Παρουσίαση Θεατρικής Ομάδας Ρεσάλτο
Κουβέντες στο Φουαγιέ
Επιμέλεια κειμένου: Θοδωρής Κατσίκης
Το «Μαμά Φοβάμαι…» είναι ένα έργο που φέρνει στην επιφάνεια τις ανορθογραφίες της παιδικής ηλικίας και πως αυτές μετατρέπονται σε τραύματα. Τραύματα τα οποία στην ενήλικη ζωή θα μας συντροφεύουν και θα μας διαμορφώσουν. Θα διαμορφώσουν τη ζωή που ζούμε. Αλλά η ζωή που η καθεμία και καθένας μας ζει, είναι αυτή που ονειρευτήκαμε ή αυτή που κάποιος άλλος ονειρεύτηκε για μας;
Σίγουρα πολλοί παράγοντες θα επηρεάσουν τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα μας, τα όνειρα μας. Ένας από αυτούς , ίσως ο σημαντικότερος, είναι η οικογένεια και κατ ́ επέκταση οι γονείς. Αλλά και οι γονείς; Και εκείνοι παιδιά δεν ήταν κάποτε; Ένας φαύλος κύκλος. Βαριά κληρονομιά τα τραύματα που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.
Κάθε Πέμπτη, στο θέατρο Βαφείο, σε σκηνοθεσία Άννας Ετιαρίδου, η Νίνα γιορτάζει τα γενέθλια της μαζί με τα παιδιά της. Την Καίτη και το Θωμά. Το φαγητό αργεί να ψηθεί και στο εορταστικό τραπέζι σερβίρονται απωθημένα, πνιγμένα συναισθήματα και αποκαλύψεις. Μια μάχη γενεών εξελίσσεται στο παρόν, την ώρα που το παρελθόν είναι και αυτό εκεί, για να θυμίζει όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν.
Όταν μπήκαμε στη διαδικασία να διαλέξουμε έργο, η ιδέα του να ανεβάσουμε κάτι δικό μας, μας ενθουσίασε. Βουτήξαμε μέσα σε αυτό και ζούμε μέσα του για όσο κρατήσει το ταξίδι. Άλλωστε η ομάδα μας λέγεται «Ρεσάλτο» και μας αρέσουν τα ταξίδια. Ειδικά εκείνα που ο άνεμος είναι ευνοϊκός και καταλήγει σε ρεσάλτο στα συναισθήματα και στα όνειρα. Έχουμε «συμφωνήσει» να κάνουμε τη ζωή μας θέατρο και αυτό είναι που μας ενώνει.
Η Σοφία (υποδύεται τη Νίνα) πριν ακόμη υπάρξει θεατής, ήταν αναγνώστρια και ακροάτρια: διάβαζε και άκουγε θέατρο στο Ραδιόφωνο. Θυμάται όταν μια φορά είχε πάει ως παιδί οικογενειακώς στο θέατρο με εισιτήρια της Εργατικής Εστίας. Δε θυμάται όμως τι είχε δει. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην εργατούπολη Ελευσίνα, μακριά –για την εποχή εκείνη– από την Αθήνα, δεν είχε την ευκαιρία ως παιδί και ως έφηβη να βλέπει θέατρο επί σκηνής.
Το θέατρο ως παράσταση μπήκε αργά στην ζωή της, μετά τα 23 – 24, κι από τότε δεν βγήκε. Δεν είχε σκεφτεί ποτέ ν’ ανέβει στο σανίδι. Ξεκίνησε ως πρώτη έμπνευση με τη συμμετοχή της στα εργαστήρια προφορικής αφήγησης της Αγνής Στρουμπούλη. Συνέχισε ως επίμονη ενασχόληση το 2023, όταν γράφτηκε στο θεατρικό εργαστήρι της Περιπλάνησης, για να φτάσει δύο χρόνια μετά, στην ομάδα μας, το Ρεσάλτο και πλέον η ζωή της να ανασαίνει και να κινείται γύρω από το θέατρο.
Είναι άλλωστε ο μόνος λόγος που δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την Αθήνα και γι’ αυτό “απατάει” τη δεύτερη και βαθύτερη πατρίδα της, τα Κύθηρα. Για την Σοφία, οι Ρεσάλτο είναι τα λόγια από το αγαπημένο ποίημα του Μιχάλη Γκανά, Προσωπικό: «Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου, μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ, αν αλλάζαμε θά ’μαστε πάλι δύο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε απ’ το άλφα»
Η Ευτυχία (υποδύεται τη Νίνα – μιας άλλης εποχής) ,«έτυχε» όπως λέει και η ίδια να βρεθεί πάνω στο θεατρικό σανίδι και από τότε δεν ξανακατέβηκε ποτέ. Είναι για εκείνη ένας χώρος που νιώθει ασφάλεια, που μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα και στο τέλος της ημέρας, να εξελιχθεί ως άνθρωπος.
