Γράφει η Φλώρα Κυρίτση
“Πάμε θέατρο, μαμά;”. Αυτή τη φορά ήμουν εγώ που έκανα την ερώτηση. Η απάντηση όπως πάντα, ήταν θετική. Η παράσταση «Οικογένεια Addams» στο Θέατρο Βέμπο υποσχόταν μια σκοτεινά ευχάριστη θεατρική βραδιά. Η εύκολη πρόσβαση, χάρη στη μικρή απόσταση από το μετρό, έκανε τη διαδρομή σύντομη και άνετη.Το γνωστό μιούζικαλ των Marshall Brickman και Rick Elice, με μουσική και στίχους του Andrew Lippa, ζωντανεύει σε ελληνική εκδοχή, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Θέμις Μαρσέλλου, με τρόπο άμεσο και ιδιαίτερα προσιτό για τους θεατές, προσαρμοσμένο στους πρωταγωνιστές της παράστασης, τους οποίους το κοινό ήδη αγαπά, για την ξεχωριστή περσόνα που έχει διαμορφώσει ο καθένας τους. Παρ’ όλα αυτά, μένει η αίσθηση ότι η παράσταση θα μπορούσε να εμβαθύνει περισσότερο στους χαρακτήρες και στη σκοτεινή ειρωνεία που κάνει το σύμπαν των Άνταμς πραγματικά ξεχωριστό.
Μπαίνοντας στην αίθουσα, ένιωσα αμέσως μια ιδιαίτερη θεατρική ατμόσφαιρα. Την προσοχή τραβούσε και η οροφή, όπου δεσπόζει ένα μεγάλο φωτιστικό, ένας ιδιαίτερος πολυέλαιος διαφορετικής αισθητικής, που ξεχωρίζει στο χώρο. Το στοιχείο αυτό λειτουργεί σχεδόν σαν μια πρώτη σκηνική εικόνα, προετοιμάζοντας διακριτικά τον θεατή για τη θεατρική εμπειρία, που πρόκειται να ακολουθήσει.
Στα δεξιά της σκηνής είχε διαμορφωθεί ένας ειδικός χώρος που φιλοξενούσε τη ζωντανή ορχήστρα, η οποία συνόδευε διαρκώς τη δράση και ενίσχυε τη θεατρική ατμόσφαιρα της παράστασης. Υπό τη μουσική διεύθυνση του Νικόλας Γουάστωρ, η ορχήστρα στήριζε ουσιαστικά το μιούζικαλ στοιχείο του έργου, αποδίδοντάς το με ενέργεια και ακρίβεια. Οι μουσικές εναλλαγές κινούνταν ανάμεσα σε σκοτεινές, μυστηριώδεις μελωδίες και πιο ρυθμικά, ανάλαφρα κομμάτια, δημιουργώντας έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις που ακολουθούσαν τη δράση της σκηνής.
Η μεγάλη πόρτα του σπιτιού των Addams δέσποζε στη σκηνή, λειτουργώντας ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σκηνικά στοιχεία της παράστασης και δίνοντας από την πρώτη στιγμή τον τόνο του σκοτεινού, αλλά ταυτόχρονα γοητευτικού κόσμου της οικογένειας. Τα σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη ήταν ιδιαίτερα προσεγμένα και δημιουργούσαν ένα σκοτεινό, αλλά θεατρικά ευέλικτο περιβάλλον που συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας του έργου.
Ξεχώρισα ιδιαίτερα τη σκηνή όπου το ζευγάρι των Beineke φτάνει στο σπίτι των Addams μαζί με τον γιο τους Lucas. Εκεί, στον τοίχο υπήρχαν δύο εντυπωσιακά κάδρα σε μια ευρηματική σκηνική σύλληψη που θύμιζε τη μαγεία του Harry Potter. Ήταν μια λεπτομέρεια που πραγματικά τραβούσε το βλέμμα και πρόσθετε μια παιχνιδιάρικη, φαντασμαγορική διάσταση στο σκηνικό σύμπαν της παράστασης.
Οι φωτισμοί του Περικλή Μαθιέλλη και το video design του Κάρολου Πορφύρη συμπληρώνουν το σκηνικό σύμπαν, δίνοντας ρυθμό και εικόνα στην παράσταση. Οι χορογραφίες της Άννας Αθανασιάδη προσθέτουν ενέργεια στα ομαδικά μέρη. Τα κοστούμια της γνωστής σκοτεινής οικογένειας, σχεδιασμένα από την Παναγιώτα Κοκόρου, κινήθηκαν στα αναμενόμενα πλαίσια με τις υφές να έχουν αναφορές σε μπαρόκ επιρροές, που προσθέτουν μια ξεχωριστή αισθητική πινελιά, ενώ ενισχύουν τη γοτθική αισθητική του έργου. Πιο ευφάνταστη αποδείχθηκε όμως η προσέγγιση στα κοστούμια των προγόνων, οι οποίοι ντυμένοι στα λευκά αποτέλεσαν μια ενδιαφέρουσα σκηνογραφική και αισθητική πρόταση.
