Γράφει η Ελπινίκη Νίνου
Η Φθινοπωρινή Ιστορία του Αλεξέι Αρμπούζωφ είναι ένα έργο γεμάτο ανθρωπιά, χιούμορ και αλήθεια. Δεν πρόκειται για ένα συμβατικό ερωτικό δράμα· είναι μια ωδή στη συντροφικότητα και στη δεύτερη ευκαιρία που μπορεί να φέρει η ζωή, ακόμα κι όταν το φως του φθινοπώρου αρχίζει να γέρνει.
Ο Ροντιόν Νικολάγεβιτς, γιατρός σε ένα θεραπευτήριο στη Ρίγα, και η Λύντια Βασίλιεβνα, πρώην ηθοποιός, συναντιούνται σχεδόν τυχαία. Δύο άνθρωποι που έχουν αφήσει πίσω τους την πρώτη νεότητα, αλλά όχι την ικανότητα να συγκινούνται, να ονειρεύονται και –κυρίως– να αγαπούν. Ο Αρμπούζωφ, συνεχιστής της μεγάλης ρωσικής θεατρικής παράδοσης, υφαίνει με λεπτότητα έναν διάλογο για τη μοναξιά, την ανάγκη για επικοινωνία και τη βαθύτερη αποδοχή του άλλου.
Η σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη υπηρετεί το έργο με απλότητα και καθαρότητα, επιλέγοντας να αφήσει τον πυρήνα της σχέσης να αναπνεύσει χωρίς σκηνικά περιττά στολίδια. Ο χώρος είναι λιτός, σχεδόν αφαιρετικός, επιτρέποντας στους δύο ηθοποιούς να γεμίσουν τη σκηνή με την παρουσία τους και τη χημεία τους. Οι εναλλαγές στη διάθεση και τη δυναμική του ζευγαριού είναι φυσικές, σχεδόν ανεπαίσθητες, σαν ανάσες που κυλούν ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση.
Η Πέμη Ζούνη και ο Σταύρος Ζαλμάς δίνουν δύο μεστές, ώριμες ερμηνείες. Με οικονομία και εσωτερικότητα, χωρίς ίχνος επιτήδευσης, υποδύονται δύο ανθρώπους που δεν φοβούνται να φανούν ευάλωτοι. Στις στιγμές του έργου όπου οι ήρωες αγγίζουν ξανά τη χαρά, το γέλιο ή την προσμονή, οι δύο ηθοποιοί μοιάζουν να φωτίζονται εκ των έσω, αποδεικνύοντας ότι η γοητεία και η επιθυμία δε γνωρίζουν ηλικία.
Η μουσική της παράστασης –με τον εξαιρετικό Στέφανο Δαφνή επί σκηνής στην τρομπέτα– λειτουργεί ως τρίτος ηθοποιός. Υπογραμμίζει με τρυφερότητα τα συναισθηματικά ρεύματα του έργου, άλλοτε χρωματίζοντας τις πιο ανάλαφρες στιγμές με χιούμορ, άλλοτε συνοδεύοντας σιωπηλά τις πιο ουσιαστικές εξομολογήσεις. Οι φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα και τα σκηνικά του Γιώργου Λυντζέρη συμπληρώνουν το σύνολο με ευαισθησία και φαντασία, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ανασαίνει μαζί με τους χαρακτήρες.
Η Φθινοπωρινή Ιστορία είναι ένα έργο που μιλά για τη ζωή, όταν όλα μοιάζουν ήδη ειπωμένα – κι όμως, κάτι νέο γεννιέται. Είναι συγκινητικό και ανακουφιστικό να νιώθεις, μέσα από τη σκηνική συνάντηση της Ζούνη και του Ζαλμά, πως πάντα μπορείς να ζήσεις «κάτι παραπάνω», πως πάντα υπάρχει χώρος για τρυφερότητα, γέλιο και ελπίδα.
Μια παράσταση γλυκιά, ειλικρινής και συγκινητική, που υπενθυμίζει ότι ο έρωτας –όπως και το φθινόπωρο– δεν είναι τέλος, αλλά ωρίμανση· μια εποχή που φωτίζει αλλιώς όσα ήδη έχουμε ζήσει.