Στην προσπάθεια της να έρθει κοντά με τον ρόλο της στο «Μαμά, φοβάμαι…», η Ευτυχία, αναγκάστηκε πολλές φορές να παλέψει όχι μόνο με την ηρωίδα της αλλά και με τον ίδιο της τον εαυτό. Ο ρόλος της στο έργο τη βάζει σε μία συνθήκη φόβου και ανασφάλειας, ωστόσο η ίδια στην εκτός σκηνής ζωή της, επιλέγει να μη συμβιβάζεται με τους φόβους της και να μη χάνει τα όνειρα της.
Η Έφη (υποδύεται την Καίτη) ανεβαίνει στη σκηνή και με έναν μαγικό τρόπο γεμίζει ενέργεια, όσο κουρασμένη και αν είναι. Το θέατρο είναι το μέρος που ξεχνάει τα πάντα. Ένας κρυφός δικός της κόσμος μέσα στον κόσμο των άλλων. Η αγκαλιά στα καμαρίνια πριν ξεκινήσει η παράσταση είναι για εκείνη ιερή. Βρίσκει τον ρόλο της ως μια ηρωίδα που υποφέρει και προσπαθεί να κρύψει τις δυσκολίες και τη μελαγχολία της. Η Έφη μπαίνει στα παπούτσια της Καίτης και έχει κάνει μια άτυπη συμφωνία μαζί της, να υποφέρουν κάθε Πέμπτη μαζί, πάνω στα μαύρα σανίδια του θεάτρου.
Ο Θοδωρής (υποδύεται τον Θωμά και συγγραφέας του έργου) είχε πάντα την ανάγκη να εκφράζεται και ανακάλυψε μετά από χρόνια, ότι το θέατρο είναι ο πιο μαγικός χώρος για να το κάνει αυτό. Το να ζεις μια διπλή ζωή, δηλαδή τη δική σου και του ρόλου που υποδύεσαι, είναι εκστατικό και εθιστικό όπως αναφέρει ο ίδιος. Η ζωή μας, η ρουτίνα μας, οι ζωές των ανθρώπων γύρω μας , προβλήματα, χαρές, λύπες, ευτράπελα είναι το καύσιμο για τη δική του συγγραφή. Έχει αρκετά πράγματα να πει στον κόσμο και ευχαριστεί βαθιά τους συνοδοιπόρους του στο Ρεσάλτο, που μεταφέρουν για πρώτη φορά πάνω στη σκηνή, όσα έχουν γραφτεί στο χαρτί από εκείνον (η πιο σωστά, από την ίδια τη ζωή).
Η Πέπη (βοηθός σκηνοθέτη) είναι στα χαρτιά η βοηθός σκηνοθέτη. Στην πραγματικότητα είναι η ψυχή της ομάδας και ήρεμη δύναμη πίσω από κάθε δυσκολία. Σύντομα θα βρει του άλλους τέσσερις της ομάδας πάνω στη σκηνή. Λατρεύει τον Λειβαδίτη και θέλει να αφιερώσει στον καθένα ξεχωριστά από κάτι από τα ποιήματα του.
Για την Σοφία: Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος «…μα ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.»
Για την Ευτυχία: Το όνειρο Τελικά τους έκλεισα την πόρτα «τι να την κάνω εγώ την πραγματικότητα, τους λέω-εγώ έχω τ ́όνειρο».
Για την Έφη: Ερωτικό γράμμα Θα θυμάμαι πάντοτε τα φιλιά σου που κελαηδούσαν σαν πουλιά θα θυμάμαι τα μάτια σου φλογερά και μεγάλα σαν δυο νύχτες έρωτα μέσα στον άγριο πόλεμο.
Για τον Θοδωρή: Απλή κουβέντα «Δεν είμαστε πια ποιητές, παρά μονάχα σύντροφοι με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα».
Και θα ήθελε να κλείσει με έναν ακόμα στίχο του ίδιου ποιήματος: «Θα ‘θελα να μιλήσω απλά όπως ξεκουμπώνει κανείς το πουκάμισό του και δείχνει ένα παλιό σημάδι».
Είμαστε λοιπόν οι Ρεσάλτο, παίζουμε κάθε Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο Βαφείο (μέχρι και 17 Δεκεμβρίου), το έργο «Μαμά, φοβάμαι…» και σας περιμένουμε για να κάνουμε όλοι μαζί τη ζωή μας θέατρο…
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Σχετικά άρθρα:
Ημερολόγιο προβών: 170 τετραγωνικά
Ημερολόγιο προβών: Ο Βασιλιάς Γυμνός