Γράφει η Τασιάνα Τσιάκου
Πάντοτε, όταν βρίσκομαι στο θέατρο “Τζένη Καρέζη” με καταλαμβάνει ένα δέος… Να είναι η αύρα της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου που εξακολουθεί να πλανάται στον χώρο; Να είναι το ότι καθώς παρακολουθούσα το έργο, προβάλλονταν στο υποσυνείδητό μου, ταυτόχρονα με τις εικόνες της παράστασης και εικόνες απ΄ το παρελθόν του θεάτρου;
‘Όπως και να΄ χει το πράγμα, κατά τη διάρκειά της, αισθανόμουν την παρουσία τους, ίσως γιατί η παράσταση «Πολίτες β΄κατηγορίας», του Brian Friel, σχεδόν μισό αιώνα μετά το πρώτο της ανέβασμα στην Ελλάδα, στον ίδιο χώρο, είναι αφιερωμένη στον σπουδαίο και αξέχαστο Κώστα Καζάκο και κυριολεκτικά, μετατρέπεται σε βίωμα: δυνατές ερμηνείες, πυκνή σκηνοθεσία, που κινείται πάνω σε αδρές, ουσιαστικές γραμμές, προκειμένου ν΄αναδείξει τους χαρακτήρες και τον χωροχρόνο, προβολή βίντεο, μουσική, φωτισμοί και σκηνικά, όλα δεμένα σφιχτά μεταξύ τους, έτσι ώστε να λειτουργούν υποβλητικά και έτσι ώστε να υποδηλώνεται και να υποστηρίζεται η βαθύτερη ουσία των γεγονότων και των χαρακτήρων. Ο θεατής, φεύγει, έχοντας βιώσει τα γεγονότα στο «παρόν» του, έχοντας επικοινωνήσει και προβληματιστεί γόνιμα…
Πράγματι, μέσα σε 75΄παρακολουθεί κανείς, και το κυριότερο μετέχει, σε μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής (Βloody Sunday) στο Derry της Ιρλανδίας το 1972… Καθώς προβάλλονται τα video από διάφορες διαδηλώσεις (το μυαλό μου σταματάει στον φοιτητή που στάθηκε μπροστά στο τανκ στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν), εκτυλίσσονται και κορυφώνονται οι διάλογοι των τριών ανθρώπων, ανθρώπων σαν κι εμάς, οι οποίοι κατά τραγική ειρωνεία, αγνοούν όλη την πλεκτάνη της εξουσίας, που εξυφαίνεται εις βάρος τους και τον παραλογισμό της, ο οποίος a priori, τους καταδικάζει ως ενόχους. Την ίδια στιγμή, αποφασίζουν να σταθούν με αξιοπρέπεια απέναντί της, κάνοντας την έξοδό τους, ενώ το «τέρας» τους περιμένει με τα όπλα προτεταμένα…
Μαζί με τους πρωταγωνιστές, βιώνουμε τη διαπλοκή, τη δολιότητα, το ψέμα που χαρακτηρίζουν την ακόλουθη συγκάλυψη του προοικονομημένου, θεατρικά, εγκλήματος και αισθανόμαστε να διαπερνούν τη μνήμη μας ανάλογα γεγονότα. Οδηγούμαστε σε αναγωγές, συγκρίσεις και ταυτίσεις που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να φύγουμε απ΄ το θέατρο έχοντας αναρωτηθεί σχετικά με το ποια θα πρέπει να είναι η θέση μας απέναντι στο διαρκή αγώνα του Ανθρώπου για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία, αξιοπρέπεια.
Ιδιαίτερα όταν έχουμε ν΄ αντιμετωπίσουμε τη φαυλότητα ενός κοινωνικοπολιτικού συστήματος εξουσίας, που ο μηχανισμός υποστήριξής του είναι έτοιμος να συνθλίψει ό,τι φοβάται περισσότερο: την Αλήθεια και τη δύναμη των πολιτών που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, τα οποία, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα ή δεδομένα…
Διαβάστε τη συνέντευξη που έδωσε στο Παλκοσένικο ο Γιάννης Λατουσάκης