Killing Godot του Νίκολας Καζάν στο Θέατρο Τόπος Αλλού

Killing Godot

του Νίκολας Καζάν

Μια ποιητική αλληγορία για το Θέατρο, το Χρόνο, την Ύπαρξη.

Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής

Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου 2025

Θέατρο Τόπος Αλλού

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Μια σπαρακτικά χιουμοριστική κατάδυση στο τέλος μιας αναμονής που δεν τελειώνει ποτέ.

Σε παγκόσμια πρώτη το έργο Killing Godot του Νίκολας Καζάν, ενός συγγραφέα με θεατρικό και κινηματογραφικό DNA

Το Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ και ο Νίκος Καμτσής συνεχίζουν την πολυετή τους σχέση με τον Samuel Beckett,

μπαίνοντας αυτή τη φορά σε έναν τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο,

μέσα από το νέο έργο του Νίκολας Καζάν με τίτλο Killing Godot.

Μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί 70 χρόνια… στο ίδιο θέατρο… στην ίδια αναμονή.

Οι Δημήτρης Φραγκιόγλου και Νίκος Καμτσής,

δύο ηθοποιοί με απαράμιλλη χημεία και σκηνική δεινότητα,

δίνουν σάρκα και οστά στους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ,

μετατρέποντας την αιώνια αναμονή τους σε μια συγκλονιστική, σχεδόν επαναστατική πράξη.

Οι δυο τους δίνουν σωματική υπόσταση σε ένα είδος υπαρξιακής μνήμης που δε διαγράφεται.

Η ερμηνεία τους μοιάζει με τελετή. Με μαύρη κωμωδία. Με λύτρωση.

Δύο λόγια για την υπόθεση

Δύο γηραιοί ηθοποιοί —σχεδόν φαντάσματα — στέκονται στο ίδιο σανίδι από τότε που γράφτηκε το έργο, δεκαετίες πριν.

Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους – ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους;

Εχουν αφομοιωθεί από τις ζωές τους – κι οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στους ρόλους. Δεν γνωρίζουν πια ποιοι είναι. Είναι μόνο αυτό που παίζουν.

Οι αποσκευές τους και οι μνήμες τους γεμάτες με φράσεις του Μπέκετ, με ρετάλια από σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαλίτσες στο επίτηδες μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποπτεύονται πως… ίσως ο Γκοντό να ήταν πάντα εδώ.

Η σκηνή γίνεται ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, γεμάτο μπαούλα, βαλίτσες, ερείπια θεατρικών εποχών και φωτισμούς που δραπετεύουν από το ρεαλισμό.

Ο Καζάν πάει ακόμη πιο πέρα. Αντί για τον Πότζο και τον Λάκυ, εισάγει στη σκηνή μια μυστηριώδη γυναικεία persona,

μια αλλόκοτη φιγούρα που διασχίζει το σκηνικό αναζητώντας επίμονα… το σπίτι του Γκοντό.

Δεν έχει όνομα. Μόνο ερωτήσεις. Ενοχλητικά ακριβείς ερωτήσεις.

Η παρουσία της σπάει το μοτίβο, μετατρέποντας την παραμονή σε απειλή, το σκηνικό σε χάρτη

και τους δύο άνδρες σε τρομαγμένους αυτόπτες μάρτυρες της πιθανότητας, ότι ο Γκοντό μπορεί να υπάρχει και να είναι παρών.

Για την επιλογή του έργου

Το ανέβασμα και η σκηνοθεσία αυτού του παράδοξου, βαθιά συγκινητικού όσο και κωμικού έργου,

συνεχίζει μια πολυετή έρευνα του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ πάνω στο θέατρο του Samuel Beckett.

Από το «Περιμένοντας τον Γκοντό»(2007), το «Τέλος του παιχνιδιού» (2009), την «Τελευταία μαγνητοταινία του Κραππ» (2011) έως τις “Ευτυχισμένες Ημέρες” (2020),