Η σκηνοθεσία της Θέμις Μαρσέλλου αποδείχθηκε αποτελεσματική, καθώς οι σκηνικές τοποθετήσεις ήταν προσεγμένες σε κάθε στιγμή, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η δράση κυλά αβίαστα και με συνεχή ροή, παρότι είχε μεγάλη διάρκεια. Στους ρόλους της οικογένειας και των συγγενών της, οι ηθοποιοί κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σύνολο με ρυθμό, χιούμορ και έντονη σκηνική παρουσία. Ο Νίκος Μουτσινάς ως Gomez Addams ήταν ακριβώς αυτό που περιμέναμε: γνώριμος, εκφραστικός και γεμάτος ενέργεια, χωρίς να απογοητεύει το κοινό που τον ακολουθεί. Κράτησε τον ρόλο με αυτοπεποίθηση και χιούμορ, δίνοντας τον τόνο σε πολλές από τις σκηνές. Η Μαρία Σολωμού, στον ρόλο της Morticia Addams, ξεχώριζε για τη δυναμική και εντυπωσιακή σκηνική της παρουσία. Με τη χαρακτηριστική σκοτεινή κομψότητα που απαιτεί ο ρόλος, έδινε στη Morticia μια αίσθηση μυστηρίου και αισθησιασμού. Πάνω στη σκηνή, μαζί με τον Gomez δημιουργούν ένα ενδιαφέρον γεμάτο ένταση, χιούμορ και θεατρική χημεία σκηνικό ζευγάρι.
Στο ρόλο της Wednesday, η Marseaux ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Οι φωνητικές της τοποθετήσεις ήταν εξαιρετικές και κατάφερε να αποδώσει έναν πολύ πειστικό και χαρακτηριστικό χαρακτήρα, δίνοντας στη Wednesday τη σκοτεινή αλλά και νεανική ενέργεια που απαιτεί ο ρόλος. Το ζευγάρι των Beineke, η Παρθένα Χοροζίδου ως Alice και ο Πάνος Σταθακόπουλος ως Mal, αποτέλεσαν μία από τις πιο απολαυστικές παρουσίες της παράστασης. Με άψογη χημεία χάρισαν στο κοινό μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές γέλιου, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο τους. Ο Βαγγέλης Κακουριώτης στο ρόλο του Lucas Beineke ξεχώρισε ιδιαίτερα για τη φωνή του, η οποία για μένα ήταν από τις πιο όμορφες της παράστασης, ενώ στάθηκε με άνεση και ευαισθησία στο ρόλο του ερωτευμένου νέου. Στο ρόλο του Uncle Fester, ο Βασίλης Αξιώτης πρόσθεσε γλυκύτητα και θεατρικότητα, δίνοντας στο χαρακτήρα μια τρυφερή και ιδιαίτερα ζωντανή διάσταση. Ο Γιώργος Γιαννίμπας στο ρόλο του Lurch, διέθετε την επιβλητικότητα που απαιτεί ο χαρακτήρας, κερδίζοντας το κοινό με τις λιτές αλλά εύστοχες παρεμβάσεις του και ερμηνεύοντας το τραγούδι του με σκοτεινό, βαθύ ηχόχρωμα και έντονη θεατρικότητα.
Η Θέμις Μαρσέλλου, στον ρόλο της γιαγιάς (Grandma), πρόσθεσε μια απολαυστική δόση χιούμορ και σκηνικής εμπειρίας, δίνοντας στο χαρακτήρα ζωντάνια και ιδιαίτερη προσωπικότητα. Τέλος, στο ρόλο του Pugsley Addams εμφανίζονταν οι μικροί Θεοδόσης Κοντόπουλος και Αλέξης Μετσμάχερ. Σε αυτή τη παράσταση, ο μικρός που ερμήνευσε το ρόλο ήταν πραγματικό διαμαντάκι στη σκηνή, κερδίζοντας το πιο θερμό χειροκρότημα της βραδιάς. Ένα παιδί γεμάτο ενέργεια και σκηνική άνεση, που σίγουρα έκανε τους γονείς του πολύ υπερήφανους.
Συνολικά, η «Οικογένεια Άνταμς» στο Θέατρο Βέμπο λειτουργεί ως ένα απολαυστικό μιούζικαλ με ρυθμό, χιούμορ και καλές ερμηνείες που επιδιώκει να διασκεδάσει το κοινό. Το ερώτημα είναι αν οι θεατές φεύγουν συγκινημένοι, κάτι που το ίδιο το έργο θα μπορούσε να προσφέρει, αν η παράσταση το εμπιστευόταν λίγο περισσότερο. Η παραγωγή στήνει μια θεατρική εμπειρία που απευθύνεται σε όσους θέλουν να περάσουν ένα ανάλαφρο, μουσικοθεατρικό βράδυ παρέα με την πιο… παράξενη οικογένεια της σκηνής.