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας, όχι μόνο για την Ατλαντίδα, αλλά και για δεκάδες άλλους συνοικιακούς κινηματογράφους.
Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 (και συνεχίζει ακάθεκτη…) επιδείνωσε την κατάσταση, σε συνδυασμό με την εξάπλωση του διαδικτύου και την πειρατεία που βασίλευε με πρόσχημα τη διαδικτυακή ανομία. Πολλά γειτονικά σινεμά άρχισαν να κατεβάζουν ρολλά, κάποια έμειναν με μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση στη μαρκίζα που ανανέωνε το ραντεβού τους με το κοινό για του χρόνου και τα περισσότερα κατέληξαν -ηττημένα από τις πολυεθνικές- στα χέρια άλλων πολυεθνικών, που άνοιξαν θηριώδη super-markets στα εδάφη τους, καταστρέφοντας παράλληλα μια σειρά άλλων μικρών καταστημάτων λιανεμπορίου (μανάβικα, ψαράδικα, χασάπικα, μπακάλικα, αρτοποιεία, ψιλικατζίδικα κ.ο.κ.).
Για να αφήσουμε κατά μέρους την πολιτική οικονομία, αξίζει να πούμε πως και η Ατλαντίδα κατέβαλλε κάθε προσπάθεια να αναβαθμίζεται διαρκώς, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να παρέχει προβολές ταινιών πάντοτε νέου ρεπερτορίου, με ήχο Dolby Surround και εικόνα υψηλής ανάλυσης, έως και 3D! Και ενώ οι μικροί κινηματογράφοι πάλευαν να υπάρξουν σε μια θύελλα που δεν έλεγε να κοπάσει, ήρθε και η χαριστική βολή για να τους βυθίσει οριστικά στο σκοτάδι, ο λόγος φυσικά για τις συνδρομητικές πλατφόρμες, που βρήκαν ένα πέραν κάθε προσδοκίας και ορίου φαντασίας εύφορο έδαφος, το οποίο είχε οργώσει, σπείρει και λιπάνει ο κορωνοϊός και οι καραντίνες του.
Η σύγκρουση με το παγόβουνο ήταν ύπουλη, αναπόφευκτη και δυστυχώς μοιραία. Οι εν λειτουργία συνοικιακοί κινηματογράφοι στην Αθήνα έμειναν να μετρώνται σε νηπιακό άβακα. Η χειμερινή σεζόν του 2024 ήταν και η τελευταία που λειτούργησε ο κινηματογράφος Ατλαντίς. Τον Απρίλιο του 2024 κατέβασε μια για πάντα τα ρολλά του και περίμενε υπομονετικά να βρεθεί κάποιος ή κάτι να τον διασώσει.
Δυστυχώς όμως την τελευταία διετία, ο κινηματογράφος δεν κατέστη δυνατό να λειτουργήσει ξανά. Οι κάτοικοι της περιοχής, οι παλιοί θαμώνες (ανάμεσά τους και ο γράφων) ρωτούσαν, περίμεναν με αγωνία να μάθουν κάποιο νεότερο.Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, κυριολεκτικά, που ένας εκσκαφέας ισοπέδωσε έναν χώρο, ο οποίος μέχρι πρόσφατα στέγαζε όνειρα και αμέτρητες ιστορίες. Το μέλλον του οικοπέδου παραμένει άγνωστο, αλλά δεν ανησυχούμε, μαγαζί γωνία είναι, κάποια υπεραγορά θα σπεύσει καλόπιστα να το αξιοποιήσει…
Σχετικά Άρθρα:
ΠΑΛΑΣ: Σαν Ταινία… | Ντοκιμαντέρ των μαθητών του 17ου Γυμνασίου Αθηνών
Διαμαρτυρία της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ για τον Κινηματογράφο ΠΑΛΑΣ Παγκρατίου.