Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Η νέα παράσταση της πειραματική σκηνής του Εθνικού Θεάτρου φέρει ξεκάθαρο το αποτύπωμα του δημιουργού της και μας προσκαλεί σε μία σπειροειδή καταβύθιση στην αβεβαιότητα.
Ό,τι αποτελεί μία ρωγμή στον «Άμλετ», τον «Φάουστ» και άλλα κλασικά έργα, διανοίγεται εδώ σε ένα τεράστιο φαράγγι. Εκκινώντας από μία πολύ δυνατή εικόνα, που θυμίζει τον «Κάσπαρ» του Peter Handke, ο καλοσυγχρονισμένος χορός των ηθοποιών (Ελισσαίος Βλάχος, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουιζίδη, Θωμάς Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα Άννα Πίττα) μας συστήνεται ως συνιστώσες ενός και μόνο νου. Ο Φώτης Σιώτας σμιλεύει μια παράσταση που στηρίζεται στη μουσική δραματουργία, την ηχητική, τον ρυθμό και τη χορικότητα.
Τίποτε εδώ δεν φαίνεται σίγουρο για τον εαυτό του. Η παράσταση αποτελεί μία σπουδή στο αυτο-κανιβαλιστικό τμήμα του ψυχισμού που δυσπιστεί, αμφισβητεί και κλονίζει το ίδιο το Εγώ μας. Μία φωνή τόσο οικεία και ενσωματωμένη στο σύγχρονο υποκείμενο, που η παράσταση μοιάζει μονάχα να την ανακαλύπτει και όχι να την επινοεί. Ένα σώμα κατατετμημένο, έχοντας αφομοιώσει πλήρως τους πειραματισμούς του Μπέκετ («Not I», «Play», «Come and go»).
Μία παράσταση με ακρίβεια και εμμονή, για ένα σύστημα που αποσυντίθεται, έναν μηχανισμό που ξεχαρβαλώνεται. Μία επαναλαμβανόμενη ερώτηση και ένα λογοπαίγνιο που επανέρχεται, σαν ηχώ, διανοίγουν τον διάλογο του έργου με το πολιτικό. Μια άρτια και ειλικρινής στιγμή για το πειραματικό θέατρο.
Συνολικά, αν εξετάσουμε το πλαίσιο λειτουργίας των Σκίτσων που οργανώνουν φέτος η Νεφέλη Μαϊστράλη και ο Ακύλλας Καραζήσης, θα βρούμε αρκετά κοινά στοιχεία. Επί σκηνής μουσικά όργανα χρησιμοποιούμενα ως διακριτό κομμάτι της δραματουργίας, αρκετά στοιχεία από θέατρο της επινόησης και από αέναες συζητήσεις μεταξύ ηθοποιών που μεταφέρονται στη σκηνή. Μια πολύ χαλαρή σύνδεση με την άξονα «η γλώσσα της…» που λειτουργεί περισσότερο ως ενοποιητικό τσιτάτο για λόγους marketing και λιγότερο ως πραγματική κατευθυντήρια γραμμή που καθορίζει το πρόγραμμα. Πως στενεύει τόσο η έννοια του πειραματικού; Και πως θα επαναπροσδιοριστεί τα επόμενα χρόνια, με κείμενα, τεχνολογίες και νέες προσεγγίσεις;
Σε κάθε περίπτωση, το «ΑΜΦΙ» του Φώτη Σιώτα κομίζει κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον στο θεατρικό τοπίο: την υποχρέωσή μας να αμφιβάλλουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.