Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Ας ξεκινήσουμε από αυτά που πρέπει να γραφτούν, να διαβαστούν και να ηχήσουν:
Όσοι και όσες μπορούν πρέπει να πάνε να δουν αυτήν την παράσταση στο Θέατρο Σταθμός.
Τα κείμενα και η σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη και του Αντώνη Τσιτσιόπουλου αποτελούν μία αφτιασίδωτη και ακαμουφλάριστη τομή στην εργασιακή πραγματικότητα. Τίποτε το «ακραίο» δεν συμβαίνει εδώ, κατά τη γνώμη μου. Μπορεί οι καταστάσεις να είναι οριακές, αλλά τίποτε δεν ξεφεύγει από τη σφαίρα του πιστευτού. Με μια αξιοζήλευτη ευαισθησία και παρατηρητικότητα, οι δύο δημιουργοί καταγράφουν όχι μόνο το τί αλλά, κυρίως, το πώς συμβαίνει η δουλειά, σε κάθε αποθήκη, σκάλα και χώρο στην Ελλάδα. Είναι οι σχέσεις μεταξύ των συναδέλφων. Είναι η ακανθώδης πληγή του έμφυλου ζητήματος που είναι πάντοτε παρόν, είτε θίγεται, είτε αποσιωπάται. Είναι η ρίζα και η μήτρα για τον πόνο και τη βάσανο όλων όσων εργαζόμαστε.
Οι επτά ηθοποιοί (Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου) φέρνουν το έργο εις πέρας με καλό ρυθμό, με αγάπη προς τις ιστορίες που κουβαλούν και με ειλικρινή πίστη πως οφείλουν να ακουστούν. Αυτό είναι κάτι συγκινητικό, σπάνια ευρισκόμενο σε επαγγελματικές παραστάσεις. Τίποτε άλλο δε χρειάζεται να ειπωθεί για τη δεξιοτεχνία ηθοποιών και συντελεστών, για την αρτιότητα και την ποιότητα της εκτέλεσης: αυτό είναι ένα έργο πολύ μεγαλύτερο απ’ όλους και όλες μας.
Μπορούμε, αλήθεια, να φανταστούμε ένα εργασιακό περιβάλλον διαφορετικό από το επί σκηνής απεικονιζόμενο; Έχουμε συνηθίσει στο βάλτο της υποαμειβόμενης και ανασφάλιστης εργασίας, στην καταπίεση και τις εντάσεις; Εμείς, οι πιο αναλώσιμοι από τους ανθρώπους, είμαστε αυτοί που θυσιαζόμαστε στο βωμό του κέρδους. Ενίοτε κυριολεκτικά, όπως συνέβη πριν από λίγες εβδομάδες. Άλλοτε θυσιαζόμαστε με πόνους πιο αόρατους και βραδυφλεγείς: πόνοι στο σώμα, κάμψη του ηθικού, απώλεια της αυτοεκτίμησης. Τι απομένει και τι μπορεί να μας σώσει; Η αλληλεγγύη. Μερικές άκακα ψεύτικες ιστορίες για να μας διασκεδάσουν στο διάλειμμα και μικρές δόσεις αντεπίθεσης.
Το συγκλονιστικό με το «Αρμπάιτ» είναι πως δεν προστρέχει σε εύκολες λύσεις. Κάλλιστα μπορούμε να αναπαράγουμε την εύκολη ηθοπλασία για μοχθηρές προϊσταμένες και αγαθές υπαλλήλους. Μα δεν είναι έτσι. Το κεφάλαιο παραμένει συχνά αόρατο, ερεβωδώς παρεμβατικό και παρασκηνιακά καταπιεστικό. Οι περισσότεροι καταπιεστές είναι κρίκοι σε μια αλυσίδα καταπίεσης, όπου και οι ίδιοι αδυνατούν να ξεφύγουν από αυτό που τους επιβάλλεται. Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει όμως και λόγος για να μη δει κανείς αυτό το διαμάντι στο θέατρο Σταθμός.