Είδαμε το Evelyn Evelyn the musical,
σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη
Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης
Το ταλέντο, ο κόπος και η δεξιότητα τεσσάρων εξαιρετικών ηθοποιών μπορεί να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό μιούζικαλ. Το «Evelyn Evelyn» καταφέρνει να γεννήσει το γέλιο και τη συγκίνηση, τη μελαγχολία και τη μαγεία, αποδεικνύοντας πως οι μεγάλες θεατρικές σκηνές της Αθήνας, και οι παραγωγοί των ακριβών εισιτηρίων δεν έχουν το μονοπώλιο στα καθηλωτικά θεάματα.
Τι φέρει σήμερα η θεματική των σιαμαίων διδύμων; Μέσα από μια ιστορία που θίγει ζητήματα trafficking και εξευτελισμού αλλά και συντροφικότητας και αλληλεγγύης, η σκηνοθέτιδα Κωνσταντίνα Νικολαΐδη ανοίγει μια συζήτηση που ξεπερνά τα στενά όρια του μουσικού θεάτρου. Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από την ατομική βούληση, την «ελευθερία» και την «ανεξαρτησία», η αλληλεξάρτηση της Evelyn από την Evelyn ανακύπτει ως ένα ζήτημα συλλογικό και κοινωνικό. Μπορούμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας έξω από τον ασφυκτικό κλοιό της ατομικότητας; Αυτή η αδιάκοπη, βασανιστική επίθεση σε ό,τι εκφεύγει του ατομικού υπογραμμίζεται έξοχα στο έργο· η διαφορετικότητά τους γίνεται αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης, εμπορίου και αποκόμισης κέρδους.
Αυτή είναι η δυσβάσταχτη και άσπλαχνη ιστορία που δεν αφορά τις δίδυμες, αλλά το κοινωνικό σύνολο και όλους/όλες εμάς που τις αντιμετωπίζουμε σαν εξωτικό πτηνό, με φόβο ή βδελυγμία. Για όλους/όλες εμάς που περιθωριοποιούμε, απορρίπτουμε ή αντιλαμβανόμαστε το διαφορετικό ως «χρήσιμο», ως συνάλλαγμα ή αντικείμενο με αξία. Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε ένα ευφυές έργο που κατοπτρίζει τη δική μας ανεπάρκεια και προκατάληψη, και το κάνει με τρόπο που ούτε στιγμή δεν κλίνει προς τον διδακτισμό.
Οι τέσσερις ηθοποιοί (Ειρήνη Αγγελοπούλου, Ραφαέλ Αριστοτέλους, Φιλίππα Κουτούπα, Τζούλι Τσόλκα) φέρνουν στη σκηνή κάτι το φρέσκο και ανεπιτήδευτο, μαγικό και ανενδοίαστο. Η ζωντανή μουσική υπογραμμίζει την ατμόσφαιρα του έργου και το πληθωρικό σκηνικό πλαισιώνει και ενισχύει τον γλαφυρό κόσμο των δύο κοριτσιών. Μία παράσταση ωδή στη μεταμορφωσιμότητα. Ελάχιστες εμμονές θα μπορούσα να σημειώσω εδώ: ίσως θα ήταν ασφυκτικότερη η ανάγνωση του έργου, αν οι δύο Evelyn χορογραφούνταν ακόμα πιο ασφυκτικά δεμένες μεταξύ τους. Ίσως, επίσης, τα πλαστικά καλύμματα του σκηνικού, εύρημα πολυχρησιμοποιημένο, να μην προσέθεσαν κάτι στο δυνατό, εκφραστικό σχεδιασμό του σκηνικού.
Συνολικά, ένα άρτιο δείγμα μουσικού θεάτρου, που βασίζεται στην υποκριτική δεινότητα, την τεχνική και τη στέρεη δραματουργία του για να μας μεταφέρει στον κόσμο των δύο Evelyn – έναν κόσμο γκροτέσκο, βάναυσο και ανησυχητικά γνώριμο.